Έμεινα να κοιτώ τα χέρια μου.
Αν ξεχνιόμουν, θα κοιτούσα γύρω,
σ’ ένα «γύρω» που ένιωθα να με σβήνει.
Σαν να κρατιόμουν σε μια κλωστή ολόκληρος
φανταζόμουν πως γύρω μου δεν είχα το παρόν μου,
αλλά ερείπια,
ένα μάζεμα θραυσμάτων,
μερικά σπασμένα γυαλιά και διάσπαρτους αντίλαλους.
Όχι για κανέναν άλλο λόγο, δεν επιδίωκα κάτι συγκεκριμένο,
απλώς φλέρταρα με την σιωπή των χεριών μου,
ενόσω η γοητευτική ιδέα της μοναχικής διάλυσης,
φλέρταρε μ’ εμένα ·
Με την σιωπή των χεριών μου…
προσπαθούσα με αυτά να κάνω μαριονέτα την ψυχή
να συγκρατήσω μια τέτοια πολυπόθητη σιωπή,
γιατί;
Τι άλλο να κάνω;
Σαν πτώματα ήταν πεταμένα συγκεκριμένα συναισθήματα
εδώ και εκεί, ανάμεσα στις στάχτες όλων αυτών των σκέψεων που τα ευνούχισαν.
Εγώ, ειρωνικός γι’ αυτήν την σκηνοθεσία,
φανταζόμουν τον εαυτό μου τελικά νεκρό,
στην ίδια εδώ γωνιά που ήμουν καθισμένος,
και κάποιον τυχαίο διαβάτη να συναντά τα ερείπια,
να επισκέπτεται με περιέργεια τα υπολείμματα των όσων πρόλαβα να ζήσω,
να αποστρέφει το βλέμμα από την κενή μου σάρκα,
να πατά τα σπασμένα γυαλιά,
να αποδιώχνει τους ανεπαίσθητους αντιλάλους,
να βρίσκει ένα χαρτί διπλωμένο καλά, ανέγγιχτο,
να διαβάζει:
«Έμεινα να κοιτώ…»
να γελά, να συνεχίζει, να αναρωτιέται
πόσα ακόμη θα βρει, πτώματα με ζωντανή φωνή.

~Ѻρέστης~

photo by: jenni elric

©Ορέστης, Topicαπ 6/2/2018
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: