Μου είπαν ότι είμαι ελεύθερη. Ναι, δεν γεννήθηκα σε κάποια χώρα που είχε πόλεμο, πήγα και σχολείο και εδώ και οι γυναίκες και οι άντρες βγαίνουν έξω. Κανείς δεν θα με σκοτώσει επειδή είπα την γνώμη μου, ή επειδή δεν φόρεσα μπούρκα.

Ναι, ήμουν -προφανώς- ελεύθερη όταν γεννήθηκα, λοιπόν. Ήμουν, όταν πρωτο-πήγα σχολείο. Τότε, η δασκάλα μού είπε: «μην μιλάς έτσι, διότι είσαι κοριτσάκι» και τα «κοριτσάκια» πρέπει να εκφράζονται μόνο με ευγένεια. Κι έτσι έκανα στην έκτη δημοτικού, όταν ένα αγοράκι από την τάξη μας προσπαθούσε να μου ξεκουμπώσει το σουτιέν και του είπα: «δεν είναι και πολύ ωραίο αυτό που κάνεις», λες και σήκωνε συζήτηση το θέμα. Το ξαναέκανε και του είπα το ίδιο, σαν να ήταν η προσωπική του κασετίνα που έβαζε τα μολύβια του. Και την ίδια μέρα το βράδυ, μιλώντας με την φίλη μου για το περιστατικό, μου είπε: «Ε, και ‘συ ,τι το έχεις να φαίνεται το σουτιέν σου;».

Έπειτα, στο γυμνάσιο, ήμουν ελεύθερη όταν μου άρεσε ένας συμμαθητής μου. Φιληθήκαμε πρώτη φορά, το είπα στη φίλη μου και μου είπε: «μην κάνετε τίποτα άλλο, όμως, από τόσο νωρίς, γιατί θα σε πουν π****να», λες και τα κορίτσια δεν πρέπει να περνάνε καλά και πρέπει να καταπιέζουν τις σεξουαλικές τους επιθυμίες.

Ήμουν ελεύθερη και τότε που σε ένα χορό του λυκείου, φόρεσα ένα πολύ κοντό φόρεμα, γιατί μου είπαν ότι έχω ωραία πόδια κι εγώ τα θαύμασα. Τελικά, μου είπαν: «Παραείναι κοντό για να κοιτάζει ο άλλος μόνο τα πόδια σου. Φαντάζεται κι άλλα πράγματα. Αυτό το δικαίωμα του το δίνεις εσύ έτσι», σα να είμαι ένα σεξουαλικό αντικείμενο. Ήταν η ίδια χρονιά που ήμουν ελεύθερη να βγαίνω έξω, αλλά όχι τόσο, ώστε να κάθομαι μέχρι αργά, διότι, όπως έλεγαν οι γονείς μου: «Κυκλοφορούν και κακοί άνθρωποι εκεί έξω». Σα να είχαν το δικαίωμα να έχουν κάποια εξουσία πάνω μου και έτσι θα ήταν λογικό να μου συνέβαινε κάτι κακό. Θα έφταιγα εγώ.

Ήταν τόσο λυπηρό να έχω γνωστή που την είχαν βιάσει, γιατί -όπως πίστευαν οι γνωστοί μου: «προφανώς εκείνη περπατούσε στο λάθος σημείο, τη λάθος στιγμή, κάνοντας τα λάθος πράγματα», λες και ο άλλος, ακόμα και αν δεν πεις κάτι, δεν πρέπει να έχει διδαχτεί ότι αυτό είναι κάτι που πληγώνει τον άλλον. Κι εκείνη η κοπέλα εξακολουθούσε -λογικά- να είναι ελεύθερη και τότε.

Ήμουν ελεύθερη όταν μεγάλωσα και άκουσα μια οικογενειακή φίλη να λέει στη μαμά μου για την κοπέλα του γιου της: «Της έδειξα πώς να πλένει ρούχα που έχουν κάποιες ιδιαιτερότητες γιατί δεν μπορούσα να το δείξω στον Νίκο». Αυτό γιατί οι γυναίκες πρέπει να πλένουν και να κάνουν όλες τις δουλειές.

Μεγάλωσα κι άλλο και η γιαγιά μου με ρώτησε: «Πότε θα χαρίσεις κι εσύ στο Γιώργο ένα παιδάκι;». Όπως έμαθα, οι γυναίκες πρέπει να διαιωνίσουν το είδος. Κάποιος, άκουσα να λέει,ότι στην Ελλάδα οι γυναίκες πια δεν κάνουν παιδιά, όπως παλιά. Θα είναι, μάλλον, επειδή είναι πιο ελεύθερες τώρα.

Είμαι τόσο ελεύθερη, που ξέρω τι θα μου συμβεί σε περίπου είκοσι χρόνια από τώρα σύμφωνα με την κοινωνία, χωρίς να θέλω να γίνουν έτσι τα πράγματα. Ενώ η ίδια κοινωνία, έχει χαράξει ήδη όλη την προηγούμενη ζωή μου.

Ελεύθερη ήμουν όλες αυτές τις στιγμές. Ελεύθερη είμαι και όταν κλαίω για όλα αυτά. Σιωπηλή δεν θα είμαι καθόλου όμως…

~Ελευθερία~

photo by: jenni_elric

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: