Το κουβάρι στη γωνία

Μπαίνεις σε ένα σκοτεινό δωμάτιο. Το φως του διαδρόμου λούζει το πάτωμα του δωματίου με μια πλατιά κίτρινη ακτίνα. Το υπόλοιπο τσιμεντένιο κουτί παραμένει σκοτεινό. Οι λερωμένες με χώμα αρβύλες, λερώνουν την μπεζ μοκέτα. Θα μπορούσες να τις βγάλεις για να μην χαλάσεις αυτή την ηρεμία του χρώματος. Μα η καταστροφή είναι τόσο γοητευτική… Στην τελική, είναι η μόνη σου σταθερή ερωμένη. Τι, όχι; Αφού πάντα σε αυτή γυρνάς. Ποιον πας να κοροϊδέψεις;

Κάνεις τα πρώτα δειλά βήματα στο εσωτερικό. Φοβάσαι να πας πέρα από εκεί που πιάνει το φως του διαδρόμου. Πάντα φοβόσουν το άγνωστο, θυμάσαι; Φοβάσαι τι μπορεί να κρύβεται μέσα στις σκιές. Κοντοστέκεσαι για κάμποση ώρα λίγο πριν το τέλος της ακτίνας. Απορείς με τον εαυτό σου. Αφού σε κάθε άλλο δωμάτιο μπαίνεις με τόση άνεση…

Κάν’το. Κάνε το πρώτο βήμα στο σκοτάδι. Έτσι μπράβο. Με γεμίζεις περηφάνια. Δεν είχες μπει ξανά τόσο βαθιά σε αυτό το χώρο. Τώρα προχώρα. Μην φοβάσαι, μπορείς. Αν δεν το κάνεις τώρα, πότε; Πολύ καλά τα πας.

Το βλέμμα σου πέφτει απευθείας στη δεξιά γωνία. Βλέπεις ένα κουβάρι κουλουριασμένο μίζερα. Πασχίζει να χωθεί όσο πιο καλά μπορεί στη γωνία, αλλά λίγο θέλει ακόμη για να το καταπιεί ο τοίχος. Είναι ζωντανό πλάσμα. Ακούς μουρμουρητά, αλλά δεν βλπεπεις κάποιο στόμα. Καθώς πλησιάζεις το μυστήριο πλάσμα, εκείνο κλαψουρίζει όλο και περισσότερο. Σε φοβάται. Μα πώς είναι δυνατόν…

Τώρα είσαι περίεργος, ε; Πλησίασε, αλλά με δική σου ευθύνη. Τέτοια πλάσματα τείνουν να γίνονται επιθετικά αν πας να τους δείξεις την αλήθεια. Για εσένα μιλάω… Το βλέπεις να κρύβει επιφυλακτικά το πρόσωπό σου και να ψελλίζει γνωστά ονόματα και ασύντακτες προτάσεις μέσα από τις κραυγές του. «Δεν θες να σου φανερώσω το πρόσωπό μου» λέει. Μα εσύ επιμένεις και καθώς πας να το ακουμπήσεις, εκείνο στρέφεται προς το μέρος σου με μια ζωώδη κραυγή.

Πισωπατάς από τρόμο στη θέαση της εικόνας του. Τα χαρακτηριστικά του είναι ίδια με τα δικά σου. Μόνο που… το βλέμμα του είναι πολύ πιο κουρασμένο από το δικό σου, σα να έχει να κοιμηθει αιώνες- αν γινόταν αυτό. Το δέρμα του είναι γκρίζο, σαν νεκρού. Αλλά είναι ίδιο με εσένα. Τι έπαθες; Τόσο σε φοβίζει ο εαυτός σου;

«Φύγε από τη φυλακή μου» λέει με φωνή σαν τη δική σου. Αναπνέει βαθιά και προσπαθεί να φυλαχτεί στη γωνιά του. «Φύγε, δεν είσαι ασφαλής εδώ» συνεχίζει παρακλητικά. Μην το ακούς, μείνε. Μείνε να δεις κι άλλο. Κάτσε και δες το αριστούργημα που δημιούργησα. Αχ, πόσο λατρεύω να σε βλέπω έτσι ταραγμένο. Έλα να σε πάρω αγκαλιά. Είσαι ασφαλής μαζί μου. Ξέρεις πάντα τι θα συμβεί.

Μα δεν το βλέπεις, ανόητε; Η φυλακή αυτή είναι το μυαλό σου. Αυτό το κουβάρι είσαι εσύ. Και εγώ είμαι η ίδια η καταστροφή που σου μιλάει μέσα στο κεφάλι σου.

~Μαίρη Τζέιν ~

©Μαίρη Τζέιν, Topicαπ 16/2/18
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s