Άντε γεια μας και ψυχή βαθιά!

Όπου να να ‘ναι κοντοζυγώνει να βασιλέψει και σήμερα ο ήλιος…

Ακόμα ένα βράδυ, βρέθηκα μετά τα μεσάνυχτα ,και με την πρόφαση της «ιεράς μελέτης»,
μόνος στο σαλονάκι μου. Ή, μάλλον, σχεδόν μόνος…
Μια σταλιά τσικουδιά, φως μονάχα από την οθόνη του υπολογιστή μου, ορυμαγδός των σκέψεων μου, λίγη εναπομείνασα συνείδηση και για μουσική… οποιοσδήποτε φυσικός urban ήχος περνάει από το παράθυρο!

 


Ωραία ώρα όμως είναι τούτη…Οι άνθρωποι κοιμούνται, ξεκουράζονται γιατί σε λίγο έχουν την ‘’οδύσσεια του μεροκάματου’’.
Η πόλη, η πόλη πέντε εκατομμυρίων κατοίκων… ησυχάζει.
Εκτός από εκείνους τους ‘καταραμένους’,τους φτωχοδιαβόλους του υπονόμου και του περιθωρίου (αυτοί με συγκινούν λίγο παραπάνω)!

Και ‘γω εδώ… Με μια ανάλαφρη παραζάλη, μονολογώ για πάθη, εθισμούς, αρετές και αμαρτίες. Αλήθεια, αναρωτιέσαι και εσύ σε πόσα λίγα αμαρτήματα έχεις υποπέσει…
Πόσα πάθη σου έχεις καταπνίξει και δεν τα ‘βγαλες στη φόρα να τα γλεντήσεις;
Ω θεέ, νιώθεις και εσύ λοιπόν την ίδια ντροπή με εμένα…
Σίγουρα τηρουμένων των συμπληρωμένων ημερών του έντιμου βίου μου, δεν θα έπρεπε να ακουμπάω τέτοια θέματα. Όμως να, αν και νέος, πάντα μου προκαλούσε ηδονή ένα αμάρτημα.

Ξέρεις από τότε που βούταγα το δάχτυλο στο βάζο με το μέλι της μαμάς (τρόπος του λέγειν), μέχρι και το τελευταίο ξημεροβράδιασμα με τζιν και λίγο από την κάπνα ενός τσιγάρου. Καταχρήσεις, εθισμοί, αυτοκαταστροφικές ιδέες κάτι περίεργα παρασκευό-βραδα!
Είναι πιο σαγηνευτική η τρέλα των παθών από τη σοφία της αδιαφορίας, όπως είχε πει ο Ανατόλ Φραντζ!

Τρίτο ποτηράκι τσικουδιά και μαζί με την αμαρτία σκάει σαν αυθυποβολή η μεγαλύτερη όλων… Η γυναίκα. Κατευθείαν ένα σκίρτημα σαν ηλεκτρικό ρεύμα με διαπερνά. Εκείνη που σε βγάζει από τα σπλάχνα της, σε μεγάλωνε, σε κάνει να την ερωτεύεσαι, σε ολοκληρώνει και σε κάνει να θες να καταστραφείς γλυκά… Εκείνη που προσβάλλει ταυτοχρόνως το κεφάλι, την καρδιά και τις αισθήσεις. Η πιο γλυκιά αμαρτία απ’όλες. Απολαμβάνω κάθε μικρό θάνατο που μου προσφέρει απλόχερα. Κάθε στιγμή είναι ηδονική στιγμή θέωσης. Μακάριοι όσοι δεν την έχουν συντροφιά, ή δεν την διεκδικούν ολοκληρωτικά!

Τέταρτο ποτηράκι… Ίσα όμως, δεν είναι ακόμα ούτε η ώρα ούτε η μέρα για να βρέξουμε αρκετά τα χείλια μας. Απ ‘αύριο ίσως…
Το καλό πότο απαιτεί έντονες συγκινήσεις, καλή παρέα, γυναικεία συντροφιά και όχι
μοναξιά και ηρεμία.

Υ.Γ.: ΄’Δυο πράγματα αξίζουν μονάχα σ’ αυτήν την παλιοζωή, η λεβεντιά και το χαμόγελο..

Άντε γεια μας και ψυχή βαθιά! ‘’

~Γιάννης~

Τζένη Καρέζη-Νίκος Κούρκουλος// Λόλα

©Topicap 22/1/18
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s