Another day, another struggle

“I’m living everyday like a hustle, another drug to juggle. Another day, another struggle.” –Notorious B.I.G.

Κάθε μέρα είναι ένας αγώνας. Ένας αγώνας επιβίωσης, ένα μάθημα που πρέπει να διδαχθείς, ένα ναρκωτικό που πρέπει να πάρεις.

Δεν πιστεύω ότι ζουν αυτοί που δεν παλεύουν κάθε μέρα. Όταν κάθε πόθος, κάθε φιλοδοξία σου μπορεί να υλοποιηθεί μέσα σε λίγα λεπτά ή μέσα σε λίγες μέρες, παύεις πια να έχεις επιθυμίες. Ποιο το νόημα να θέτεις στόχους όταν ξέρεις ακριβώς τον τρόπο και τον χρόνο που θα υλοποιηθούν;

Η ζωή – η πραγματική – είναι για αυτούς που έχουν το αύριό τους άγνωστο. Είναι για αυτούς που ζουν στην αβεβαιότητα και την αφάνεια. Για αυτούς που έχουν σε κάτι για να ελπίζουν χωρίς να γνωρίζουν πώς θα το κατακτήσουν. Ζώντας σε μια μόνιμη ημι-νηφάλια κατάσταση, με ζάλη αλλά και υπερένταση, κάθε μέρα ετοιμάζονται για πόλεμο. Και όταν λέμε πόλεμο, εννοούμε αυτόν που θα κάνεις ό,τι χρειαστεί για να πάρεις τη νίκη. Θα επιστρατεύσεις κάθε θεμιτό και αθέμιτο μέσο, μέχρι να κρατήσεις εσύ το σκήπτρο της ημέρας, τρώγοντας όλους όσους προσπάθησαν να σου το πάρουν.

Έτσι, κάθε πρωί, μόλις η ιδέα μπει στο μυαλό τους σαν ηλιαχτίδα από χαραμάδα, καλούν όλα τα στρατεύματα μπροστά. Το πίσω μέρος του εγκεφάλου αδειάζει. Όλες οι σκέψεις παίρνουν τα όπλα τους και παρατάσσονται ψηλά, σε εκείνο το σημείο πάνω και ανάμεσα από τα μάτια. Είναι όλες στην πρώτη γραμμή, καμία πιο πίσω. Έχουν πάρει τα όπλα τους και ήδη σημαδεύουν. Όλες επιθετικές, χωρίς ασπίδες και αλεξίσφαιρα.

Το βλέμμα καρφωμένο στον στόχο. Η επιθυμία κάνει το σώμα τους να πάλλεται σαν φλέβα παλαιστή σε αρένα. Η ιδέα της κατάκτησης αναζωπυρώνει τα σωθικά τους σαν δαίμονας που προσπαθεί να βγει από κάθε πόρο της σάρκας τους. Έτσι, τραβούν με δύναμη την πόρτα του σπιτιού τους, ενώ κάθε κίνησή τους κραυγάζει αποφασιστικότητα. Με τις κόρες τους διεσταλμένες από τον πόθο, σαν να ρουφούσαν γραμμές, έχουν ήδη ξεκινήσει την επίθεση.

Μια επίθεση που κάνουν μόνο όσοι δεν ξέρουν αν θα φάνε αύριο. Μόνο όσοι ξέρουν ότι δεν τους απέμεινε κάτι να χάσουν. Στο τέλος της ημέρας, οι σκέψεις απλώνονται ξανά σε ολόκληρο τον εγκέφαλό τους σαν ομίχλη και όλα θολώνουν όπως πριν. Αν έχουν κερδίσει τη μάχη, βρίσκονται σε νιρβάνα, σχεδόν ικανοποιημένοι. Ευχαριστώντας τη δύναμή τους και όχι την τύχη ή τους θεούς, καθαρίζουν τα όπλα τους και ετοιμάζουν τον αυριανό τους αγώνα.

Αν πάλι όχι, έχουν λάβει μια επιπλέον σπουδή, έχουν γίνει λίγο πιο δυνατοί, έχουν στο ιστορικό τους μια παραπάνω μάχη. Κλείνονται ξανά στο σπίτι ή ξεσπούν σε κάποιον νηφάλιο και άοπλο, που σίγουρα θα του άξιζε. Τα άκρα τους τρέμουν, οι παλμοί τους ακούγονται σε όλη τη γειτονιά, και ο κρύος ιδρώτας του πανικού διασχίζει με θράσος τη ραχοκοκκαλιά τους, μέχρι να ξημερώσει η επόμενη ημέρα.

Κι αν θέλεις το λαρύγγι σου, μην τολμήσεις να τους πεις ότι έχεις ζήσει περισσότερα.

~Ṣiren~

 

photo by: jenni_elric

©Siren, Topicap 31/1/18

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s