Η μουσική των πάντων

Η μουσική ορίζεται ως η τέχνη που βασίζεται σε τρία βασικά συστατικά: τη μελωδία, την αρμονία και τον ρυθμό. Είναι ένα μέσο το οποίο χρησιμοποιείται για να εκφράσει ο εκάστοτε καλλιτέχνης συναισθήματα και καταστάσεις που βιώνει καθημερινά, το οποίο αυτομάτως δημιουργεί αισθήματα χαράς, θλίψης, ενθουσιασμού, μοναξιάς και γενικότερα ό,τι μπορεί να σκεφτεί ο καθένας, από διαθέσεις και συμπεριφορές, στο ακροατήριό του. Μα καλά… αν η μουσική εκφράζει όλα αυτά τα τετριμμένα θέματα όπως η χαρά που νιώθεις όταν έχεις συντροφιά τους φίλους σου ή την θλίψη με την οποία έρχεσαι αντιμέτωπη ύστερα από μια ερωτική απογοήτευση, τότε μήπως η ζωή μας είναι μουσική?


Μην με παρεξηγείς, φίλε αναγνώστη, αλλά αν έπρεπε να απαντήσω προσωπικά στην συγκεκριμένη ερώτηση θα ήμουν της άποψης ότι η μουσική είναι ζωή μας… Ξέρεις, κάτι σαν το γνωστό δίλημμα που διαχωρίζει την ανθρωπότητα μαζί με την θρησκεία και την πολιτική, η κότα γέννησε το αυγό ή το αυγό την κότα; Στο ερώτημα μας για μένα υπάρχει ξεκάθαρη απάντηση: Το αυγό γέννησε την κότα! Ε… όχι πλάκα κάνω… Εννοούσα: η μουσική είναι ζωή μας. Η μουσικότητα που υπάρχει στη φύση είναι τόσο βαθιά ριζωμένη σε αυτή, που -όντας και ‘μεις παιδιά της- την βιώνουμε παντού γύρω μας, είμαστε κομμάτι της. Φωνές κουρδισμένες σε διαφορετικές τονικότητες μιλούν, φωνάζουν γύρω σου, ένα τρυπάνι το οποίο σα λυσσασμένο θηρίο σε ξυπνάει από την αγκαλιά του Μορφέα -άγρια χαράματα κατ’εμέ, νωρίς το μεσημέρι κατά τον πατήρ μου. Το θρόισμα των φύλλων, το κύμα που σκάει στην ακτή, άλλοτε αγκαλιάζοντας την αμμουδιά και άλλοτε χτυπώντας την με μανία, όλα αυτά φίλοι μου, ναι! Είναι μουσική.
Βέβαια, ο κάθε οργανισμός, ανθρώπινος ή μη, αντιλαμβάνεται διαφορετικά την έννοια «μουσική» και «μουσικότητα» και είναι απόλυτα δεκτό, από την στιγμή που υπάρχουν διαφορές στις εμπειρίες και στις ζωές μας συνολικά. Παρόλα ταύτα, πιστεύω η θέληση να «βλέπεις» τη μουσική γύρω σου είναι καθαρά επιλογή και ένα γενικότερο state of mind, που δεν θα ‘λέγαν και στο χωριό μου (έχει κουράσει το αστειάκι…). Εκεί που κάποιος θα χάσει την ψυχραιμία του σε ένα μποτιλιάρισμα στη λεωφόρο Κηφισίας και θα αρχίσει να δυσανασχετεί, να βρίζει και να συντονιστεί με την γενικότερη κατάστασή, εγώ θα κάτσω απλώς πίσω στο ωραιότατο κάθισμά μου, το δερμάτινο κατά προτίμηση εκτός αν είναι καλοκαίρι, και θα απολαύσω αυτό το «μουσικό έργο». Χαοτικό μεν, μουσικό έργο δε. Ευτυχώς για την ψυχική μας υγεία όλα τα έργα έχουν ένα τέλος. Αλλά ακόμα και αυτή η δυσαρμονία, ας πούμε της ζωής μας, έχει κάτι να σου προσφέρει, κάτι να σου μάθει. Πώς, άλλωστε, θα έβλεπες τα αστέρια αν είχε μόνο φως;
Εν κατακλείδη, για να μην μακρηγορώ, γιατί έχει περάσει και η ώρα και σε λίγο ξημερώνει, η συμβουλή μου είναι η εξής: «δες» την μουσική γύρω σου, ή μάλλον ασπάσου, αφουγκράσου την. Πίστεψε με, δεν χρειάζεται να γνωρίζεις ούτε μισή νότα για να το κάνεις αυτό, ούτε καν να ‘χεις δει το κλειδί του σολ γραμμένο στο δέρμα κάποιου κουλτουριάρη νεανία, πόσο μάλλον σε παρτιτούρα. Ούτε καν τη χρήση του δεν χρειάζεται να γνωρίζεις, αν ανοίγει πόρτες το ρημάδι ή χρησιμοποιείται κάπου στη σημειογραφία της μουσικής. Τραγούδα, χόρεψε, γέλα, κλάψε, πόνεσε… νιώσε. Αυτή είναι η μελωδία σου. Το πόσο καλή ή κακή είναι μην το ψάχνεις στην περιπλοκότητα της αλλά στη συναναστροφή σου με τους γύρω σου. Εδώ πλέον μιλάμε για αρμονία. Ζήσ’ την έντονα, χαλαρά, με διακυμάνσεις, κανένα πρόβλημα… Εσύ είσαι ο μαέστρος, εσύ δίνεις το ρυθμό. Τρία βασικά συστατικά για τη ζωή, σωστά;

~Φίλιππος~

Hiatus Kaiyote – Nakamarra

(photo by: jenni_elric)

 

©Topicap 19/1/18
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s