Κρυφός πόνος ενός εργοστασιακού τοίχου.

Είμαστε δυο τοίχοι που στέκονται απέναντι
ο ένας από τον άλλον.
Η απόσταση μας είναι 2.54 μέτρα ακριβώς.
Είμαστε φθαρμένοι. Εσύ ακόμα πιο πολύ.Έτσι, στις μπόρες και στις κακοκαιρίες,
οι σκόνες μας αναμειγνύονται και νιώθουμε
πως έστω και για μια φορά δεν μας ενώνει το μπετονένιο πάτωμα
του άδειου μας εργοστασίου,
αλλά ο αέρας που φυσάει τη σκόνη μας για να σου δώσει τη φωνή μου.
Αλλά πόσο να μιλήσει ένας κόκκος άμμου…
Υψώνεται και πέφτει χωρίς καν να προλαβαίνει να ολοκληρώσει τις προτάσεις που σου στέλνω.
Ο αγώνας δρόμου από το δικό μου μπετό στο δικό σου μπετό,
δεν αποπερατώνεται ποτέ.
Και σκέφτομαι μήπως δεν με ακούς,
μήπως κι εσύ θες να μου μιλήσεις με την σκόνη σου, όταν μας δέρνει ο αέρας.
Και δεν με φτάνεις.
Αλλά αν δεν είναι έτσι στ’αλήθεια
και αν εσύ είσαι πλέον επισκευασμένος και δεν σου περισσεύουν σκόνες,
τότε ποιο το νόημα να είμαι ο μόνος τοίχος με αισθήματα στη βιομηχανία;

~Νκ~

photo by: jenni_elric

 

©Topicαπ, 5/3/18
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s