Ο Stanley Kubrick εγκατέλειψε τα εγκόσμια από έμφραγμα σαν σήμερα, 7 Μαρτίου, το 1999 και ο κινηματογράφος θρηνεί. Ακόμη και αν δεν γνωρίζεις το όνομά του, το πιθανότερο είναι να έχεις πέσει πάνω σε κάποια ταινία του γιατί -ας μη γελιόμαστε- ο άνθρωπος έχει σκηνοθετήσει πολλές από τις καλύτερες ταινίες όλων των εποχών. Θα τα πάρουμε, όμως, με τη σειρά.

Σπούδασε στο City College της Νέας Υόρκης και η πρώτη του κινηματογραφική προσπάθεια ήταν ένα ντοκιμαντέρ ονόματι «Day of the Fight», το 1951, σε συνεργασία με το φίλο και συνοδοιπόρο του, Αλεξάντερ Σίνγκερ. Δεν ξέρουμε αν ο νεαρός Στάνλεϋ ήταν αρκετά φιλόδοξος, ώστε να δει την επιτυχία που τον περίμενε και υποθέτω πως ποτέ δεν θα μάθουμε.

Στο απόγειο της δόξας του, σκηνοθέτησε πασίγνωστες ταινίες, που ακόμη και ο -λιγότερο φίλος- του κινηματογράφου, έχει έστω ακουστά. Έχει συνεργαστεί με μερικά από τα μεγαλύτερα ονόματα του χόλλυγουντ, όπως ο αείμνηστος Τζακ Νίκολσον. Μερικές από τις διασημότερες ταινίες του είναι: Lolita (1962), Το Κουρδιστό Πορτοκάλι (A clockwork orange, 1971), Η Λάμψη (The shining, 1980), 2001: H Οδύσσεια του Διαστήματος (2001: A Space Odyssey, 1968) και η τελευταία του, Μάτια ερμητικά κλειστά (Eyes wide shut, 1999).

Βέβαια, η επιτυχία του δεν ήταν απλά θέμα τύχης, εφόσον ο ίδιος φρόντιζε κάθε «παιδί του» να είναι εξαιρετικά προσεγμένο, ακόμη και στη λεπτομέρεια. Γι’ αυτό και έχουν υπάρξει -κατά καιρούς- διάφορες θεωρίες συνωμοσίας γύρω από τις ταινίες του, όπως, παραδείγματος χάρην,  η προσπάθεια διάψευσης της προσγείωσης του ανθρώπου στο φεγγάρι, στην Λάμψη. Φρόντιζε να έχει στη δούλεψή του επαρκή και ακριβό εξοπλισμό και φίλμαρε για ώρες ατελείωτες, έως ότου ήταν ικανοποιημένος με το αποτέλεσμα.

Το -επίσης- αξιοσημείωτο ήταν το γεγονός ότι έδινε το ελεύθερο στους ηθοποιούς του να λάβουν δράση και να παίρνουν πρωτοβουλίες. Αναγνώριζε τη συνεργασία στην τέχνη. Στο άλλο άκρο, είχε τη συνήθεια να φοβίζει τους ηθοποιούς. Στη Λάμψη, πάλι, φερόταν με αρκετά έντονο τρόπο στην Duvall. Άλλοι λένε πως το έκανε από ψώνιο, άλλοι λένε πως το έκανε για να μπορεί η ηθοποιός να βγάζει στην ταινία. εκείνο το φυσικό τρόμο (όπως στη χαρακτηριστική σκηνή που ξεπροβάλει ο Νίκολσον μέσα από την πόρτα, λέγοντας «Here comes Johnny» και η τύπισσα ουρλιάζει με ένα τσεκούρι στο χέρι).

Ως καλλιτέχνης -και όχι απλά σκηνοθέτης- κατέκρινε με τον δικό του, μοναδικό τρόπο όλα τα πολιτικά συστήματα -και όχι μόνο- καθώς ο ίδιος ήταν ιδεολογικά ανένταχτος. Το Κουρδιστό Πορτοκάλι είναι ένα καλό παράδειγμα των παραπάνω, καθώς καυτηριάζει, ουσιαστικά, το φασισμό, καθώς και την εκπαιδευτική μέθοδο του συμπεριφορισμού.

Μέσα από ζωηρά μοτίβα και χρώματα, ο Κιούμπρικ υπέγραφε με την προσωπική του πινελιά κάθε έργο. Όπως και ο Τιμ Μπάρτον, έτσι και ο Κιούμπρικ έχουν τη φανταστική ικανότητα να κάνουν το θεατή να αντιληφθεί το σκηνοθέτη που το υπογράφει. Ακόμη και αν δεν τους πολυ-συμπαθείς, οφείλεις να παραδεχθείς ότι οι τύποι είναι κορυφαίοι.

Όπως και να ‘χει, υπήρξε μια έντονη επαγγελματική προσωπικότητα του οποίου οι ταινίες έχουν ορίσει ορισμένες αλήθειες του κινηματογράφου. Τρέχα και δες μια από τις ταινίες του και θα καταλάβεις. Να τι θα κάνεις απόψε.

~Μαίρη Τζέιν~

 

 

©Μαίρη Τζέιν, Topicαπ 7/3/18

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Google photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: