Ας κατηγορήσουμε κάποιον άλλον.

«Θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία», γράφει ο Ανδρέας Κάλβος το 1824, στο ποίημα του «Εις Σάμον» και δεν μπορώ παρά να κουνήσω το κεφάλι συγκαταβατικά και να συνεχίσω την ανελεύθερη ζωούλα μου με το κεφάλι κατεβασμένο, υποταγμένη στις βουλήσεις και τις επιτάξεις ενός σατανά που κυριεύει τα μέσα μου. Μα, δεν φταίει κανένας άλλος. Ποια κυβέρνηση να κατηγορήσω; Ποια εκπαίδευση, ποια οικογένεια, ποιο σύστημα πληροφόρησης;

Θα ήταν εύκολο να ρίξω όλες τις ευθύνες στους συνήθεις ύποπτους, ε; Έχει πλάκα να κρύβομαι πίσω από το δάχτυλό μου και να βασίζω την δυστυχία μου σε θεωρίες του κώλου, σχετικές με τις ατέλειες οποιουδήποτε -εκτός από τις δικές μου. Ξέρεις πόσο διασκεδαστικό που είναι να είσαι θεατής στην ίδια σου την παράσταση; Ας είμαστε ειλικρινείς. Κανείς δεν μου φταίει, παρά μόνο ο εαυτός μου. Αυτός ο εαυτούλης που έχω συρρικνώσει, που έχω φτάσει στα πρόθυρα της εξαφάνισης. Αυτός ο εαυτούλης, που δεν έχει τα κότσια να σηκωθεί όρθιος και να διεκδικήσει όχι μόνο αυτά που δικαιούται, μα κι αυτά που θέλει. Να αναλάβει τις ευθύνες που αναλογούν στις πράξεις του. Δεν έχει τα κότσια να διατηρήσει χαρακτήρα, να πάει κόντρα απ’ το ρεύμα, να γίνει αγκάθι όταν όλοι ζητάνε ροδοπέταλα. Ποιον να κατηγορήσω; Κανένας δεν μου φταίει. Μόνο ο εαυτός μου. Ο εαυτός αυτός που υποτάσσεται και κάθε φορά που βλέπει τα πράγματα να σκουραίνουν αποποιείται κάθε ευθύνης και τα ρίχνει στο σύμπαν που «γα***ται».

Δε τον θέλω αυτόν τον εαυτό πια. Να ξεσκίσω τη σάρκα μου, να αφήσω την ψυχή μου να καλπάσει ελεύθερη. Να έχω τα κότσια και να γνέφω με καμάρι για κάθε μου επιλογή. Να μην περιμένω να για κανένα θαύμα- να γίνομαι το θαύμα. Να πιάσω τον σατανά, να του ξεριζώσω τα κέρατα και να τα φτιάξω σε στεφάνι από λουλούδια, φορεμένο στα μαλλιά μου.

Από αύριο όμως. Σήμερα βρέχει πολύ, και το κεφάλι μου πονάει. Σήμερα τα μέσα είχαν απεργία και δεν μπορώ να πάω πουθενά. Σήμερα οι πανελλήνιες είναι πολύ δύσκολες και μου είναι αδύνατο να το διαχειριστώ. Σήμερα το πτυχίο μου δεν μου προσφέρει καμία επαγγελματική αποκατάσταση. Σήμερα το τυχερό μου βρακί είναι στα άπλυτα. Σήμερα δεν φταίω εγώ. Σήμερα είναι πολύ πιο βολικό να κατηγορήσω κάποιον άλλον.


₦ικήτα

photo by: jenni_elric


 

 

 

 

 

 

©Νικήτα, Topicap 8/2/18
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s