Restart και φύγαμε!

Νέες αρχές! Προσπάθειες, κλείνουν οι παλιές πληγές! Restart και φύγαμε…. Ίσως κάποιοι κύκλοι δεν έκλεισαν ποτέ, δίνουμε ευκαιρίες! Πιστεύουμε σ' εμάς, μα και στους ανθρώπους. Επαναπροσδιορίζονται οι καταστάσεις! Είμαστε δυνατοί! Τώρα πια ξέρουμε τα λάθη μας. Ξέρουμε καλύτερα τους εαυτούς μας, βάζουμε σωστές προτεραιότητες πια.Ξημερώνει ακόμα μια ζεστή Κυριακή στο κέντρο της Αθήνας! Καληνύχτα, παλιέ…

Xαϊκού* της απαξίωσης

Χρόνια προσπαθώο ποιητής τι είπε να καταλάβω.  Μάλιστα, του είπα: «Ωχ αδερφέ μου, ποιον νοιάζουν όλα τούταπου θες ν’ αλλάξεις;  Ασχημομούρη,  μην ελπίζεις πια τζάμπα κύκνος να γίνεις. Το μελάνι σου γι’ αγάπες δίχως μέλλον όλο ξοδεύεις.  Με κρεβάτι άδειο,  τι να τα κάνεις τ’ άστρα; Πεινά το κορμί».  Όσοι απαγγέλλουν,  σε βραδιά ασέληνη φεγγάρια θωρούν!…

Εγώ, εσύ και το Φθινόπωρο

Τετάρτη 8/11/21 6:44 μ.μ. Το πρωτοβρόχι μαζί με το χώμα φτιάχνουν τις πρώτες λάσπες. Αρέσκομαι απίστευτα με την αλλαγή του καιρού, φεύγει το καλοκαιράκι, πάει βόλτα σε άλλα μέρη και το αντικαθιστά το πανέμορφο φθινόπωρο, η εποχή της έμπνευσης μου, η εποχή που με 'μαθε την τέχνη. Πράγμα που κανείς ποτέ δεν θα μου πάρει,…

Αιματηρές Ανακλάσεις

Δεν σκοπεύω να μεριμνήσω για τα μάτια σου.Θα τα ξεκολλήσω με σπασμένο γυαλί,θα τα ρίξω στο μελάνι,θα τα κοιτώ καθώς επιπλέουν στο μαύρο,δύο όγκοι λευκοί με ματωμένες σάρκινες λωρίδες,δύο λέξεις μουγγέςσχηματίζουν την ανυπαρξία σου. Παρακολουθώ το ουρλιαχτό σουκαθώς αντηχεί στις άδειες κόγχες.Θα σε αναδομήσω, θα δεις,παίρνω ένα κεράσι, βαθύ κόκκινο και ώριμο,το χώνω βαθιά στο…

Ο πλάστης μου

Στις σκιές που διψάνε για φως, τάζω ευθαρσώς τα μάτια σου.Κάθε που αναστενάζει ο αγέρας, νοσταλγώ το στόμα σου…Όταν σβήνει η μουσική στις παμπ, τους ζητώ να παίξουν το γέλιο σου. Κάπου εκείνη την ώρα, σαν ξημερώνει η αρχή του τέλους και σημαίνει τοτέλος της αρχής κι ύστερα η έναρξη της συνέχειας, σ’ αγαπώ περσότερο,…

Ζητήματα Ταυτότητας

Τα πράγματα που είναι ανέφικτα είναι αυτά που με κρατάνε ξάγρυπνη. Ψάχνω ακόμα νόημα σε σκιές που όλο και ξεθωριάζουν πίσω από προσδοκίες ανθρώπων που δεν αναγνωρίζω πια τον εαυτό μου στα μάτια τους. Το άγχος έχει γίνει αχώριστος συνοδοιπόρος και έχει κουλουριαστεί σαν γατί στα σωθικά μου κλέβοντας μου ανάσες. 《Επιτέλους, βρες ποια είσαι.…

Συζητήσιμο Σοκάκι

Ένας δρόμος, με προορισμό -εικάζω- όπως πάντα άγνωστο. Χορεύει ρυθμικά το τσιμέντο το ρυθμό της καθημερινότητας και δειλά δειλά ξεπετάγονται δέντρα στο εδώ και 'κει προκειμένου να κοσμήσουν την πόλη, το μέρος της ζωής, τη φυλακή μας. Παίρνω το συνηθισμένο σοκάκι "σβάρνα", «Έχουμε δουλειές» μου εξομολογείται και συνεχίζει με τα εξής: «Ξεκίνα καλύτερα το μέλλον,…

Άλεξ – Ανδρός

Περίεργη ετοιμολογία, με όλα αυτά που συμβαίνουν, με κάνει και αναρωτιέμαι.«Άλεξ» σημαίνει «προστασία από» & «ανδρός».Μα γιατί να συνδυάσουν αυτές τις λέξεις και να φτιάξουν ένα ανδρικό όνομα; Το αρσενικό να απωθήσει το ίδιο του το φύλο, με στόχο την υπεράσπιση ενός θύματος, πιθανότατα γυναίκας.Μου θυμίζει ήρωα παραμυθιού.Φαίνεται πως οι αρχαίοι γνώριζαν ότι ο κύριος…

W | Topic-U

Η ψυχολογία λέει πως o εγκέφαλος διαγράφει τα πιο τραυματικάγεγονότα, αλλά εγώ θυμάμαι• δεν θυμάμαι πάντα, αλλά μια στοτόσο εμφανίζεται κάτι μπροστά μου που πατά τα σωστά-λάθοςκουμπιά στο μυαλό μου και τα θυμάμαι όλα. Πρώτη φορά πουθυμήθηκα ήμουν έκτη δημοτικού και βρήκα ένα λεύκωμα από τονηπιαγωγείο, με μια σημείωση της δασκάλας “μιλήστε στην κόρησας, δεν…

H Μούμια του Αιγαίου

Αναλογίζεται ένα τοπίο νεκρό,γεμάτο βράχια που πετρώσανε σε ξεχασμένη σκέψη,διάσπαρτο με φρύγανα που επουλώνουν ανύπαρκτη φωτιά. Το μόνιμο σημάδι της ερήμωσηςαποτελεί συντεταγμένη στην παλέτα των αποχρώσεωνόσων ορατών χρωμάτων του θανάτου.Συντεταγμένη, ωστόσο, ελλιπήςκαθώς δεν αρκούν τα δεκαδικά ψηφίαπου διαβάζει στο άψυχο σύμπλεγμααπό ξερές αστιβές, το θυμάρι και τα σχίνα.Ελπίζει σε όραση θαμπή,επίσης στο ξέπνοο άρωμα βοτάνων,ίσως…

H Κόρη της Κολάσεως

Κοχλάζει από καιρό μέσα στο ψέμα της.  Κάθε μπουρμπουλήθρα του παραβρασμένου της πολτού  μαρτυρά κι από έναν όλεθρο∙  κάτι βουλιάζει εντός της,  λιώνει και παραδίδεται στο βυθό του ελέους της.  Στην αλληλογραφία της δηλώνει διεύθυνση:  καζάνι υπ’ αριθμόν 3, οδός Κολάσεως.  Λαθραία τη βαστά η Γη που καλεί σπίτι της.  Ντυμένη πορφυρή, σ’ όλης της…

Πύρινες Σκέψεις

Στη γη του δήμου, ο δήμος ο πραγματικός μαζί με τη γη παραγκωνίζονται. Για της ενέργειας την "ανάγκη". Παντού στάχτη όμως οι ηγεμόνες όλα σωστά τα καναν', λεν'. Βήμα βήμα θα το όλο κτήσουμε ξανά, για του μέλλοντος την ύπαρξη Δίνουμε ό,τι έχουμε και δεν φτάνει, αυτός είναι ο αιώνιος πόλεμος των "από κάτω" Αφού…

Ένα Άγγιγμα Αλλιώτικο | #Topic_Week

Στιγμές απελπισίας, ένα άγγιγμα στο μεταξύ, δεν ξέρεις τι να σκεφτείς και τι να νιώσεις. Προτιμάς όλα να γίνουν σκοτεινά και αχνά. Περπατάς σε ομίχλη.Θες να αγγίξεις και να αγγιχτείς αλλά φοβάσαι, τόσο πολύ. Μήπως χάσεις και μήπως χαθείς. Φεύγεις μακριά από τη ζεστασιά γιατί δεν αντέχεις. Γνωρίζεις πόνο και αυτό αναζητείς. Φεύγεις μακριά, από…

Η Έκτη Αδελφή | #Topic_Week

Οι πέντε αδελφές μου πολύ αγαπούν να με ανακρίνουν πού και πού, ειδικά όταν τους μαρτυρώ το μελλον.  «Μα πώς το ξέρεις πως θα γίνει;», με ρώτησε ένα απόγιομα η Ορ και πετάρισαν τα βλέφαρά της απορημένα, στην προσπάθειά τους να ξεδιαλύνουν το μυστήριο. «Τι είδες και σε τάραξε;».  «Τίποτε», τα μάτια μου τα σφράγισα…

Αφή, ο βασιλιάς των αισθήσεων | #Topic_Week

Αφή. Η αίσθηση που αναπτύσσουμε στη ζωή μας πριν από όλες τις άλλες, ήδη από έμβρυα, και όμως παράλληλα η αίσθηση που έχουμε στερηθεί περισσότερο. Δε μιλάω μόνο για τις επίκαιρες συνθήκες, αλλά και για τη ζωή μας γενικά. Σκεφτείτε το, και ειδικά όσο μεγαλώνουμε. Ως ενήλικες, πόσες φορές έχουμε κάνει κάποιον μια δυνατή και…

Η αγαπημένη μου αίσθηση | #Topic_Week

Η ζωή μας δύσκολη και επίπονη, μα οι αισθήσεις μας είναι τα εργαλεία της επιβίωσής μας. Οσμή, γεύση, αφή, ακοή και όραση είναι οι βασικές αισθήσεις μας αλλά εγώ θεωρώ πως η σημαντικότερη και κρυφή είναι η ηδονή. Πραγματικά απίστευτη είναι, διότι αυτή μας κάνει να αγαπάμε τη ζωή, να μην θέλουμε να πεθάνουμε. Προσωπικά…

Γεύμα νησιώτικης πλαγιάς | #Topic_Week

Υπό το παραλήρημα της ζέστηςμάσησα κλωνάρι από θυμάρι,το συμπυκνωμένο άρωμα πικρόλόγχισε το μυαλό μου με τα ηλιοκαμμένα βράχια,τους αλμυρούς ανέμουςκαι το ξανθωπό τοπίο. Το γέμισε μέχρι αβάσταχτο μπλε της θάλασσας,με έπνιξε εντός του στεγνού μου στόματος.Η γλώσσα μου ξερή σαν την ωχρή βλάστηση,το σάλιο μου άμμος άνυδρη,στρογγύλευε την λέξη που μουρμούριζα,μια λέξη σκοτεινή και αταίριαστη,μα…

Iconic Αντιοξειδωτικά | Topic-U

Είχα πείσει τον εαυτό μου ότι το τέλειο δεν υπάρχει.Ότι το 100% φαντάζει σχεδόν αδύνατο, σχεδόν μη υπαρκτό.Η ποθητή από τους ανθρώπους συμμετρία των πραγμάτων δεν είναι τίποτα άλλο από ένα μεγάλο φετίχ.Το αψεγάδιαστο όνειρο που όμως χάνεται στις δεκάδες, εκατοντάδες, χιλιάδες, εκατομμύρια και βάλε ‟άκομψες” λεπτομέρειες. Και χανόμαστε, και διαλυόμαστε…Στο χάος του να δεχτούμε…

Να φανώ δυνατή

Ζέστη σε κάθε γωνία της πόλης. Οι άνθρωποι τρέχουν και δε φτάνουν, άλλοι ευγενικοί άλλοι αγενείς μέχρι αηδίας. Χρόνος για σκέψη και εσωτερική αναζήτηση σχεδόν μηδενικός, μικρά ξεσπάσματα, μα ίσως δεν φτάνουν... Θετικό κλίμα, μικρά βήματα, σταθερά, με κατεύθυνση στόχους και όνειρα. Τα πλησιάζω και για πρώτη φορά δε με αποφεύγουν, δεν απομακρύνονται μόλις κάνω…

Απαγορευμένο

Συμβαίνει πάντα βράδυ,οι στίχοι γκρεμίζονταιτα τέρατα δεν έχουν πλέον κλουβίξεχύνονται λαίμαργαστο απροστάτευτο κορμί. Σκίζουν κάθε ρούχο μαςκομματιάζουν τις μάσκεςμένουμε γυμνοί, παραδομένοισε κάθε ορμή που ξεχύνεταιαπ΄ το καυτό φουρτουνιασμένο αίμα. Θέλετε στίχους χωρίς πέπλαμα όσα η θάλασσα ξεβγάζει πάνω μαςσας μοιάζουν αλμυρά, κακοκαιρισμέναγίνανε τα θέλω μας καράβια γυαλισμέναπλέουν μόνο σε γνώριμες ακτές. Σώματα με αλάτια πεθύμησανωπά…

Το χρέος

‘Κείνοι οι λογαριασμοί που γίνονται χωρίς τον ξενοδόχο είναι αυτοί που κάνεις με τον εαυτό σου. «Τι σας οφείλω;», να κάτι που ποτέ σου ευγενικά δε σε ρώτησες.  «Χωρίς απόδειξη θα σας το αφήσω τόσα»∙ μοιάζει λιγάκι πιο ελκυστικό το να συμβιβάζεσαι.  Το εύκολο, το «φθηνότερο», εκεί σε κατατάσσεις.  Εκπτώσεις∙  στα γούστα, στις σκέψεις,  στην προσπάθεια, στην…

Κύπρος – Το νησί με τα χίλια πρόσωπα | Topic Travellers

Όταν η ζωή με έφερε για σπουδές εις τη νήσον Κύπρον (ναι, κανένας δεν τη λέει Τζιύπρον, αυτό είναι μύθος) δεν είχα ιδέα τι θα έβλεπα. Ναι, θεωρείται η “μικρή αδερφή” της Ελλάδας, αλλά και τι με αυτό; Ούτε εγώ με τα αδέρφια μου μοιάζουμε τόσο ως χαρακτήρες, άρα μένει να ανακαλύψουμε το καινούριο μέρος.…

Ένα ευρώ για τη σκέψη σου

Αυτή που φύτρωσε τώραανάμεσα στα τσιμέντατης συνήθειας, της αδράνειας,χαλάει το κλίμα.Δεν την έσπειρα εγώ,μπάσταρδη ξεχασμένων εποχώντότε πιστεύαμε στο κάθε πρωινόμε μάτια ακούραστα, ξενυχτισμένα. Στην επόμενη ματιά ζαλίστηκακύματα που πριν με νανούριζαντώρα φούσκωναν θυμωμένα,έψαχναν τις στιγμές που συμβιβάστηκα.Εκείνες που εγκατέλειψα από δειλίαστα πρώτα συννεφιασμένα πρωινά,εκείνες που πίνουν τον καφέ γλυκόγιατί δεν είναι ανάγκη να μένει η…

Τέσσερα στοιχεία

Σήμερα η ρουτίνα άλλαξε. Ο ήχος κλήσης με ξύπνησε στο καλύτερο σημείο, όχι το ξυπνητήρι, το αφεντικό καλεί όμως. 《Έλα, τι έγινε; Γιατί; Αύριο οχτώμιση; Ντάξει ντάξει. Προσπάθησα να του απαντήσω, ελπίζω να τα κατάφερα, ηρεμία, ρεπό, ξεκούραση. Δύο ώρες μετά ξυπνάω σαν να μην κουράστηκα ποτέ στη ζωή μου. Ώρα για βόλτα, πρώτη στάση,…

Υπολογισμοί

Μια λέξη μόνο,σαν κάποιο «αν» από ξεχασμένο καλοκαίρι,έμεινε στα χέρια μου,άμμος που διαλύεται και φεύγει,με τον τελευταίο κόκκο σβήνονταςέναν ήλιο νοητόκαι μια ανάσα τεχνητή. Ευχόμαι σε αυτήν την φανταστική άμμονα αναμιχθεί με θάλασσακαι να γευτεί μακρινούς ανέμους,να μου φέρει σαν κρυφό μουρμουρητότην περιγραφή από τον κόσμο αυτού του «αν»,σαν απαγορευμένο τηλεγράφημα. Ορέστης Photography credits: Marina…

Λίγες διάσπαρτες σκέψεις

Υπάρχουν πολλά πράγματα να αναρωτηθεί κανείς, να σκεφτεί ή και να μη σκεφτεί. Νααποφύγει μεθοδικά, σιωπηλά ή με πολύ κραυγαλέες και δραματικές χειρονομίες. Δεν ξέρω τι «πρέπει» να γράψω. Ή, καλύτερα, τι να πρώτο γράψω, είναι πολλά αυτά πουθα ήθελα να αναφέρω, αλλά δεν είναι πάντα εύκολο να ξεχωρίσεις και να διαχωρίσεις τις σκέψεις και…

Στο μικροσκόπιο

Στο μικροσκόπιοΓια δες· μην… κοιτάξεις απλώς.Σ’ ένα «κλικ» των βλεφάρωντη στιγμή φυλάκισε,μην την αφήσεις λάσκα ποτέαπ’ τα δεσμά της μνήμης. Στην αχλή της αγωνίας,στην σιωπή της αφωνίας πουπιο ηχηρή αποδείχθηκε απ’ τον θόρυβο τον ίδιο,βούτα λίγη λαχτάρα,λαχτάρα για το άγνωστο,για εκείνο που ξυπνά τον μισοκοιμισμένο φόβο μέσα σου.Μόνο τα «ζιζάνια» εκείνα που θα τον ταρακουνήσουναξίζουν…

Το μόνο «φυσιολογικό» είναι η ισότητα

Την περασμένη εβδομάδα στη Βαρκελώνη, ο 24χρονος Samuel ξυλοκοπήθηκε μέχρι θανάτου. Όσο τον χτυπούσαν, τον πρόσβαλλαν με χαρακτηρισμούς που αφορούσαν τη σεξουαλική του ταυτότητα. Ο Samuel δολοφονήθηκε επειδή, ω Θεοί, τόλμησε να είναι γκέι. Αναφέρονται συνεχώς ομοφοβικές επιθέσεις σε συνανθρώπους μας. Κάποιοι είναι σε θέση να αναφέρουν αυτό που έζησαν. Κάποιοι άλλοι όμως δεν τη…

Ο άγγελος άραξε μαζί μου σήμερα

Κάθομαι στο κλασικό σημείο, το πάρκο μου είναι καυτό, έφτασε ο μήνας του Ιούλιου, ο μήνας της συνειδητοποίησης, το καλοκαίρι "έσκασε" και μας τα "''σκασε" για τα καλά. Πρέπει να έχει γύρω στους τριάντα οκτώ βαθμούς κελσίου, αλλά το μεσημέρι με δέχεται μόνο το πάρκο μου, πλέον. Το βράδυ απλά με διώχνει. «Δεν είσαι για…

Εμ… Τελικά ποια ήταν η ερώτηση;

Μια υποψία, μια ακόμη σελίδα από το μαύρο ημερολόγιο μου, με μαλακό εξώφυλλο γιατί με εκνευρίζει το άλλο. 15/6/21 …Η ερώτηση είναι: πώς νιώθω; Είμαι ευτυχισμένη; Είμαι χαρούμενη; Είμαι καλά; Προσπαθώ συνεχώς να υπενθυμίζω στον εαυτό μου ότι, ναι, είμαι καλά, φαινομενικά τουλάχιστον. Ποια είναι όμως η ερώτηση, τελικά; Ποιο είναι το κίνητρο; Ποιος ο…