Το (αμερικανικό) Όνειρο.

Το αμερικανικό Όνειρο είναι πραγματικό στην Ξένη πόλη. Εκεί ζει ο Άγνωστος. Ο Άγνωστος, λοιπόν, όταν καθόταν με τις ψηλές ξεχειλωμένες κάλτσες του στο τραπέζι της κουζίνας, απορούσε κάθε φορά που ο πατέρας του τοποθετούνταν, με ένα βεβιασμένο χαμόγελο, στο τραπέζι της κουζίνας και ξεφυσούσε. Νόμιζε πως ήταν κάποιου είδους τελετουργία πριν το βραδινό. Όταν ρωτούσε, του απαντούσαν πως «ο μπαμπάκας δουλεύει για να μπορέσουμε να είμαστε ευτυχισμένοι».

Μπαίνοντας στην εφηβεία, έβλεπε την αδερφή του να φοράει μπλούζες με βαθύ ντεκολτέ και να πηγαίνει για ακρόαση. Ήθελε να γίνει σταρ του Χόλλυγουντ… Η ίδια από μικρό παιδί, φορούσε τις γόβες της μαμάς της, το κολιέ με τις πέρλες και παρίστανε την τηλεοπτική περσόνα σε κάθε οικογενειακό τραπέζι. Όταν τη ρώτησε, φορώντας πλέον τις δικές της γόβες, γιατί τα έκανε όλα αυτά, η κοπέλα είπε πως «Εκείνο το πλουσιόπαιδο θα με κάνει σταρ, αν απλά κάνω ό,τι θέλει». Χασκογέλασε και έφυγε.

Στο σχολείο της Ξένης πόλης, ο Άγνωστος έμαθε πως αν εργάζεται σκληρά και αν υπακούει στο αφεντικό του, αν δεν σηκώνει κεφάλι από τη δουλειά και αν είναι πιστός σαν σκύλος στην κυβέρνηση και τις αρχές της, θα κατακτήσει την απόλυτη ευδαιμονία. Γνωστή και ως «Το Αμερικανικό Όνειρο». Θα γινόταν σαν τον πατέρα του: εργατικός, αλλά πάντα χαμογελαστός. Θα γινόταν και σαν την αδερφή του: υποταγμένος και σιωπηλός.

Έτσι και έκανε. Δεν πήγε ποτέ στη διαδήλωση για το νεκρό νέγρο συμμαθητή του από την κάννη ενός αστυνομικού. Γιατί ο Άγνωστος εκείνη τη μέρα αποφάσισε να πάει να διαλέξει κοστούμι για το Χορό. Όλα τα κουλ παιδιά θα πήγαιναν.

Διάβασε σελίδες ολόκληρες, βουτηγμένες στην προπαγάνδα.  Τελείωσε το σχολείο και μπήκε με υποτροφία σε ένα ακριβό κολέγιο. Μπήκε σε μία λέσχη και έγινε δημοφιλής. Το τελείωσε και αυτό με άριστα. Κατατάχθηκε για λίγο και στον στρατό, γιατί -του είπαν- έτσι θα υπηρετήσει τα ιδανικά του και θα γίνει σωστός πολίτης. Αλλιώς, θα θεωρούταν λιποτάκτης, ακόμη και προδότης της ανώτερης πατρίδος.

Γυρνώντας από το στρατό, παντρεύτηκε τον παιδικό του έρωτα. Δούλευε ώρες ατελείωτες στα γραφεία μιας πολυεθνικής, όπως ο πατέρας του. Η αδερφή του εμφανιζόταν μια στο τόσο για να του ζητήσει λεφτά. Προσπαθούσε ακόμη, η καημένη, να πιάσει το όνειρο δίνοντας ψυχή και σώμα στην τέχνη της και σε ηλικιωμένους πεινασμένους άντρες που της έταζαν όνειρα.

Ο Άγνωστος τα κατάφερε. Δούλευε σαν τετράποδος σκλάβος και ποτέ δεν ρώτησε το γιατί. Ποτέ δεν θέλησε να πάρει εξηγήσεις. Το κράτος του τον αγαπάει, εξάλλου. Δεν θα του έκανε ποτέ κακό ο άνθρωπος που μέσα στο κουτί τα λέει τόσο όμορφα. Έκανε δύο παιδιά (όχι παραπάνω, γιατί μέχρι τόσα ορίζει το Όνειρο) και μετακόμισε στα προάστια. Είχε ό,τι ζητούσε. Όλα τα υλικά αγαθά δικά του. Τα παιδιά του δεν τον έβλεπαν, αλλά δεν πειράζει, γιατί τους έπαιρνε ό,τι παιχνίδι ήθελαν.

Μήπως σου θυμίζει κάτι όλο αυτό; Γιατί, φίλε, το Όνειρο περνά τον Ατλαντικό και κάθε σύνορο. Υπάρχει παντού. Ανεξάρτητα αν είναι εφικτό ή όχι. Πάψε και δούλευε. Χάψε κάθε άχρηστη ή παραπλανητική πληροφορία, γίνε σκλάβος. Η ελίτ δουλεύει για ‘σένα. Δεν θα σου έκανε ποτέ κακό. Δουλεύεις για την οικογένειά σου, όχι για αυτούς. Κάποια στιγμή θα είσαι ευτυχισμένος. Θα ξεπεράσεις το καταναλωτικό πρότυπο. Στην τελική, μια πενηντάρα τηλεόραση και μια εικοσάχρονη στην αγκαλιά σου θα τα έλυνε όλα, έτσι; Ίσως ακόμη και μια νταντά για τα παιδιά, όσο εσύ θα γλείφεις το αφεντικό (που μπορεί να σε αντικαταστήσει σε λιγότερο από μια εβδομάδα) για παραπάνω ψίχουλα.

Αυτή είναι ζωή, ε; Μα πόσο γελασμένος είσαι…

~Ӎαίρη ₮ζέην~

 

 

©Μαίρη Τζέιν, Topicαπ, 11/2/18
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s