Αναφέρομαι σε μια στιγμή που πέρασε
ξέρεις… από εκείνες που παγώνουν για λίγο,
καθώς κοντοστέκεσαι σε ένα πεζοδρόμιο,
σε γεμίζουν με την παγερή τους ανατριχίλα
και έπειτα σε προσπερνούν ·


Στο ελάχιστο διάστημα που ωστόσο μεσολαβεί
ποζάρει ολόκληρος ο κόσμος γύρω σου
σε μια τεταμένη, τραβηγμένη ισορροπία,
σαν σε arabesque με τρεμάμενους τους μυς της μπαλαρίνας.
Προσπαθούν να σταθούν τα σύννεφα μην πέσουν,
περιγράφοντας την εντύπωση στιγμιαίας περιδίνησης.
Προσπαθούν τα φώτα γύρω να μην σβήσουν απ’ το ερχόμενο σκοτάδι.
Προσπαθούν τα μουντά χρώματα να σε τυλίξουν,
κάθε σχήμα και μια φωνή που μουρμουρίζει κάτι.
Οι ελάχιστοι ευκάλυπτοι σαλεύουν αργά,
τα αυτοκίνητα περνούν με απόκοσμο ρυθμό
μετά βίας αφήνοντας με την εξάτμιση
την μυρωδιά άλλων ανθρώπων,
και εσύ αναρωτιέσαι γιατί βγήκες για βόλτα,
τι επιδίωκες να σου ψιθυρίσουν τα σοκάκια;
«Ίσως έναν απλό συντονισμό στον όλο στριγκλιές ξύπνιο»…
Όλα, ναι, ποζάρουν
σ’ ένα στιγμιαίο καρέ χορού που γίνεται με κέντρο εσένα,
νόμιζες, για μια στιγμή που πέρασε,
πως είχες ισορροπήσει και εσύ σε αυτήν την τεταμένη πόζα
πως όλα έβγαζαν ένα καθαρά ψυχικό νόημα,
ίσως και σωματικό, για λίγο,
όσο κράτησε η νοσταλγική ανατριχίλα ·
θα σου πω τι συνέβη:
«Τίποτα»; Αυτό θες να ακούσεις; Τίποτα;
Όχι, μάλλον παρεξηγήθηκα…
Συνέβη να ξόδεψα ένα απόγευμα για το χαστούκι ενός δευτερολέπτου.

~Ορέστης~

♫ Schubert: Unfinished Symphony No.8 ♫

(photo by: jenni_elric)

©Ορέστης, Topicap 23/1/2018
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: