Έτσι είμαστε οι άνθρωποι, ακούμε μόνο ό,τι μας κάνει. Ό,τι ταιριάζει στο αυτί μας, ό,τι θα μας έκανε να νιώσουμε λίγο καλύτερα εκείνη τη στιγμή. Ό,τι θα μας έκανε σπουδαιότερους στα μάτια των άλλων, ή ό,τι θα φούσκωνε την υπερηφάνεια μας και θα μας γέμιζε ψευδή χαρά και αυτοϊκανοποίηση.

Εθελοτυφλούμε όταν ακούμε ψέματα ή δικαιολογίες, ανίκανοι να δεχτούμε ότι οι άνθρωποι που έχουμε κοντά μας, δεν είναι ειλικρινείς απέναντί μας. Ανίκανοι μέχρι και να τους κατηγορήσουμε, και τρέμοντας από φόβο μήπως τους χάσουμε, τους αφήνουμε να πιστεύουν ότι είμαστε μάλλον ηλίθιοι, ρίχνοντας τον εγωισμό μας από το ρετιρέ στο ισόγειο. Θυσιάζουμε την αξιοπρέπειά μας, μόνο και μόνο για να μην καταλήξουμε μόνοι.

Κι αν έχουμε ενστικτωδώς αμφιβολίες για το ποιόν τους, πάλι ακούμε εκείνο που θα ταίριαζε στη δική μας αντίληψη γι’ αυτούς, ακόμη κι αν τα λεγόμενά τους τείνουν να μας διαψεύσουν. Γινόμαστε καχύποπτοι όταν μας λένε την αλήθεια, πιστεύοντας ακράδαντα ότι κάτι θα μας έχουν κρύψει, και πάλι από φόβο μήπως παρασυρθούμε ή μήπως πληγωθεί ο αγαπημένος εγωισμός μας και συμβεί κάτι διαφορετικό από αυτά που έχουμε προβλέψει.

Έτσι, φιλτράρουμε συνεχώς ό,τι φτάνει στα αυτιά μας πιστεύοντας πως με αυτό τον τρόπο ζούμε πιο ευτυχισμένοι ή λιγότερο ευάλωτοι. Μάλλον ζούμε πιο φαντασμένοι, ανήμποροι να κοιτάξουμε κατάματα την αλήθεια, όπως άλλωστε μας έχει μάθει η κοινωνία. Φουσκώνουμε βαριεστημένα τις φούσκες μας και χαρούμενοι μπαίνουμε μέσα. Πλάθει ο καθένας τη δική του πραγματικότητα, έτσι όπως ταιριάζει στα δικά του μέτρα, στα δικά του γούστα. Και όταν κληθούμε να τη συνταιριάξουμε με την πραγματικότητα ενός άλλου, απογοητευόμαστε. Ισχυριζόμαστε ότι τα πράγματα είναι απλά και απελπιζόμαστε που δε λαμβάνουμε την επιθυμητή κατανόηση, αγνοώντας κατά πολύ το γεγονός ότι οι ίδιοι το έχουμε προκαλέσει.

Αν ανοίγαμε λίγο τα αυτιά μας. Δεν είναι και τόσο δύσκολο να σταματήσουμε επιτέλους να μιλάμε και να δώσουμε προσοχή στα μηνύματα που λαμβάνουμε. Αν δε μας ένοιαζε μόνο το πώς θα ικανοποιηθεί το εγώ μας ή πώς θα το περάσουμε αλώβητο μέσα από κάθε συναναστροφή μας. Αν πραγματικά γινόμασταν περισσότερο ακροατές και είχαμε το θάρρος να προσαρμοστούμε στην αλήθεια που έχουμε ακούσει, ίσως να μην απογοητευόμασταν τόσο εύκολα – ή και καθόλου – από την αποτυχία μας να επικοινωνήσουμε μεταξύ μας και από την αποτυχία της κοινωνίας να μας ακούσει.

Γιατί όλα ξεκινούν από εμάς τους ίδιους, σωστά; Αν εμείς δε μπαίνουμε στον κόπο να ακούσουμε ο ένας τον άλλο, τότε πώς έχουμε την απαίτηση να το κάνει η κοινωνία; Πώς περιμένουμε να ακουστεί η κραυγή μιας μάνας που έχασε άδικα το παιδί της, ή το παράπονο ενός γκέι που τον έδιωξαν οι γονείς του; Πώς να ακουστεί το κλάμα ενός ανέργου που αδυνατεί να ταΐσει το παιδί του ή η απόγνωση ενός Αφρικανού που το χρώμα του αποτελεί κριτήριο για το αν θα βρει εργασία;

Κλείνουμε τα αυτιά μας περιμένοντας να λυθεί μαγικά το πρόβλημα, ώσπου το πρόβλημα φτάνει και στη δική μας πόρτα. Και τότε είμαστε εμείς αυτοί που φωνάζουν και κανείς δεν τους ακούει. Λογικό δεν ακούγεται;

~Ṣiren~

Dreezy – Spar ft. 6LACK, Kodak Black

(photo by: jenni_elric)

©Siren, Topicap 24/1/18
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: