Όταν η φλόγα από τα κεριά παγώνει.

Μια ζούγκλα η ψυχή, μια ζούγκλα και ο κόσμος όλος, ένας ατέλειωτος λαβύρινθος, ένας Γολγοθάς που δεν έχει τελειωμό, που δεν έχει επιστροφή. Κρύο, μια παγωνιά νιώθεις να σε διαπερνά, να σου τρώει τα σωθικά, αβοήθητος νιώθεις ανυπεράσπιστος, χαμένος… Αναρωτιέσαι τι είναι αυτό, που τόσο πόνο φέρνει, κάθε φορά που σε συναντά;
Θα σου πω εγώ. Η μοναξιά. Στο πετσί μου και εγώ την έχω νιώσει και εγώ σαν και εσένα τον πόνο αυτό τον αβάσταχτο έχω νιώσει, που με διαφορετική ένταση και υπόσταση εμφανίζεται κάθε φορά.

Σαν πάγος στα κόκαλα σου φαντάζει, να κουνηθείς δε μπορείς, σε αναγκάζει, σε ακινητοποιεί , σε αδράνεια σε βάζει σε αιχμαλωτίζει με αλυσίδες σε σφιχταγκαλιάζει.
Είναι έξυπνη η μοναξιά, μεθοδικά κινείται, σε προσεγγίζει σιγά σιγά και ύστερα σου ορμά χωρίς καν να το καταλάβεις σε βυθίζει σε ένα γλυκόπικρο λήθαργο. Χωρίς να το καταλάβεις σε κατατρώει σου κατασπαράζει την ψυχή, τρέφεται από εσένα, τον ενθουσιασμό σου, τη ζωντάνια σου, την ύπαρξή σου. Σε μπλέκει κόμπους και σε καθιστά ανήμπορο να ξεμπλεχτείς. Είναι αβάσταχτη η μοναξιά. Αυτό το αίσθημα το ατελείωτο, σαν προσμονή χωρίς ανταπόκριση, προσπαθείς να αναδυθείς στην επιφάνεια αλλά σε βυθίζει. Μέσα στη βαβούρα της καθημερινότητας, μεταξύ των πρέπει και των θέλω… είναι πολλές φορές που θέλεις απλά να χαθείς, να εξαφανιστείς.

Είναι η μοναξιά, όμως, πάντα κακό, ή κάποιες φορές μπορεί να είναι ακόμη και η λύση; Απλά ντυμένη με μια όχι και τόσο γνώριμη και φιλόξενη αμφίεση. Κάποιες φορές χρειάζεται η μοναξιά. Αυτή η πρωτόγονη ηρεμία που προσφέρει το να είσαι μόνος με τον εαυτό σου, μια γαληνή που δεν βρίσκεις αλλιώς, μια αίσθηση γλυκιάς απομόνωσης γνωστής, δημιουργικής… Δεν σε κατατρώει, ούτε είναι άγνωστη. Είναι κομμάτι σου. Όλοι μας έχουμε ένα μέρος στην ψυχή μας που αναζητεί μοναξιά, μα το θέμα είναι το πώς θα τη βρει η μία την άλλη.

Υπάρχουν πολλές φορές που μια μελαγχολία με κατακλύζει. Είναι σα μια κλωστή, που τυλίγεται γύρω μου και με σφίγγει. Με πνίγει, μέχρι να μη μπορώ να ανασάνω πια. Τότε ξέρω πως ένα κομμάτι μου κάτι μου λέει, κάτι μέσα μου χρειάζεται σιγή. Το ακούω, δε το σπρώχνω μακριά. Μόνο να χάσεις έχεις όταν δεν ακούς τον εαυτό σου. Πολλά είδη μοναξιάς υπάρχουν. Οποιοδήποτε τη πόρτα σου χτυπήσει άνοιξέ του, αποδέξου το, βίωσε το, νιώσε το στο βάθος της ψυχής σου, γιατί είναι εδώ για ‘σένα, για να ξαποστάσεις.

Αυτά μας κάνουν αυτό που είμαστε , και αυτό που θα είμαστε , αυτή η μοναξιά και η κάθε δυσχέρεια που σε έκανε να κλάψεις τόσο, σε έκανε να αναθεωρήσεις και πολλά, σε έμαθε να εκτιμάς αυτό που έχασες, να εκτιμάς αυτό που θα έρθει. Σε έμαθε να βλέπεις τα πάντα αλλιώτικα και να κρίνεις διαφορετικά. Σου έμαθε να ζεις.

~Φωτεινή~

photo credits: Kylie Parks

 

©Topicαπ, 3/3/18
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s