Ζωγράφιζε κύκλους. Θα μπορούσε κάποιος να πει πως κάθε στιγμή πήγαινε να τραβήξει μια ευθεία, αλλά συνεχώς την απέφευγε με μια ελάχιστη στροφή, ώστε να περιορίσει τις σκέψεις του και τελικά να τις κλείσει σε μια ακόμη επανάληψη. Δεν μετρούσε τις φορές, απλώς συνέχιζε τη διαδικασία μέχρι να νιώσει πως έπρεπε να σταματήσει. Τίποτα δεν άλλαζε, όμως, γύρω, ενώ μέσα του δεν είχε νόημα να αναρωτηθούμε αν άλλαζε κάτι.

Αν περιμέναμε από την εξασθένιση του φωτός –η μέρα πάντα ακάθεκτη περνούσε, σε αργούς ή γρήγορους χρόνους της αντίληψης- να προκαλέσει μια αλλαγή, μάλλον δεν θα καταλαβαίναμε αρκετά αυτό το άτομο. Ποιος, χαμένος μέσα στα πηκτά διαστήματα, θα ασχολούταν με κάποια αλλαγή στις αποχρώσεις, όταν η διαφορά θα φαινόταν ύστερα από χρόνο που θα έμοιαζε άπειρος μπροστά στις στιγμές κάθε στροφής του μολυβιού, κάθε μικρής απόκλισης από την ευθεία, κάθε μικρής αποφυγής της, κάθε μικρής μάχης να την προεκτείνει.

Προφανώς, εμείς καθόμασταν σαν σκιές περιεγραμμένες στο χαλί που καθόταν αυτός και ζωγράφιζε, ακίνητες, σχεδόν ανεπαίσθητες, να δίνουμε σημείο αναφοράς σε κάθε καρέ που τρεμοπαίζει, καθώς και εμείς μετράμε τις δικές μας στιγμές με τις δικές μας λέξεις. Κοιτάξτε, υπό μια άλλη αντιληπτική γωνία, εμείς είμαστε η φωνή και αυτός η σιωπή. Γιατί άραγε κάνει κύκλους; Γιατί άραγε κάνει κυκλικές γραμμές; Γιατί άραγε κάνει κύκλους…;

Το μουρμουρητό μας δεν τον αποσπά; Διατηρούσε ένα παγωμένο, απόμακρα συγκεντρωμένο βλέμμα. Και οι κύκλοι του ήταν σχεδόν τέλειοι. Εγώ τέλειους τους έβλεπα όρθιος. Ίσως, αν κοιτούσα πιο κοντά, να παρατηρούσα λεπτομέρειες πάνω στις καμπύλες, μικρά τσαλακώματα, συμπιέσεις, εκλεπτύνσεις, που θα υποδείκνυαν πληροφορίες αρκετές ώστε να μεταφραστούν σε έναν ολόκληρο μονόλογο ή και μια κατηγορία. Εναντίον ποιου; Υπό άλλες συνθήκες θα έγερνα να κοιτάξω, ίσως και να κάτσω δίπλα του, σαν να συμμετέχω στην αθώα του παράνοια. Αλλά, ακριβώς για αυτό, έπρεπε να διατηρήσω και από μέρους μου την σκιερή μου ακαμψία.

Αυτή η συνειδητοποίηση πάγωσε τις σκέψεις μου, οι οποίες αγωνιούσαν να κινηθούν λίγο ακόμα, πάγωσε μαζί την διάθεσή μου και απέμεινα σαν τον θεριστή πάνω από την σκυμμένη φιγούρα. Εσείς πού είστε; Δεν θα την επισκιάζω ποτέ μόνος. Και όχι, δεν είναι αυτή η φιγούρα σύμβολο ή αντανάκλαση δική μου, σαν φυλακισμένη διάσταση του εαυτού μου. Δεν αγνοούσα πως απλώς όλοι εκτελούμε τον χρόνο πάνω σε έναν μονοχρωματικό καμβά. Άλλωστε, εκείνος, που τώρα γυροφέρνει την αφήγηση ως προς το νοητό κέντρο του εκάστοτε κύκλου του, όταν με το βράδυ το χρώμα των γραμμών, του χαρτιού, των σκιών, της νύκτας και ολόκληρου του κόσμου έξω από τον κύκλο θα είναι παντού ίδιο, θα σταματήσει αυτό που κάνει νωρίτερα από εμάς, και το αργό μουρμουρητό μας θα απομείνει τελικά παράσιτο της μέρας.

~Ѻρέστης~

 

 

 

©Ορέστης, Topicαπ 12/3/2018
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: