Μια καταπίεση. Αυτό βιώνεις. Σε όλη τη διάρκεια της ζωής σου καταπιέζεσαι. Καταπιέζεσαι από την κοινωνία, από άλλους ή ακόμα και από τον ίδιο σου τον εαυτό. Δεν πηγαίνεις kick boxing που σου αρέσει, αλλά μπαλέτο, γιατί ο μπαμπάς λέει ότι «αυτό είναι για τα μικρά κορίτσια». Δεν περνάς στη σχολή που σου αρέσει γιατί η μαμά θέλει να σε δει γιατρό ή ο μπαμπάς θέλει να αναλάβεις την ήδη στρωμένη δική του επιχείρηση, ή στην τελική «μπες στο στρατό μωρέ να έχεις σίγουρα λεφτά».

Αν δεν έχεις πτυχίο θα δουλέψεις όπου βρεις. Εκεί η δουλειά δε θα σου αρέσει, η αμοιβή δε θα σου φτάνει ούτε για τα αναγκαία, πολύ πιθανό να έχεις και προβλήματα με τους ανώτερούς σου ή τους συναδέλφους σου. Αν έχεις πτυχίο, θα κάνεις ακριβώς αυτά που θα έκανες αν δεν είχες, απλώς με την ελπίδα ότι κάποια στιγμή θα βρεις κάτι πιο αξιόλογο.

Θα συγκατοικήσεις ακόμα κι αν δε θες, γιατί αλλιώς δεν μπορείς να τα βγάλεις πέρα. Στις σχέσεις σου θα καταπιέζεσαι αν το αγόρι σου δε θέλει να βγαίνεις έξω χωρίς αυτόν, ή αν η κοπέλα σου σού κάνει σκηνές κάθε φορά που λες «θα βγω με τα παιδιά». Κι αν φοβάσαι την επερχόμενη μοναξιά, θα μείνεις στην προβληματική αυτή σχέση, πιέζοντας ο ίδιος τον εαυτό σου. Γενικότερα, θα σε καταπιέσουν τα κόμπλεξ των ανθρώπων. Οι φιλίες σου θα είναι επίσης καταπιεστικές αν σε κάνουν να νιώθεις υποχρεωμένος. Οι συγγενικές σου σχέσεις θα είναι έτσι κι αυτές, αν κάθε φορά που δεν παρίστασαι σε ένα οικογενειακό τραπέζι κάνουν να σου μιλήσουν κανένα μήνα.

Μπορεί και να αναγκαστείς να παντρευτείς επειδή δε σου έδωσαν καμία άλλη εναλλακτική για το μέλλον σου. Μπορεί να αναγκαστείς να αλλάξεις χώρα για να ανεβάσεις το βιοτικό σου επίπεδο. Ή μπορεί να αναγκαστείς να μείνεις σε αυτή τη χώρα επειδή δεν έχεις τη δυνατότητα να πας σε άλλη. Μπορεί να κάνεις θυσίες και να τοποθετήσεις τον εαυτό σου ξανά σε δεύτερη μοίρα προκειμένου να μη χάσεις έναν άνθρωπο, ή μια δουλειά, ή ακόμη και μια ωραία στιγμή. Και όλα αυτά θα συμβαίνουν μέχρι να ξυπνήσεις μία μέρα και να είσαι ήδη αρκετά μίζερος και απογοητευμένος, ώστε να αλλάξεις τη ζωή σου.

Οι άνθρωποι πρέπει να είναι ελεύθεροι. Άσε τον άλλο να κάνει ό,τι θέλει. ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ θέλει. Και κάνε και εσύ αποκλειστικά αυτό που θέλεις, δεν υπάρχουν κανόνες. Ζούμε για να είμαστε ελεύθεροι. Σταμάτα να βάζεις όρια και πλαίσια και ταμπέλες και σύνορα. Όχι μόνο στους άλλους, αλλά και σε εσένα τον ίδιο. Φύγε, τρέξε, μάλωσε, γέλασε, βρίσε, μίλα. Γίνε ελεύθερος! Ξέρω… Προσπαθείς να φαίνεσαι ελεύθερος, αλλά δεν αρκεί. Πολύ κλισέ αν το πω, αλλά έχεις φτερά και δεν τα βλέπεις. Ψάξου.

~Ṣiren~

photo by: jenni_elric

 

 

©Siren, Topicαπ 28/2/18
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: