Το σημείο μηδέν της εσωτερικής επανάστασης.

Μετά από αρκετές μέρες, μέρες εσωστρέφειας και χαώδους εσωτερίκευσης,
επιτέλους μερικές γραμμές στις οποίες εκφράζονται άναρχα ορισμένες εσώτερες σκέψεις!
Δε γράφω τυχαία τώρα και δεν επαναλαμβάνω τυχαία στις πρώτες αράδες μου λέξεις με πρώτο συνθετικό το »έσω-».

Για μένα, άλλωστε, είναι εκείνες οι μοναχικές στιγμές που επιλέγω να βρίσκομαι σε διαρκή και αδιάκοπη πάλη με τον εαυτό μου και ως επί τω πλείστον, είναι και οι μοναδικές που αν βγω νικητής από αυτή τη μάχη, μετουσιώνω τους φόβους, τα πάθη μου, την οργή μου και τις απογοητεύσεις μου σε »έργο»… ή τέλος πάντων σε κάτι πιο παραγωγικό από την μιζέρια. Επιθετική προσέγγιση-αυτοσυνείδηση και επιλογή. Οι βάσεις στις προσωπικές μου μάχες εκείνες τις ώρες.

Είναι εκείνες οι μετρημένες ώρες που η ανθρώπινη σκέψη διεκδικεί μιαν αντικει­μενική αλήθεια, γεμάτη με επαναστατι­κό θράσος σε ζητήματα όχι θεωρητικά, αλλά πρακτικά. Ο άνθρωπος στην πράξη οφείλει ν’ αρνηθεί ό,τι τον περιορίζει, σ’ αυτό το πολεμικό πεδίο που ο (μονό)δρόμος της αντίστασης οδηγεί στην πραγμάτωση για αληθινή ζωή…

Σ’ αυτούς τους αγκαθωτούς μονόδρομους, ο εφιάλτης της ξεφτίλας, της ταπείνωσης όπως τον νιώθω, οργιάζει, τα όνειρα πνίγονται στον βόρβορο των πρόστυχων ιδεολογημάτων, το ευγενικό παρόν τυραννιέται απ’ την άθλια λογική της εκμηδένισης, το πνεύμα της αυτοσυνείδησης σφαγιάζεται…

Σ’ εκείνο το αρχέγονο συναίσθημα της έλξης, σ’ εκείνο το μεταφυσικό τραγούδι της αίσθησης και των παλμών για αληθινή ζωή, πραγματώνεται η μεταμορφωτική ένδυση της μοναχικότητάς μου· εκεί συναντιέται η ελεύθερη σκέψη με την επιθυμία, η γλυκιά αφοσίωση με την επιλογή, το εσώτερο ένστικτο με την πράξη· έτσι απλά, γαλήνια μοιράζονται στα δυο, σαν το κρασί και το σταφύλι, άμεσα, χωρίς περιττολογίες, ηθικούς φραγμούς, συμφέρον και αναβολές…

Εκείνο είναι το σημείο μηδέν, το σημείο που μέσα από τη σύγκρουση ο καθένας
λαβώνεται, πέφτει, σηκώνεται, ανασυντάσσεται, αναθεωρεί και -μοναχικά πάλι- στρέφεται αντιθετικά ως προς την κύρια κατεύθυνση που ορίζουν οι »πολλοί», οι »εκλεκτοί», οι »προνομιούχοι»…

Φτάνεις σε ένα τέλμα όπου παύεις να ενδιαφέρεσαι για επιφανειακές σχέ­σεις, για φιλίες χωρίς πόνο, για έρωτες χωρίς νόημα, για ραντεβού ανούσια, μίζε­ρα, υποκριτικά, εσωστρεφικά, εγωιστικά, απομονωτικά, περιθωριακά. Οι συναναστροφές που επιλέγεις πλέον θες να είναι ποτισμένες με την εμπιστοσύνη, τη συνέπεια, τη δέσμευση, οι σχέσεις σου να είναι αυστηρά επιλεκτι­κές και οι διαθέσεις σου πάντα ριψοκίν­δυνες. Έχεις πλέον μάθει να ζεις με τα λίγα, να ξεπερνάς τον εαυτό σου στις αληθινές στιγμές, γι’ αυτό βρίσκεις την δύναμη να μισείς θανάσιμα τους «εκλε­κτούς» που διαθέτουν τα πολλά…

Ξέρεις να σιωπάς, να περιμένεις με ταχυπαλμία και τόλμη για την εφαρμογή των καταστροφικών επόμενων σχεδίων σου. Αυτή η ασταμάτητη δίψα για αληθινές στιγμές συνδέεται άρρηκτα με την σιωπηλότα­τη σκέψη σου. Εκείνη που έφερε και εμένα ξανά σε αυτό το σημείο.

Αυτοσυνείδηση-πράξη-σύγκρουση-καταστροφή-αποδόμηση του υπάρχοντος και πάλι δημιουργία…Ο ίδιος κύκλος.

Ναι, επιτέλους κάνω άλλες σκέψεις, σκέ­ψεις φλογερές, χαοτικά ανυπότακτες που με ωθούν τόσο μακριά σ’ ένα τόπο, σε μια γη ΕΛΕΥΘΕΡΗ. Διαβλέπω άλλες ζωές που πρέπει να ανακαλύψω· Άλλες διαδρομές που οφείλω να χαράξω!
Η σύγκρουση δεν τελείωσε, μαίνεται ακόμα… Ίσως απλά κερδήθηκε μια ακόμα μικρή μάχη με τον εαυτό μου, ίσως μέσα από αυτό τον οργασμό σκέψεων να θυμήθηκα το αρχικό μου κίνητρο…

Πάθος.
Πάθος για ζωή και εξεγερσιακές στιγμές,
Περισσότερο πάθος και οργασμικές συγκρούσεις,
και άλλο πάθος,
Πάντα πάθος

~ґιάννηҁ~

 

 

©Γιάννης, Topicαπ 12/3/18
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s