Εμένα οι φίλοι μου είναι…

“Έλα φίλε, το ξέρεις μεταξύ μας τα λέμε όλα”, “Πόσο ίδιοι είμαστε ρε;”, “Κάνε αυτό που θες, μη διστάζεις, εγώ είμαι εκεί”, “Είσαι αδερφός !” είναι μερικά από τα λόγια που ακούω και έχουν γίνει ευαγγέλια πίστης, αγάπης και αποδοχής από την οικογένειά μου. Δεν εννοώ την βιολογική μου οικογένεια. Εννοείται και εγώ τους αγαπάω και αυτοί μ’αγαπάνε και το αίμα νερό δεν γίνεται αλλά δεν μιλώ για αυτήν. Μιλώ για μια άλλη οικογένεια που δεν την δένει, σχέση μητέρας και παιδιού, παρόμοια φαινοτυπικά χαρακτηριστικά ή γενικότερα κάποιου είδους αιματολογική συγγένεια. Μιλώ για την οικογένεια που μέσα από καταστάσεις, εμπειρίες και αναμνήσεις έχω διαλέξει εγώ ο ίδιος να αποκαλώ έτσι. Κανένας θεός, καμία μοίρα. Τους φίλους μου.

Από τα γεννοφάσκια μας ως άνθρωποι επιλέγουμε χωρίς κάποια αξιοκρατικά κριτήρια θα μπορούσα να πω, κάποιους συγκεκριμένους φίλους να περνάμε χρόνο, να ανταλλάσσουμε ιδέες και φυσικά να γελάμε, δυνατά. Πολύ δυνατά ! Είναι εκείνα τα άτομα τα οποία ήταν στο κατάλληλο μέρος την κατάλληλη στιγμή. Ένα κυριακάτικο πρωινό στην παιδική χαρά, όπου οι γονείς σε έχουν αμολήσει, πάντα βέβαια υπό την επίβλεψη τους, στις τεράστιες μεταλλικές κούνιες, τραμπάλες και κάθε λογής ογκώδες παιχνίδι που μπορείς να φανταστείς. Μέσα στον πανικό και την αποπνικτική ατμόσφαιρα από την σκόνη που έχουν ξεσηκώσει με τα πόδια τους τα μικρά τερατάκια, ξάφνου ένα παιδάκι ξεπροβάλλει και με ευγενική και ψιλή φωνούλα σε ρωτάει “Θες να γίνουμε φίλοι;” Κάπως έτσι συμβαίνει και την πρώτη μέρα στο σχολείο. Λίγη μπάλα, λίγο κυνηγητό και έδεσε το γλυκό. Έχεις καινούργιους φίλους.

Η φιλία, σαν θεσμός, είναι ιερός από αρχαιοτάτων χρόνων. Δεν είναι λίγες οι αναφορές στην μυθολογία και την ιστορία για τέτοιου είδους δεσμούς. Από τον Αχιλλέα και τον Πάτροκλο, μέχρι τον Αλέξανδρο και τον Ηφαιστίωνα η φιλία δείχνει να είναι αναπόσπαστο κομμάτι της κοινωνίας μας μέσα στον χρόνο. Πως να μην είναι άλλωστε από την στιγμή που είναι η λιγότερο απαιτητική σχέση μεταξύ όλων των υπολοίπων; Σε καμία περίπτωση δεν εννοώ πως δεν θέλει κόπο και τρόπο για να χτιστεί μια φιλία, αλλά με το φίλο σου είσαι αυτός που είσαι στην πραγματικότητα. Άξεστος, αυθόρμητος, απρόσεκτος, ατσούμπαλος και στο τέλος της ημέρας… ελεύθερος. Ναι, η πραγματική φιλία μπορεί να αποφέρει ελευθερία. Να μιλάς για τα πιο σκοτεινά συναισθήματα σου, να είσαι παράξενος, να θέτεις τα όρια σου και να είσαι εκατό τοις εκατό εσύ. Από την καλή και από την ανάποδη. Το γιν και το γιάνγκ. Ο Φίλιππος.

Τον Φίλιππο, δόξα τω “θεό”, η “μοίρα” του επέλεξε ανθρώπους ειλικρινής με απόψεις όμορφες και άπλετη αγάπη που του χαρίζουν κάθε φορά με ένα χαμόγελο τους ή μια αγκαλιά τους. Δυνατοί και αξιοπρεπείς στο παιχνίδι της ζωής, τους θαυμάζω απίστευτα πολύ. Είναι κομμάτι της ψυχής μου και της πραγματικότητάς μου, η οποία, χωρίς αυτούς, θα ήταν πιο άχαρη και γκρίζα. “Εντάξει μωρέ Φίλιππε, τα παραλές…!”. Άμα δεν παινέψουμε το σπίτι μας, θα πέσει και θα μας πλακώσει θα πω εγώ…

Αυτό το κείμενο είναι για τους κωλομπαράδες της καρδιάς μου,
Μάθιου, Λε, Αλεξό, Τέο, Λουίτζι, Θάνο και Δημήτρη.

~ֆίλιππος~

 

photo by: jenni_elric

 

 

©Φίλιπος, Topicαπ 9/2/18
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s