Γυναικάρες σαν εμένα, σαν εσένα…

Ακούς εκείνο το γλοιώδες σφύριγμα. Προσπαθείς να μην δώσεις σημασία, παρά την αηδία που διαπερνά τα κόκαλά σου, μαζί με μια δόση φόβου. Το κάλεσμα αυτό, σαν σε κάποιο αδέσποτο, συνοδεύεται (σχεδόν πάντα) από κάποιο σχόλιο. Συνήθως έχει τη μορφή ερώτησης ενδιαφέροντος: Πού πας, κούκλα; Ή ρητορικής: Τι μωρό είσαι εσύ; Υπάρχουν, μάλιστα, φορές που απλά το κάλεσμα παίρνει τη μορφή κλητικής προσφώνησης, με επίθετα ή ουσιαστικά που δεν μπορούν να ειπωθούν δημόσια. Ο πομπός αυτών είναι ένα «κυρίαρχο» αρσενικό, το οποίο απλώνει τα νύχια του για να σε πιάσει.

Νιώθεις ντροπή, λες και εσύ είσαι αυτή που φταίει. Επιταχύνεις το βήμα σου και χώνεσαι, όσο πιο γρήγορα μπορείς, στο κοντινότερο πλήθος. Και αυτό είναι το πιο συνηθισμένο -και ομολογουμένως το λιγότερο- που σου έχει συμβεί αν είσαι γυναίκα. Έχεις δεχθεί βία και υποτίμηση, ακόμη και αν δεν έχεις βιαστεί ή ξυλοκοπηθεί. Μη γελιέσαι…

Εσύ όπως και ‘γω έχουμε ζήσει παρόμοιες καταστάσεις. Γιατί είναι «απόλυτα φυσιολογικό» να φοβάσαι να κυκλοφορήσεις μόνη σου το βράδυ. Να σε χτυπάει το κρύο, να έχεις καλύψει το σώμα σου και, παρόλα ταύτα, να φταις εσύ (σύμφωνα με τους άλλους) που ο καθένας νιώθει πως έχει το δικαίωμα να σου φερθεί σαν αντικείμενο.

Βιώνεις έναν πόλεμο και αυτή τη φορά είσαι στρατιώτης, όχι στους αμάχους. Κοίτα τα μέτωπα που έχουν ανοίξει γύρω σου. Πόσες συμπεριφορές δικαιολογούνται επειδή είσαι γυναίκα; Πόσες φορές σε θεώρησαν αδύναμη, ή σε υποτίμησαν; Από μικρή στα ροζ και στα αρώματα και αν έλεγες ότι δεν θες να παντρευτείς, αλλά θες να γίνεις αστροναύτης, γέλαγαν και σου έλεγαν πως αυτά «είναι για τους άντρες»

Γιατί, αθώο μου παιδί, θεώρησες αθώα εκείνα τα αγγίγματα και συνέχισες να δικαιολογείς τον πρώην σου που σε έκανε να νιώθεις σαν σκουπίδι επειδή δεν του έκατσες. Έκλαιγες σιωπηλά στο κρεβάτι σου, μη μπορώντας να εκμυστηρευτείς σε κανέναν κάτι. Θα έλεγαν πάλι πως εσύ φταις. Πνιγόσουν από ντροπή στα κρυφά.

Καταπίνεις τον κόμπο στο λαιμό σου και πας στη δουλειά. Εκεί το αφεντικό σου, σε ακουμπάει διακριτικά και πλησιάζει το πρόσωπό του στο δικό σου. Τον ρωτάς γιατί πληρώνεσαι λιγότερο από τον άντρα συνεργάτη σου και εκείνος σου ζητάει να πας στο γραφείο του να το συζητήσετε, με εκείνο το φρικτό διεστραμμένο χαμόγελο.

Έπειτα γίνεσαι μάνα. Οι δουλειές είναι πλέον παρελθόν, οπότε το παίζεις καλή νοικοκυρά. Ο άντρας είναι αυτός που φέρνει τώρα τα λεφτά. «Εσύ δεν κουράζεσαι» λέει «Πού είναι το φαΐ μου;» και αγνοεί πως δεν έχει να ανησυχεί για τίποτα μόλις πάει στο σπίτι. Ένα φιλί στο κούτελο του παιδιού και έχει κάνει το χρέος του σαν πατέρας. «Να του αλλάξω πάνα; Αυτά είναι γυναικείες δουλειές». Μα φυσικά…

Τρέχεις στους ψυχιάτρους, μπουκώνεσαι με ηρεμιστικά για να τα βγάλεις πέρα με την πραγματικότητα. Και έπειτα, κοιτάζουν εσένα συνάμα με τους δαίμονές σου και σε ρωτάνε: «Γιατί αντιδράς έτσι; Τα πράγματα είναι πολύ πιο εύκολα πλέον για τις γυναίκες». Κοιτάζεις το πάτωμα και αφήνεις ένα πικρό χαμόγελο στο πρόσωπο…

~Ӎαίρη ₮ζέιν~

Taburo Bota-Γυναικάρες

(photo by: jenni_elric)

©Μαίρη Τζέην, Topicap 27/1/18
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s