Τα memes, (ή μιμίδια, ελληνιστί) δεν είναι παρά εικόνες χιουμοριστικού περιεχομένου με σκοπό να διακωμωδήσουν, να καυτηριάσουν, να χλευάσουν διάφορες εκφάνσεις της ανθρώπινης ζωής (από καθημερινές συνήθειες, έως και πολιτική, επιστήμη, θρησκεία). Τα memes τα τελευταία χρόνια έχουν βρει τεράστια ανταπόκριση στον κόσμο του Ίντερνετ, καθώς μπορούν να είναι αντιπροσωπευτικά για κάθε εθνοτική ομάδα, ιδεολογία, πολιτισμό κλπ. Συνεχίστε την ανάγνωση

Όλη μας η ζωή αποτελείται από στιγμές. Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που κρατούν αυτές τις στιγμές όπως ακριβώς τις αντιλαμβάνονται οι ίδιοι, τους δίνουν το στίγμα τους και πολλές φορές τις «μεταμορφώνουν» εντυπωσιακά. Αυτοί οι άνθρωποι ονομάζονται φωτογράφοι. Συνεχίστε την ανάγνωση

Μια εικόνα χίλιες λέξεις, λέει μια γνωστή ρήση, και δε θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο. Μπορείς να καταλάβεις χίλια πράγματα από μια φωτογραφία, υπάρχουν όμως και τα άλλα που δεν πρόκειται να διακρίνεις ποτέ, αν δε βιώσεις αυτό που κρύβεται πίσω της. Σε μια φωτογραφία θα φαινόταν αν είχες κάποιο σωματικό, φανερό πρόβλημα. Θα σου έστελναν όλοι ευχές για δύναμη και περαστικά, ενώ δεν θα το θεωρούσαν κάτι παράξενο, ούτε κάτι που σε βάζει στο περιθώριο. Μου έχει μείνει μια φωτογραφία σου, όμως με κάτι που κανείς δεν το βλέπει. Συνεχίστε την ανάγνωση

Για πολλά χρόνια υπάρχει το ερώτημα αν η φωτογραφία είναι μια τέχνη. Η απάντηση σε αυτό το ερώτημα δεν έχει δοθεί -και ίσως δε δοθεί- καθώς ο καθένας  έχει μία διαφορετική οπτική. Αυτό όμως δεν υπάρχει και σε μία τέχνη; Η αμφισβήτηση του αν είναι όντως  μία Τέχνη ή όχι; Είτε θεωρείται Τέχνη, είτε όχι, το φοβερό σε αυτό το μέσο είναι ότι μέσα από έναν φακό ο κάθε φωτογράφος αποτυπώνει το θέμα που τον ενδιαφέρει ή τον απασχολεί μέσα από τη δική του ματιά αφήνοντας μία προσωπική  υπογραφή. Συνεχίστε την ανάγνωση

Ξέρεις, ο καιρός μπορεί να σε κάνει να επουλώνεις τις πληγές σου, αλλά οι αναμνήσεις είναι ακόμα εκεί… Αυτές είναι υπεύθυνες για την μελαγχολία, αλλά και η ίδια η ύπαρξη αυτού που έχασες. Μια εικόνα, χίλιες λέξεις, λένε. Συνεχίστε την ανάγνωση

Στα τέλη του 19ου αιώνα, λίγο μετά τη γέννηση της φωτογραφίας, αναδύεται το πρώτο καλλιτεχνικό φωτογραφικό κίνημα, ο πικτοριαλισμός. Όλοι έχουμε δει, λίγο πολύ, ζωγραφικούς πίνακες, οι οποίοι απεικονίζουν ρομαντικοποιημένες εικόνες, λίγο πολύ από μια άλλη πραγματικότητα, με ονειρικά θέματα, ανάλαφρες υπάρξεις και λυρική σύνθεση, όπως οι πίνακες της ρομαντικής περιόδου. Έφτασε κάποια στιγμή η ανάγκη να πειραματιστούν οι καλλιτέχνες με αυτήν την πρακτική και στις φωτογραφίες τους. Συνεχίστε την ανάγνωση

Στα 4 χρόνια μου περίπου, ένα πρωί, τις μέρες εκείνες που έχουμε σταματήσει να πηγαίνουμε πια στη θάλασσα και δε βλέπω πια τη μαμά μου τόσο πολύ -γιατί πρέπει να φύγει, λέει, δε γίνεται αλλιώς- με παίρνει από το χέρι και με πάει σε ένα μεγάλο κτήριο που ονομάζεται, λέει, νηπιαγωγείο. Εκεί θα πηγαίνω κάθε πρωί, θα κάθομαι και θα παίζω με τα άλλα παιδιά, θα τρώω και θα κοιμάμαι και το απόγευμα θα γυρίζω πάλι στο σπίτι. Δεν είναι άσχημα, μου λείπει λίγο το σπίτι μου και τα παιχνίδια μου αλλά έχω πολλά παιδάκια να παίζω και μπορώ να κάνω φασαρία. Συνεχίστε την ανάγνωση

Δεν μίλησα. Όταν με υποβάθμισες και με έκανες να αισθανθώ μηδενικό. Όταν με ειρωνεύτηκες για να ξεγελάσεις τον εαυτό σου και εγώ η χαζή γέλασα ψεύτικα.

Δεν μίλησα όταν με κατηγόρησες ενώ είχα δίκιο. Όταν με διέκοψες για να φανεί η επιπόλαια γνώμη σου. Όταν μου φώναξες γιατί πίστεψες πως έτσι αποκτάς δύναμη. Συνεχίστε την ανάγνωση

Αν και το πρώτο πράγμα που σου έρχεται στο μυαλό όταν ακούς για την Βερόνα είναι το πασίγνωστο έργο του Σαίξπηρ, Ρωμαίος και Ιουλιέτα, σου εγγυώμαι ότι δεν είναι το μόνο για το οποίο θα έπρεπε να είναι γνωστή αυτή η πόλη. Πρόκειται για μια πανέμορφη, μεσαίου μεγέθους, μεσαιωνική πόλη, η οποία αποτελεί μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της Unesco. Πάνω κάτω, μπορείτε να την γυρίσεις όλη με τα πόδια και θα το πρότεινα, έτσι ώστε να θαυμάσεις τα μεγαλοπρεπή της κτήρια, να περπατήσεις στα κλασσικά στενά της και να παρατηρείς την ξεχωριστή Ιταλική αρχιτεκτονική της. Άλλος ένας μύθος που θα ήθελα να καταρρίψω για αυτή την πόλη, είναι ότι Συνεχίστε την ανάγνωση

Λατέρνες να χαρίζουν μουσική στον κόσμο.
Καλλιτέχνες να φωτίζουν την πόλη.
Ιστορίες από μικρούς, που βουνά αποδείχτηκαν και η ομορφιά τους καίει ακόμα.
Στενά και δρόμοι που ελευθερία και έρωτα γεμίσαν. Συνεχίστε την ανάγνωση

Ζαλίζομαι πολύ και δεν μπορώ να περπατήσω. Πάλι μεθυσμένος είμαι. Ποτέ θα σταματήσω να κάνω λάθη; Πότε. Αυτή είναι η απάντηση. Όμως κάτι μου λέει ότι είμαι καλύτερα τώρα. Δίχως αυτή την έκφραση. Χωρίς να χρειάζεται 8 από τα 10 τηλέφωνα να σκέφτομαι το ίδιο: Αξίζω γι’αυτήν; Συνεχίστε την ανάγνωση

Δεν αρκεί να γνωρίζεις ότι η Λευκωσία είναι μια πόλη… έκαστος στο είδος της, αλλά και πού να πας για να περάσεις υπέροχα. Προφανώς όταν είσαι φοιτητής, θέλεις να περνάς ωραία με κάθε τρόπο. Μπορεί η Λευκωσία να μην είναι διάσημη για τη φοιτητική ζωή της παρά μόνο τα τελευταία χρόνια. Μένοντας όμως τέσσερα χρόνια σε μια πόλη, βρίσκεις μέρη να περνάς καλά, θες δε θες. Θα λατρέψετε και εσείς τα δικά μου αγαπημένα μέρη, και στις επόμενες γραμμές θα καταλάβετε γιατί… Συνεχίστε την ανάγνωση

Κάτι πονάει. Κάτι πάντα πονάει.
Λες ότι είσαι καλά και το εννοείς. Θέλεις να το εννοείς.
Όμως κάτι πονάει. Κάτι πάντα πονάει.
Και προσπαθείς να το σταματήσεις. Παλεύεις καθημερινά για να το κάνεις να μην πονάει πια. Συνεχίστε την ανάγνωση

Θα αφήσουμε λίγο πίσω τα στερεοτυπικά και τα ρομαντικά που περικλείουν συνήθως τα γραπτά μου και θα μιλήσουμε ειλικρινά και αντικειμενικά. Η ομορφιά είναι παντού. Και όχι, δεν θα μιλήσω για τον ουρανό, τη φύση, τον ήλιο και τα αστέρια. Σήμερα αποφάσισα να δώσω στους ανθρώπους, στους φίλους, στην οικογένεια μου ακόμα και στους αγνώστους στο δρόμο, αυτό που αξίζουν. Συνεχίστε την ανάγνωση

Μια βόλτα βράδυ στο κέντρο.  Αρκετό περπάτημα με λίγες στάσεις για τσιγάρο. Οι άνθρωποι κάπου διασκεδάζουν, άλλοι κοιμούνται. Πότε δε μπόρεσα να κοιμηθώ τις νύχτες. Επέλεξα να ζω τις ώρες που οι άλλοι κοιμούνται και να κοιμάμαι τις ώρες που οι άλλοι ζούν. Συνεχίστε την ανάγνωση

Τι θα ήταν η ζωή μας χωρίς το Cinema; Εκείνο το σκοτεινό δωμάτιο με τις (συνήθως) κόκκινες θέσεις στις οποίες καθόμαστε και βλέπουμε στη μεγάλη οθόνη μία δισδιάστατη πραγματικότητα. Η πραγματικότητα μπορεί να αφορά  την καθημερινότητα ενός ήρωα μέχρι και έναν κόσμο φαντασίας, όμως εκείνη την ώρα μας απορροφά και μπαίνουμε σε αυτή. Άλλες φορές τα συναισθήματα μίας ιστορίας μάς είναι έντονα, γιατί ίσως ταυτιζόμαστε με κάποιον ήρωα ή ηρωίδα, ενώ άλλες φορές απλώς η ιστορία μας περνά αδιάφορη. Όπως και να ‘χει είναι ένα οπτικοακουστικό ερέθισμα που μας βάζει σε σκέψεις. Συνεχίστε την ανάγνωση

Κοιμήθηκα στην αγκαλιά σου. Το δεξί σου χέρι χάιδευε τα μαλλιά μου και εγώ χαμογελούσα τόσο ήρεμα με τα μάτια κλειστά. Τα δάχτυλα του αριστερού σου χεριού είχαν μπλεχτεί με τα δικά μου σαν να ήταν ένα και εκείνο ακουμπούσε την καρδιά μου που χτυπούσε κάθε φορά σαν να ήταν η τελευταία. Μύριζες τόσο δελεαστικά και αυτό το δευτερόλεπτο πριν την εισπνοή ήταν ένα μικρό βασανιστήριο για εμένα. Ο δικός μου παράδεισος θύμιζε αυτό το σκοτεινό άτακτο δωμάτιο μα εσύ είσαι ο διάβολος μου. Με καις με το βλέμμα σου. Mε ταπεινώνεις με το άγγιγμα σου. Συνεχίστε την ανάγνωση

Είμαι γυναίκα το πρωί που σηκώνομαι γύρω στις 7.00 για να πιώ τον δυνατό ζεστό καφέ μου μπροστά στην τηλεόραση που σιγοπαίζει στο βάθος του δωματίου. Με τις σκέψεις μου για τα πράγματα που έχω να κάνω μέσα στη μέρα μου να τοποθετούνται γρήγορα στα κουτάκια τους τακτικά και χρονολογημένα. Συνεχίστε την ανάγνωση

Αγάπα τον πλησίον σου, εκτός αν είναι διαφορετικός. Εκτός αν είναι άλλου σεξουαλικού προσανατολισμού ή προτιμήσεων, αλλόθρησκος, άθεος, άλλης εθνικότητας, άλλου χρώματος, ναρκομανής, υπέρβαρος, γυναίκα, αν έχει άλλες ανάγκες και επιθυμίες από σένα, αν υποστηρίζει άλλη ποδοσφαιρική ομάδα ή αν δεν του αρέσει άλλο χρώμα. Γενικά, αγαπάτε αλλήλους, αλλά μόνο αν είναι ίδιοι με σένα. Κάτι σου θυμίζει; Συνεχίστε την ανάγνωση

Η εξεταστική βρίσκεται εν εξελίξει και είναι πλέον κοινό μυστικό (τι μυστικό δηλαδή, ο κόσμος το’ χει τούμπανο κι εμείς κρυφό καμάρι) ότι η ύλη πρέπει να βγει, κι ότι ο διαθέσιμος χρόνος για να βγει κυμαίνεται από τις τέσσερις έως και τη μισή μέρα.  Έλα όμως που το εγχείρημα «διάβασμα» φαντάζει ακατόρθωτο, και ξαφνικά οτιδήποτε άλλο (ακόμα και το να μαζέψεις το δωμάτιό σου, να πλύνεις τα πιάτα ή και να επανασυνδέσεις τα για χρόνια χαμένα ζευγάρια των καλτσών σου) φαντάζει χιλιάδες φορές πιο ενδιαφέρον, απ’ ό,τι μια οποιαδήποτε άλλη περίοδο της ζωής σου. Συνεχίστε την ανάγνωση

Μερικές νύχτες προσπαθώ να θυμίσω στον εαυτό μου γιατί δεν πρέπει να αδειάσω το μπουκάλι με τα πολύχρωμα χαπάκια.

Κάποιες, θυμάμαι και ηρεμώ. Άλλες όμως, σαν την σημερινή, ανακαλύπτω απίστευτα κενά στην -θεωρητικά- καλή μνήμη μου και τρομάζω στη σκέψη πως ίσως τελικά να μην έχω κάτι να με κρατάει. Συνεχίστε την ανάγνωση

Ξέρεις… Πάντοτε μου το έλεγαν. Μια ζωή αυτό έβγαινε από το στόμα όλων: «Να γίνεις καλύτερος» ή ακόμα «Ο καλύτερος». Πάντοτε αναρωτιόμουν, όμως, ποιος μπορεί να είναι αυτός ο «Καλύτερος». Πόσο ακριβώς αξίζει αυτή η θέση; Γιατί να μην είμαι όσο καλός επιλέγω; Το ταξίδι, αν γίνει, συνολικά θα με κάνει μόνο καλύτερο; Ή τον καλύτερο; Συνεχίστε την ανάγνωση

Η αριστουργηματική τραγωδία του Σαίξπηρ, «Ρωμαίος και Ιουλιέτα», ερμηνεύεται για πρώτη φορά στο Λονδίνο, σαν σήμερα, 30 Ιανουαρίου 1595. Το έργο διηγείται την ιστορία δύο κατατρεγμένων εραστών, δύο ερωτευμένων νέων που θα φτάσουν μέχρι τον θάνατο καθώς οι οικογένειες τους δεν είναι σύμφωνες με αυτό το ειδύλλιο. Ο Σαίξπηρ κατάφερε, όχι μόνο να κάνει την τραγωδία ένα από τα δύο πιο γνωστά του έργα (μαζί με τον Άμλετ), αλλά και τα ονόματα Ρωμαίος και Ιουλιέτα να θεωρούνται αρχέτυπα των νέων εραστών, ως σήμερα. Συνεχίστε την ανάγνωση

Πόσες φορές θελήσαμε να εκφράσουμε συναισθήματα και κάτι μας κράταγε; Πόσες φορές βαρέσαμε τα κεφάλια μας στον τοίχο επειδή μιλήσαμε ανοιχτά για όσα σκεφτόμαστε; Σίγουρα βρέθηκαν άνθρωποι που μόλις τους ανοίξαμε τα χαρτιά μας, μας πάτησαν κάτω. Άλλοι σεβάστηκαν τα συναισθήματα και τις επιθυμίες μας. Συνεχίστε την ανάγνωση

Στα προηγούμενα άρθρα μου για το Άμστερνταμ (μπορείς να τα βρεις εδώ), μιλήσαμε για τις μετακινήσεις στην πόλη και για το μουσείο του Van Gogh. Παρακάτω, σας παραθέτω μια λίστα με τα υπόλοιπα μουσεία, γκαλερί και χώρους τους οποίους πρέπει οπωσδήποτε να επισκεφθείτε αν βρεθείτε σε αυτήν την πόλη. Συνεχίστε την ανάγνωση

Σε πολύ μικρή ηλικία, σχεδόν νηπιακή, μαθαίνουμε το αλφάβητο. Μία σειρά είκοσι-τεσσάρων γραμμάτων που γεννήθηκε το 800 περίπου π.Χ. και δομεί τη γλώσσα μας. Περιέχει είκοσι-τέσσερα εντελώς διαφορετικά μεταξύ τους γράμματα, τα οποία, αν συνδυαστούν σωστά, δημιουργούν  λέξεις. Συνεχίστε την ανάγνωση

Εν όψη εξεταστικής έπεσε στα χέρια μου ένα βιβλίο το όποιο παρουσίαζε αναλυτικά την πολιτική κατάσταση της χώρας μας από τη Χούντα μέχρι και σήμερα. Όπως μπορείτε να συμπεράνετε, το βιβλίο ήταν ιδιαίτερα διασκεδαστικό, διότι την περίοδο εκείνη η αντιπαλότητα των κομμάτων είχε φτάσει στο ζενίθ, η πελατειακή νοοτροπία και ο λαϊκισμός ήταν στο προσκήνιο σε κάθε κυβέρνηση που πέρασε και γενικότερα η πολιτική κατάσταση της χώρας μας μόνο ανιαρή δε θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί. Συνεχίστε την ανάγνωση

Driking game πριν διαβάσεις το άρθρο: Κάθε φορά που αναφέρω την λέξη αλκοόλ, πιές κι από ένα σφηνάκι. Δεν έχω πολλές εμπειρίες από ταξίδια, έχω όμως από αλκοόλ. Μέχρι που βγήκα απ’ το σπίτι μου, πήρα την βαλίτσα -που μ’ ανάγκασε η Ryanair ν’ αγοράσω- και πήγα στην Πολωνία και συγκεκριμένα στη Βαρσοβία. Για την ακρίβεια, τα αεροδρόμια που διαλέγει η Ryanair είναι 30 χιλιόμετρα μακριά από κάθε κατοικημένη περιοχή, οπότε έφτασα στο αντίστοιχο Κρυονέρι, αλλά της Βαρσοβίας. Κάπου εκεί έμαθα ότι αυτό που θα κάνουμε δε λέγεται τεμπέλιασμα με αλκοόλ, αλλά αλκοολικός τουρισμός. Συνεχίστε την ανάγνωση

Σαν σήμερα πριν από 126 χρόνια γεννήθηκε στην Ατλάντα μια γυναίκα, σταθμός για τον χώρο της αεροπορίας -και όχι μόνο. Η Bessie Coleman υπήρξε η πρώτη αφροαμερικανίδα με άδεια πιλότου. Κυνήγησε το όνειρο της, πάλεψε για τα ανθρώπινα δικαιώματα και έγινε πηγή έμπνευσης για χιλιάδες γυναίκες. Συνεχίστε την ανάγνωση

Λευκωσία, μια πόλη για την οποία έχω γκρινιάξει πολλές φορές, μα ακόμα περισσότερες αγάπησα τις κρυμμένες της ομορφιές. Στα φοιτητικά μου χρόνια, μου δόθηκε ευκαιρία να τη γνωρίσω σαν την παλάμη μου και όχι μόνο να ξεχωρίσω διάφορα αγαπημένα στέκια, αλλά και να μάθω την πολύπαθη ιστορία της. Συνεχίστε την ανάγνωση

Κάποιος, κάποτε μου είχε πει πως θέλει κάποιον να ξέρει πώς να μένει.
Στην αρχή μου είχε φανεί τόσο όμορφη ευχή, τόσο ουσιαστική και σημαντική.
Καθώς πέρναγαν τα χρόνια, καταλάβαινα όλο και περισσότερο πόσο μάταιη και τραγική ήταν.
Στην αρχή νόμιζα πως και εγώ κάτι τέτοιο ήθελα. Τώρα πλέον ξέρω πως δεν μου λείπεται αυτό από την ζωή μου. Συνεχίστε την ανάγνωση

Εγώ για όλους και όλοι για αυτούς.
Σιχάθηκα πια.
Εγώ για όλους και εκείνοι για εκείνους.
Εμένα ποιος με σκέφτεται;
Εγώ είμαι καλά;
Εγώ μήπως είμαι στεναχωρημένη;
Εγωιστικό, θα μου πεις.
Ας είναι.
Κουράστηκα πια.
Δεν θέλω κανέναν τους.
Θέλω να είμαι καλά, και δεν είμαι.
Όχι με τον εαυτό μου, με εκείνους.
Εμένα με αγαπώ.
Όλοι για την πάρτη τους.
Ακόμα κι αυτοί που νόμιζες πως σε νοιάζονται όσο κανείς.

ΥΓ: Μαμά, δεν εννοώ εσένα, σ’ αγαπάω.


Ανώνυμη

Photography credits: Panagiotis Vikatos


 

 

 

 

 

 

 

©TopicU, Topicαπ 23/1/19

Μία λέξη που ακούγεται όλο και περισσότερο τελευταία καθώς έχει ”έξαρση” στην εποχή μας. Μοναξιά σημαίνει: Το “κενο”συναίσθημα που νιώθει κάποιος όταν είναι μόνος του. Δεν είναι εύλογο να αναρωτηθούμε γιατί κάποιος να νιώθει μοναξιά σε μια εποχή που η επικοινωνία είναι τόσο άμεση; Γιατί να είναι χαρακτηριστικό της εποχής μας και όχι κάποιας παλαιότερης, όπου τα μέσα ήταν πολύ λιγότερα και η επικοινωνία πολύ πιο δύσκολη; Συνεχίστε την ανάγνωση

Αφήνω ένας φως ισχνό ανάμεσα στα δάκτυλά μου,
συγκεντρώνοντας τα αποκόμματα της μέρας
δημιουργώ κολλάζ χρωματιστής εικόνας,
εκφυλίζοντας το πλεόνασμα ασπρόμαυρου της μορφής της, Συνεχίστε την ανάγνωση

Το να είναι κανείς ευαίσθητος, στις μέρες μας θα μπορούσε να θεωρηθεί ένα από τα μεγαλύτερα ελαττώματα. Είμαστε όμως κι εμείς που συνειδητά παραμένουμε ευαίσθητοι και συναισθηματικοί μέχρι αηδίας. Ίσως όλοι να έχουμε πει πάνω σε μια έντονη κατάσταση «Μακάρι να ήμουν ένα αναίσθητο πλάσμα, να μην ένοιωθα και να μην καθόμουν τώρα να σκάω». Ξέρουμε, όμως, καλά πως φυσικά δε θέλουμε κάτι τέτοιο από τους εαυτούς μας, φυσικά και αν το καταφέρναμε δε θα ήμασταν εμείς, αλλά κάποιοι άλλοι. Συνεχίστε την ανάγνωση

Ας μιλήσουμε ανοικτά.

Η ελευθερία θέλει αυτοθυσία.
Η μάνα είναι ο κύρης του σπιτού.
Τα ταξί είναι πολύ ακριβά.
-Δωρεάν μεταφορές. Χρειάζομαι 27 ώρες τη μέρα. Ίδιος ύπνος.
Η πατριαρχία θα καταρρεύσει,
όταν σταματήσω να λέω την πρώην μου πουτάνα. Συνεχίστε την ανάγνωση

Είναι χρέος μας να στηρίξουμε τα ανερχόμενα ταλέντα, πόσο μάλλον αν γεννιούνται κοντά μας. Παρακάτω, μια λίστα από τον John, ένας φόρος τιμής σε ανερχόμενες μπάντες που ίσως δεν έχεις ανακαλύψει ακόμα. Για το #TopicU. Συνεχίστε την ανάγνωση

H απώλεια ενός φίλου είναι σαν την απώλεια ενός μέλους του σώματος : Ο χρόνος μπορεί να απαλύνει τον πόνο της πληγής, αλλά η απώλεια δεν μπορεί να αποκατασταθεί

– Robert Southey

Είναι αργά τη νύχτα, η ζεστή κούπα καφέ που λειτουργεί πλέον ως προέκταση του χεριού μου με συντροφεύει αμίλητα και όλες οι αναμνήσεις κυλάνε απαλά μέσα στο μυαλό μου δημιουργώντας μου μία πληθώρα ποικίλων συναισθημάτων, άλλα ήρεμα, μα ηχηρά, άλλα έντονα μα αποπνικτικά. Χαμογελάω γλυκά, κατσουφιάζω ελάχιστα, νευριάζω σιωπηρά, λυπάμαι ξανά… Και τα θυμάμαι όλα… Συνεχίστε την ανάγνωση

Μου μίλησαν για αγγέλους και τους πίστεψα. Μου είπαν ότι έχω μαζί μου πάντα έναν φύλακα άγγελο που θα με προστατεύει και θα με βοηθήσει να φτάσω στην αρετή. Όσο τον στεναχωρώ με τις πράξεις μου, τόσο απομακρύνεται. Μαζί με εκείνον χάνω και την ασφάλεια μου. Συνεχίστε την ανάγνωση

Ένα όνειρο που ονειρευόμαστε μόνοι μας, είναι απλά ένα όνειρο. Ένα όνειρο που ονειρευόμαστε μαζί με άλλους είναι πραγματικότητα.

-Γιόκο Όνο

Σε εκείνο το Μαζί των σχέσεων…
Εκείνο το μίζερο που δημιουργήθηκε με το πέρασμα των χρόνων και έχει κατασταλαχθεί πλέον στο υποκριτικό, άκαρπο, ανιαρό μαζί. Συνεχίστε την ανάγνωση

Μια μικρή αλλά και τόσο σημαντική λεξούλα με έβαλε σε σκέψεις.

Μαζί.

Να γράψω για τον έρωτα; Μπορείς να τον βρεις σχεδόν παντού. Αλλά πάλι, το “μαζί” μπορείς να το βρεις σε οτιδήποτε, αρκεί να προσπαθήσεις. Το ζήτημα είναι να βρεις αυτό που συμβολίζει τη λέξη για σένα, χωρίς όμως να κοπιάσεις. Και τότε μου ήρθε στο μυαλό μια εικόνα, σχεδόν δέκα καλοκαίρια πριν. Δεκάδες ζευγάρια σκονισμένα αθλητικά παπούτσια να τρέχουν ακούραστα και δεκάδες γέλια να σκίζουν την ατμόσφαιρα… Συνεχίστε την ανάγνωση

Μαζί σου έμαθα πολλά πράγματα. Έμαθα να αγαπάω με όλη μου την καρδιά. Έμαθα τι σημαίνει να σε ξέρει κάποιος τόσο καλά που να μην χρειάζεται να σε κοιτάξει για να καταλάβει πώς νιώθεις. Ταυτόχρονα, το πώς είναι να παλεύεις να εξηγήσεις σε κάποιον κάτι, το οποίο δεν είναι πρόθυμος να καταλάβει. Συνεχίστε την ανάγνωση

Θα ήθελα να είσαι μαζί στο ταξίδι μου. Άμα θες και συ έλα να φτιάξουμε τον δρόμο μας. Αυτόν που κανείς δεν θα καταλαβαίνει και όλοι θα κρίνουν. Τον δρόμο που θα δείχνεις συνέχεια, παρά μόνο σε σημεία. Συνεχίστε την ανάγνωση

Μαζί. Όμορφη λέξη στη σημασία. Δύσκολη στην επίτευξη. Όμορφη στα ελπιδοφόρα σενάρια του μυαλού μας. Δύσκολη στην βίαιη πραγματικότητα της καθημερινότητάς μας.
Μία playlist φτιαγμένη για κάθε εκδοχή του “μαζί”. Συνεχίστε την ανάγνωση

“Ποτέ δεν μάθαμε να κάνουμε ούτε βήμα, παρόλα αυτά σε ρώτησα, χορεύουμε;”

Signore Falco από Bloody Hawk.

Δεν θα επικεντρωθώ στο γενικότερο νόημα του τραγουδιού, καθώς από μόνο του παρουσιάζει μία ιστορία που δεν είμαι καν ικανή να θίξω. Θα αναφερθώ, όμως, σε αυτόν τον συγκεκριμένο στίχο. Έναν στίχο που, αν κανείς μελετήσει λίγο βαθύτερα, θα καταλάβει ότι είναι μια αυτοκαταστροφική τάση του ανθρώπου να περιφέρεται ρυθμικά γύρω από ένα άτομο (ή μία κατάσταση) που χορεύει σε διαφορετικό ρυθμό. Ίσως και διαφορετικό είδος χορού. Συνεχίστε την ανάγνωση

Σαν Σήμερα, γεννιέται ο «πατέρας του Κίτρινου Παιδιού». Τι σημαίνει, όμως ένα ατίθασο, φαλακρό, ξυπόλητο παιδί με κίτρινη φορεσιά (μάλλον κινέζικης καταγωγής) που μιλούσε την αργκό, τη γλώσσα των γκέτο, στην καρδιά της πείνας στην Αμερική; Συνεχίστε την ανάγνωση

Είναι πρωί, οχτώ παρά δέκα περίπου, κι εγώ βρίσκομαι για ακόμη μια φορά στη βρώμικη αυτή στάση του λεωφορείου, η οποία βρίσκεται στο επόμενο τετράγωνο από το σπίτι μου. Τη λούζει διστακτικά ο ήλιος και τη διαπερνά το τσουχτερό κρύο του χειμωνιάτικου Γενάρη. Στέκομαι με τον καυτό καφέ στο χέρι μου σχεδόν νευριασμένη, χωρίς κάποιο συγκεκριμένο λόγο. Συνεχίστε την ανάγνωση

Αγαπώ τους ανθρώπους. Εκείνους που αγαπάνε πραγματικά, δίχως να τους ενδιαφέρει το αμοιβαίο. Εκείνους που γελάνε αληθινά, δίχως να θέλουν τα βλέμματα πάνω τους. Αγαπώ τους ρεαλιστικά αισιόδοξους. Εκείνους που ξεχειλίζουν από μετρημένη καλοσύνη. Συνεχίστε την ανάγνωση

Αν επισκεφτείς το Devonshire της Αγγλίας, μπορείς όχι μόνο να δεις το σπίτι που προτιμούσε η Agatha Christie για τις καλοκαιρινές της αποδράσεις, αλλά και να το νοικιάσεις με την παρέα σου. Αν, φυσικά, έχετε να δώσετε 440 δολάρια τη βραδιά. Σήμερα να κλείνουν 43 χρόνια από το θάνατό της, ο κόσμος όμως εξακολουθεί να τη θυμάται και να διαβάζει τα βιβλία της. Συνεχίστε την ανάγνωση

Το να αγαπάς με αφοσίωση έναν άνθρωπο που βλέπεις να διαλύεται, είναι σαν να κολλάς την γλώσσα σου στον πάγο. Αρχικά μουδιάζεις κι ύστερα τσουρουφλίζεσαι, μα ο άρρηκτος δεσμός δεν σε αφήνει να φύγεις. Δεν ήθελες στιγμή να φύγεις, έτσι κι αλλιώς. Δεν ξέρεις αν τελικά περνάς μέσα από πάγο ή φωτιά – ή και τα δύο- αλλά το βλέπεις, το νιώθεις. Το ζεις. Συνεχίστε την ανάγνωση

Επομένη μέρα από την καταστροφή μας σκεπτόμαστε τι πάει λάθος στον κόσμο. Άλλος έχει λίγα, άλλος έχει πολλά, οι υπόλοιποι ακόμη λιγότερα και ο επόμενος τα πάντα και συνάμα τίποτα. Συνεχίστε την ανάγνωση

Και τελικά τι είναι η βία;
Τι είναι αυτό το πράγμα που όλοι κατηγορούν τόσο απόλυτα και επικριτικά; Είναι το ξύλο στους δρόμους; Οι ματωμένες μύτες και τα μελανιασμένα ματιά; Ή μήπως είναι η βουβή κραυγή μιας κοπέλας στην είσοδο της πολυκατοικίας της; Συνεχίστε την ανάγνωση

Το “David Bowie Is” ήταν μια κινητή μουσειακή έκθεση, που παρουσιάζει την ιστορία, την τέχνη  και πληροφορίες για τη ζωή, τη μουσική, τις ταινίες, τις περιοδείες και την τέχνη του Άγγλου μουσικοσυνθέτη, David Bowie. Συνεχίστε την ανάγνωση

Πόσες φορές έπιασες ένα ξεχασμένο, σκονισμένο βιβλίο από τη βιβλιοθήκη σου, το άνοιξες σε μια τυχαία σελίδα και διάβασες μια τυχαία φράση, η οποία ίσως και να ταιριάζει με την επικαιρότητα της ζωής σου; Τότε που χαμογέλασες και σκέφτηκες ότι όλο αυτό είναι μια όμορφη σύμπτωση. Αν πιστεύεις στις συμπτώσεις. Για εμάς τους ονειροπόλους, το γεγονός αυτό είναι μια υπέροχη προσπάθεια του σύμπαντος να μας αποδείξει ότι δεν είμαστε μόνοι. Συνεχίστε την ανάγνωση

Σαν σήμερα πριν από σαράντα χρόνια η ελληνική τηλεόραση γέμισε την παλέτα της με χρώματα πέρα από το άσπρο και το μαύρο. Το γεγονός αυτό οφείλεται στο γαλλικό αναλογικό τηλεοπτικό κωδικοποιητικό σύστημα SECAM και την αγορά έγχρωμων βίντεο 1 και 2 ιντσών. Συνεχίστε την ανάγνωση

Με θες εδώ; Ή απορρίπτεις τον τρόπο που ανθίσταμαι, υπάρχω, λειτουργώ; Ποια είναι η απόδοση των φωνών μου στις άδειες από έπιπλα αίθουσες, τις λιτές από άλλες σκέψεις; Συνεχίστε την ανάγνωση

Ζούμε σε μια κοινωνία που κάθε μέρα παλεύει να μας βάλει σ’ ένα καλούπι. Λίγο διαφορετικός να είσαι, την πάτησες! Ή τουλάχιστον, έτσι νομίζεις. Κι όμως, έρχεται ένα πρωί που ξυπνάς και λες «Ώπα, τι γίνεται εδώ; Όχι, δε θα χάσω εγώ τον εαυτό μου επειδή πρέπει και καλά να είμαι κάπως αλλιώς». Τότε ξεκινάς να βλέπεις τα «ελαττώματα» σου με άλλο μάτι. Συνεχίστε την ανάγνωση

Για την ιστορία…

Το «Bella Ciao» είναι από τα πιο γνωστά, παγκοσμίως διαδεδομένα, αντιφασιστικά τραγούδια. Χρησιμοποιήθηκε ως ύμνος της Ιταλικής αντίστασης, ενάντια στο φασισμό, κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Οι στίχοι του εξυμνούν το απελευθερωτικό αγώνα των Παρτιζάνων. Ο στιχουργός είναι άγνωστος, η μελωδία όμως, ήταν γνωστή στον Ιταλικό λαό και πριν από τον Πόλεμο. Συνεχίστε την ανάγνωση

H πρώτη φωνή των λατρεμένων Pink Floyd θα γιόρταζε σήμερα 73 χρόνια ζωής. Τον έφαγαν τα ψυχεδελικά ναρκωτικά (καθόλου απορίας άξιο, αν ακούσεις τη μουσική του), κάτι που τον ανάγκασε να εγκαταλείψει τη μπάντα στα τρία πρώτα μόλις χρόνια. Παρέμεινε, ωστόσο, κοντά στα υπόλοιπα μέλη. Αποτέλεσε ιδρυτικό μέλος της μπάντας και συνέθεσε πολλά από τα πρώτα τραγούδια τόσο της μπάντας, όσο και για τα σόλο άλμπουμ του. Παρακάτω θα συστηθούμε σε μερικές από τις κορυφαίες δουλειές του. Συνεχίστε την ανάγνωση

Αγαπητά μου ακουστικά,

Πάλι σας άλλαξα. Η πέμπτη φορά για αυτόν τον μήνα. Δεν με νοιάζει όμως γιατί είστε η δική μου ψυχοθεραπεία. Σας φόρεσα ξανά, έκλεισα τα μάτια και η φαντασία μου σαν ταινία ξεκίνησε από την αρχή. Εκεί,μέσα στο μυαλό μου, με την μουσική υπόκρουση που εγώ διαλέγω κανείς δεν με κρίνει. Δεν χρειάζεται να δώσω λογαριασμό σε κανέναν. Συνεχίστε την ανάγνωση

Να αυτοκτονήσω ή να κάνω καφέ;

1913, Αλγέρι, 1914 θάνατος πατέρα, σπουδές στη φιλολογία, φυματίωση, αποχώρηση από ΚΚΓ, λόγω ιδεολογικού απολυταρχισμού. Συνεχίστε την ανάγνωση

Πρόκειται γι’ αυτήν την ασταμάτητη στριγγλιά που ηχεί μέσα στο κεφάλι μου κάθε φορά που η σιωπή είναι τόσο πνιγηρή που θα πίστευε κανείς ότι είναι δυνατόν να την αγγίξει με τις άκρες των δακτύλων του- εάν κρατήσει τα μάτια του κλειστά για αρκετή ώρα. Συνεχίστε την ανάγνωση

Με αργό και ασταθές βήμα περπατάω σκυφτός. Κοιτάω κάτω και περιμένω να φτάσω στον προορισμό μου. Δεν είναι μακριά. Δύο στενά μου έμειναν. Αυτό της Αγάπης και της Ελπίδας να διασχίσω. Ποτέ δεν μπορούσα να κοιτάξω τι έχουν αυτά τα δύο σοκάκια. Μόνο το πλακόστρωτο του πεζόδρομου κοιτάω. Συνεχίστε την ανάγνωση

Το ξέραμε, κάποιοι άνθρωποι δεν άξιζαν παραπάνω. Απλά δεθήκαμε γιατί πιστεύαμε ότι αξίζαμε εμείς λιγότερα.
-Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης

Σαν σήμερα πριν από 108 χρόνια άφησε την τελευταία του πνοή ένα σπουδαίο πρόσωπο για την ελληνική λογοτεχνία, ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης. Συνεχίστε την ανάγνωση

Η φύση, τυφλή μάγισσα αναίσθητων φαντασμάτων,
Τυπική με τις δικές της ιδιοτροπίες και ψυχαναγκασμούς,
Ρυθμίζει συνδυασμούς από αντικείμενα σε μια επανάληψη
Ενός μόνο αισθητικού μοτίβου, Συνεχίστε την ανάγνωση

Αν σου έχουν πει ότι το Amsterdam δεν αξίζει παραπάνω από 4 μέρες, τότε τα άτομα που σε συμβούλευσαν είχαν στο μυαλό τους μόνο τη διάσημη καλοπέραση των ντόπιων. Που όλοι ξέρουμε σε ποιον ονειρεμένο νόμο βασίζεται.

Αν λοιπόν, είσαι πιο «κουλτουριάρης», αν εκτιμάς τη σύγχρονη τέχνη κάθε χώρας και σε ενδιαφέρει να την ανακαλύψεις εις βάθος, εδώ θα βρεις πώς να περάσεις ποιοτικά το χρόνο σου από το πρωί μέχρι το απόγευμα. Συνεχίστε την ανάγνωση

Κάποιες φορές νομίζω ότι ο εθισμός δεν υπάρχει. Άλλες κόβω το χέρι μου για την ύπαρξη του. Τον φαντάζομαι σαν ένα φάντασμα που θέλει την προσοχή σου για να ζήσει. Η μορφή του ποικίλει απίστευτα. Έχει την ικανότητα να κρύβεται, να αναπτύσσεται και τελικά να παίρνει τον έλεγχο -με τις κατάλληλες συνθήκες, όμως- προκειμένου να μπορέσει να αναπτυχθεί. Ο βασικός λόγος ύπαρξης-στόχου του είναι η πλάνη του κατακτημένου. Να καταφέρει να εδραιώσει την ύπαρξη του, ώσπου να βρεθεί στο ζενίθ του εθισμού που θα το όριζα ως ευτυχία της αιχμαλωσίας δηλαδή όταν πλέον σ’ έχει -με τη θέλησή σου- κυριεύσει και είσαι ευτυχισμένος που είστε μαζί στην καταστροφή σου.

Τότε θα χτυπήσουν τρείς καμπάνες. Τρία μικρά ασήμαντα γεγονότα, συνήθως καθημερινής φύσεως που θα σου δώσουν να καταλάβεις ότι έχεις θέμα. Προσωπικά έχω ακούσει δύο ήδη. Δεν θα αναλύσω τι και πώς, γιατί δεν χρειάζεται, άσε που ποικίλει απίστευτα η εκάστοτε καμπάνα ως προς τον τρόπο και τις συνθήκες που θα σου χτυπήσει. Δύο πραγματάκια θα σε συμβούλευα. Όσο το δυνατόν μπορείς να κάνεις αυτοκριτική με αντικειμενικότητα (μέσω απόψεων τρίτων, με επιχειρήματα και νόημα, όχι το κράξιμο που μόνο κακό κάνει). Δεύτερον, πάρε την εξής απόφαση: Ή συνεχίζεις και αποδέχεσαι την κατάσταση και τα αποτελέσματα της ή επικεντρώνεσαι στον διωγμό του εθισμού. Το δεύτερο είναι το σωστό για μένα αλλά τι να ξέρω και ‘γω…

Τέλος, προτείνω να κάψεις στην πυρά της εξέλιξης κάθε εθισμό σου και από τις στάχτες του δημιούργησε εργαλείο -αν αξίζει ή το χρειάζεσαι, αλλιώς άστο. Δύο είναι η μεγαλύτερες φυλακές μας: τα ανούσια και εγωιστικά θέλω και οι εθισμοί που μιμούνται την ευτυχία.


₭όλιας

Photography credits: Kerasia


 

 

 

 

 

©Κόλιας, Topicαπ 30/12/18

Όλοι γνωρίζουμε, έχουμε ακούσει, έχουμε διαβάσει ή έχουμε δει την πασίγνωστη χριστουγεννιάτικη ιστορία του Charles Dickens. Έτσι, λοιπόν, λίγο πολύ, ο χαρακτήρας του Σκρούτζ είναι γνωστός σε όλους μας. Πρόκειται για έναν πάμπλουτο, μίζερο, μοναχικό και τσιγκούνη άνθρωπο. Τα χαρακτηριστικά αυτά, βέβαια, καθόλου ιδιαίτερα δεν ακούγονται στην εποχή μας. Θα έλεγε κανείς πως η περιγραφή ταιριάζει τέλεια σε μια πληθώρα σύγχρονων ανθρώπων. Συνεχίστε την ανάγνωση

Αγαπητό μου σώμα,

Συγγνώμη που δεν σ’ αγαπώ. Εχθές πάλι κοιταχτήκαμε στον καθρέφτη. Έχεις καταλάβει πως το αποφεύγω. Νομίζω πως είμαι πιο ευτυχισμένη με αυτόν τον τρόπο. Προσπαθώ να ξεγελάσω τον εαυτό μου αλλά δεν είμαι τόσο χαζή. Συνεχίστε την ανάγνωση

Σαν σήμερα πριν από 193 χρόνια η τέχνη της ζωγραφικής έχασε τον Γάλλο καλλιτέχνη και πολιτικό Ζαν Λουί Νταβίντ. Ένα τροχαίο ατύχημα αφαίρεσε την ζωή του ζωγράφου,ο οποίος πέθανε και ετάφη στις Βρυξέλλες,ενώ η καρδιά του ετάφη στο κοιμητήριο Περ Λασέζ του Παρισιού. Συνεχίστε την ανάγνωση

Όσο εμείς πίνουμε ζεστή σοκολάτα, μπροστά από το τζάκι με δέκα φλις να μας σκεπάζουν και τα λαμπιόνια του δέντρου να δημιουργούν κατά μαγικό τρόπο ένα ειδυλλιακό κλίμα, κυριολεκτικά- στην άλλη άκρη του κόσμου τα Χριστούγεννα είναι… αρκετά διαφορετικά. Συνεχίστε την ανάγνωση

Προσωπικά δεν συνειδητοποίησα ότι έχουν περάσει 3 χρόνια. O θάνατος του Lemmy, στα τέλη του ’15 προμήνυσε την επερχόμενη άξεστη χρονιά για τη μουσική σκηνή. Κάτσε να μετρήσεις πόσους καλλιτέχνες μας πήρε το ’16. Θα περιμένω… Θα σου πω εγώ ενδεικτικά: Μπάουι, Πρινς, Κόεν, Τζορτζ Μάικλ… Και όλοι αυτοί μόνο στο χώρο της μουσικής. Μην αναφέρω Έκο, Κάστρο, Φίσερ και τους λοιπούς. Συνεχίστε την ανάγνωση

Ας είμαστε ειλικρινείς… Κάθε χρόνο βάζεις στόχους και κάθε χρόνο τα ίδια. Το ’18 φτάνει στο τέλος του και αν κατάφερες να κάνεις έστω τα μισά από όσα είχες στη λίστα σου, τότε εμείς οι ταπεινοί σε κοιτάζουμε με απορία. Παρακάτω θα βρεις πράγματα που μπορείς να κάνεις αυτές τις λίγες μέρες πριν αλλάξει ο χρόνος για να ευχαριστηθείς εσύ και όχι μόνο. Συνεχίστε την ανάγνωση

Αναλλοίωτοι οι λεκέδες μαύρου μελανιού
Μαύρα σχέδια ασυνάρτητα, ασύνδετα, ανόητα,
Λόγια που προσπάθησες να πεις, να πουν
Αλλά σαν είδωλα μοιάζουν
– τίποτα άμεσο- Συνεχίστε την ανάγνωση

Είμαι από εκείνους που οι γιορτές πάντα μου προκαλούσαν μια βαθιά θλίψη. Γιατί; Για ένα σωρό λόγους, νόμιζα. Τόσα πράγματα μου έφταιγαν και κανένα πραγματικά. Η αλήθεια είναι πως απλά ήταν μια πολύ καλή ευκαιρία για μελαγχολία. Είμαστε εθισμένοι σε αυτή, μας θρέφει. Μελαγχολούμε για όσα δεν έχουμε, βυθιζόμαστε στη λύπη για όσα μας στέρησαν, βιώνουμε βαθιά την έλλειψη των ιδανικών Χριστουγέννων. Τα βλέπουμε στις ταινίες και τα χλευάζουμε, μα με μια κρυφή ζήλια. Τα ονειρευόμαστε σαν κάτι άπιαστο, σαν κάτι μακρινό. Συνεχίστε την ανάγνωση

Αν αποφασίσεις να πας ταξίδι στο εξωτερικό και σκεφτείς να πας κάπου που επιτρέπονται (σχεδόν) όλα (σύμφωνα με τα δικά μου κριτήρια φυσικά), τότε το Amsterdam πρέπει να είναι μία από τις πρώτες σου επιλογές. Συνεχίστε την ανάγνωση

Χάπια με διπλή κόκκινη γραμμή: Τόσο δυνατά, που χαρακτηρίζονται ως ναρκωτικά. Απαραίτητη η συνταγογράφηση γιατρού. Χαρακτηρίζονται από τις δύο διακριτικές κόκκινες γραμμές στο κουτί τους. Σαν σήμα κινδύνου.

Πρώτο κουδούνι… Δεύτερο… Τρίτο… Φώτα. Η παράσταση θα ξεκινήσει σε λίγο. Πάρε θέση, κόσμε, και ετοιμάσου για την παράσταση. Μην είσαι ανόητος… Πρωταγωνιστής είσαι. Συνεχίστε την ανάγνωση

Αγαπημένη Γραμμή,

Στην πραγματικότητα είσαι διαφανής και με έναν τρόπο υπάρχεις παντού. Στις ζωές όλων γύρω μου γίνεσαι οδηγός. Άλλοτε γίνεσαι αντιληπτή και άλλοτε όχι. Ίσως αυτό εξαρτάται από εμένα. Κανείς δεν μπορεί να σε δει. Μπορεί όμως να σε αισθανθεί. Εκείνη μοναχά τη στιγμή νιώθω πως, ακόμη κι ένα βήμα, μπορεί να αλλάξει τον κόσμο. Νιώθω πιο δυνατή από τον καθένα. Μα δεν είμαι γιατί μένω στην σκέψη. Η δύναμη μετατρέπεται σε στιγμιαία δειλία και έπειτα στον κλασσικό μου εγωισμό. Συνεχίστε την ανάγνωση

Μια γραμμή αποτελείται από πολλά σημεία, από πολλές ενωμένες κουκκίδες. Υπάρχουν πολλές γραμμές, μα οι αγαπημένες μου είναι οι παράλληλες, γιατί ποτέ δεν μπόρεσαν να γνωριστούν μεταξύ τους. Δύο παράλληλες γραμμές, ονομάζονται παράλληλες όταν βρίσκονται στο ίδιο επίπεδο, αλλά δεν έχουν κανένα, μα κανένα κοινό σημείο. Το μόνο μέρος όπου αυτές οι γραμμές θα μπορέσουν να βρουν ένα κοινό σημείο, θα μπορούσαν δηλαδή να τέμνονται, είναι το άπειρο. Συνεχίστε την ανάγνωση

Η γραμμή κάλλιστα μπορεί να παραλληλιστεί με την ζωή όλων μας, καθώς και πώς εμείς επιλέγουμε καθημερινά να την τροποποιούμε. Μπορεί να είναι επίπεδη, μπορεί να είναι τεθλασμένη, καμπύλη, στρεβλή ή όπως ο καθένας από εμάς καθημερινά επιλέγει να την διαμορφώνει. Εάν η γραμμή της ζωής σου αυτήν την στιγμή είναι επίπεδη, χωρίς ενδιαφέρον χωρίς να σου ταράζει την καθημερινότητα και δεν σ’αρέσει, τότε ήρθε η στιγμή να αρχίζεις να την αλλάζεις, προσαρμόζοντάς την στο σχεδιασμό που επιθυμείς! Συνεχίστε την ανάγνωση

Έχουμε πολλές επιλογές στην ζωή μας που ο καθένας μας τις χαρακτηρίζει καλές ή κακές. Εγώ θέλω να μιλήσω για την αντικειμενικά κακή λύση, την καταστροφή του χαρακτήρα, τη γραμμή που χωρίζει αυτή, από την απόλαυση του εγώ. Συνεχίστε την ανάγνωση

Ο κύκλος είναι η γραμμή και η γραμμή είναι ο κύκλος. Όλα πάντα γυρίζουν κι όλα ενώνονται στα ίδιο σημείο. Ή σε πολλά σημεία. Η γραμμή περνά από εκατομμύρια σημεία για να κλείσει έναν ολόκληρο κύκλο. Περνάει από σένα, περνάει από μένα. Περνάει από εκείνον που αγαπάς, περνάει κι από εκείνον που μισείς. Περνά από τους προγόνους σου κι από εκείνους που θα έρθουν μετά από εσένα. Από την πόλη που μεγάλωσες κι από την άλλη άκρη του κόσμου. Συνεχίστε την ανάγνωση

Ο ορίζοντας σε σχίζει με ευθύγραμμη λεπίδα,
Κάθε γραμμή γράφεται με αδρό περίγραμμα,
Ο καθορισμός του λευκού απ’ το μελανό
δεν αφήνει περιθώρια λησμονιάς του τις πιο σκοτεινές νύκτες,
δυστυχώς, αφήνει τον εύθυμο τόνο του στις πιο ακατάλληλες ώρες.
Κάθε πληγή των πόλεων και από μια ερυθρή γραμμή
Στα χέρια που λιώνουν να κρατηθούν και να την κρατήσουν όρθια.
Η φυλακή του παροξυσμού γραμμή κλειστή,
Και κάθε όριο εμπόδιο μιας διάστασης σε φύσεις τετραδιάστατες,
Μια τραγελαφική χειρονομία προς την όλη μας δομή
Καθώς συνειδητοποιούμε αυτές τις μονοδιάστατες κλωστές
Χωμένες στις πιο βαθιές μας πτυχές,
Να διαγράφουν την φύση μας διττά,
Μην αφήνοντας αμφιβολία για την απώλεια μιας ταυτότητας
Καιρό χαμένης,
Αν και, αλήθεια, ένα γερό μάτι διακρίνει κάποια αμφιβολία
Σαν λεκέ σε μεταξένιο τραπεζομάντηλο.
Νιώθουμε ασφάλεια στις γραμμές που κλείνουν,
Σε οικείες δομές, σε δομές αύτο-προσδιοριστικές,
Γιατί οι ανοικτές προκαλούν το άγχος ενός άπειρου μονόδρομου.
Ο ορίζοντας, οι δρόμοι, οι ράγες, οι μηχανές,
Οι σχέσεις μας,
Όλα γραμμές.
Αλλά ξέρεις;
Κανένα από αυτά δεν είναι ευθεία, ούτε «τετραγωνισμένο»,
Και σε αυτό δεν φταίνε οι γραμμές,
Αλλά εμείς με τον τρόπο που βλέπουμε.


Ѻρέστης

Photography credits: Καρέ Λια


 

 

 

 

 

 

©Ορέστης, Ttopicαπ 19/12/18

Δεν είμαι ποιήτρια. Καμιά δεκαριά λέξεις πετάω στο χαρτί και νομίζω ότι βγάζουν νόημα. Μα ακόμη και αν ήμουνα, ακόμη και τότε δε θα ήξερα τι να σου πω για να σε παρηγορήσω. Ούτε οι ίδιοι οι ποιητές δεν ξέρουν τι να πουν μπροστά στον τελευταίο αποχαιρετισμό. Παρόλα αυτά θα βασιστώ σε αυτά τα λίγα που ξέρω για την απώλεια, και στα πολλά που ξέρω για σένα. Συνεχίστε την ανάγνωση

Προσπάθησε να κλείσεις τα μάτια κοιτώντας ·
Τις αποχρώσεις του κόκκινου που ηρεμούν,
Κατάλαβε, τις έχουμε ελάχιστες,
Κλειδωμένες σε νότες απόμακρες
Σε αφηρημένες συχνότητες ηλεκτρονικών ονείρων.

Συνεχίστε την ανάγνωση

Ξαπλωμένος με το ελιξίριο της χαλάρωσής μου σκέφτομαι πώς θα γίνω ευτυχισμένος. Αδυνατώ να καταλάβω γιατί το σκεφτόμαστε κάθε μέρα και περιτριγυριζόμαστε όλοι γύρω από την ευτυχία με τόση μανία.Το πρώτο θέμα που βρίσκω στην αναζήτησή της είναι η μη ύπαρξή της. Δεν υπάρχει, δεν χρειάζεται να υπάρχει και δεν είμαστε φτιαγμένοι για να υπάρχει. Συνεχίστε την ανάγνωση

Στον δρόμο για το σπίτι θέλω να είμαι ελεύθερη. Δεν θέλω να κοιτάω δεξιά κι αριστερά σε κάθε βήμα, τραβώντας νευρικά τη φούστα μου προς τα κάτω. Δεν θέλω να φοβάμαι μη τυχόν και πλησιάζει κάποιο αρσενικό, με βήμα πιο γοργό- κάπως πιο σίγουρο και επιβλητικό, από αυτό που θα με έκανε να νιώθω εντάξει. Στο δρόμο για το σπίτι θα προτιμούσα τα κλειδιά μου να είναι στην τσάντα μου κι όχι σφιχτά κρατημένα μέσα στην παλάμη μου. Συνεχίστε την ανάγνωση

Ανώριμα φρούτα είναι σχεδόν όλοι οι πειρασμοί,
η πολύχρωμη τρέλα σερβίρεται σε απροσμέτρητα πιάτα,
αλλοπρόσαλλων διακοσμήσεων και ετερογενών γεύσεων.
Εμείς καταπίνουμε σαν σωλήνες την πανδαισία,
την οποία άλλοτε μισούμε, άλλοτε λατρεύουμε,
μέχρις ότου να νιώσουμε έναν απόμακρο κορεσμό · Συνεχίστε την ανάγνωση

Γνωρίζουμε στ’ αλήθεια ποιες είναι οι επιθυμίες μας; Ή μήπως παίρνουμε σαν δεδομένες αυτές που μας δημιουργούν; Το marketing είναι ένα εργαλείο που σκοπό έχει να δημιουργεί επιθυμίες. Πολλές φορές μάλιστα να αισθάνεσαι πως δεν μπορείς να ζήσεις χωρίς την εκπλήρωσή τους. Όσο καλύτερο το marketing, τόσο μεγαλύτερη η ανάγκη. Δεν αναφέρομαι όμως μόνο στα προϊόντα, όχι. Μια διαφήμιση που σου πλασάρει ένα υλικό για μαγείρεμα, σου δημιουργεί και την πεποίθηση πως χρειάζεται να έχεις και μια κάποια οικογένεια για να της μαγειρέψεις! Για να παρακολουθείς ταινίες και σειρές τα βράδια, χρειάζεται να έχεις σχέση. Για να φορέσεις τα όμορφα ρούχα, χρειάζεσαι πολύ καλές αναλογίες! Συνεχίστε την ανάγνωση

Ένα επαναστατικό «Μπορώ!». Ένα «μπορώ να κάνω ό,τι δεν θέλει η κοινωνία, ό,τι δεν συμβαδίζει με εκείνη». Κόντρα σε όλα εκείνα τα στερεότυπα και τις ιδεολογίες. Τους φόβους, τα πιθανά ενδεχόμενα και τις συνέπειες. Ένα επαναστατικό «μπορώ να τα καταφέρω» μέσα σε μια χαώδη κοινωνία. Ό,τι είναι σωστό για σένα, δεν σημαίνει ότι πρέπει να είναι και για όλους. Συνεχίστε την ανάγνωση