Οι νύχτες γίνονται μέρες. Οι μέρες γίνονται μήνες, οι μήνες εποχές και οι εποχές χρόνια. Τα χρόνια γίνονται η παιδική σου ηλικία, η εφηβεία σου, η ενηλικίωσή σου.

Αυτά όλα γίνονται η ζωή σου κι εσύ μένεις στην ίδια θέση από παιδί να την χαζεύεις να περνά. Χάνεις το κουράγιο σου υποβάλλοντας τον εαυτό σου στην ίδια αδιάκοπη διαδικασία. Αναλώνεσαι σε ανούσιες σχέσεις, ερωτικές και μη, χωρίς πάθος, χωρίς όμως και λογική. Δέχεσαι ό,τι ακούς. Πιστεύεις ό,τι βλέπεις. Δε στέλνεις κανέναν στο διάολο και έχουν μαζευτεί τώρα πολλοί. Να δω πού θα τους βάλεις…

Αλήθεια, αναρωτήθηκες ποτέ πού θα τους βάλεις; Δε διώχνεις ούτε έναν και έρχονται συνέχεια κι άλλοι. Χωράνε; Όχι, δε νομίζω ότι χωράνε. Δείξε και λίγο τα δόντια σου, δε θα σε παρεξηγήσουν. Πέτα και κανέναν από το μπαλκόνι αν χρειαστεί, θα σκάσουμε. Οι άνθρωποι που συναντάς πρέπει να φεύγουν όπως έρχονται. Αυτή είναι η ζωή. Ο καθένας έχει την πορεία του, τον προορισμό του. Κι εσύ δεν είσαι ο προορισμός όλων τους. Άσ’ τους να φύγουν. Μην τους κλείνεις στα ντουλάπια του σπιτιού σου. Εκεί είναι για να βάζεις τα ρούχα σου, τις κούπες σου, και τις σακούλες με τα πατατάκια. Γενικώς, ο χώρος είναι δικός σου, βγαλ’ τους έξω από δω.

Έχεις φωνή. Έχεις γροθιές. Έχεις νύχια. Έχεις γερά γόνατα. Αν λες συχνά “gangsta rap made me do it”, ίσως έχεις και μαχαίρια. Μπορεί να μην τα χρειαστείς, εσύ θα ξέρεις καλύτερα. Έτσι, φρόντισε όταν τους κλείνεις την πόρτα να τους πάρεις με το καλό και να τους ευχηθείς καλό ταξίδι. Αν δε φεύγουν, χρησιμοποίησε κάτι από τα παραπάνω. Θα ελαφρύνεις να ξέρεις. Για κάθε έναν που φεύγει, θα χάνεις κιλά. Από το κεφάλι, εννοώ, που είναι και σημαντικότερο. Δε θα σου στοιχίσει τίποτα, θα σε ανακουφίσει η απουσία τους.

Στο σπίτι αυτό ήρθες μόνη σου άλλωστε, ξέρεις ότι όλοι μπορούν να φιλοξενηθούν, όμως όταν έρχεται η ώρα τους θα παίρνουν τα πράγματά τους, θα χαιρετούν και θα φεύγουν. Όχι όλοι ευγενικά. Μερικοί είναι ακόμη λίγο χαμένοι. Στην προσπάθεια τους να βρουν τον προορισμό τους, ίσως γίνονται και ηλίθιοι, δεν ξέρω. Όσο δεν κάθονται μες στα πόδια σου, αγνόησέ τους. Γενικώς, αγνόησέ τους όλους, αν θες να βρεις την ησυχία σου ξανά. Η θάλασσα είναι από κάτω, αν το θέλεις. Κατέβα κάνε μια βουτιά, άδειασε το κεφάλι σου και ίσως όταν ξαναγυρίσεις να σε περιμένει μια έκπληξη στην πόρτα. Μπορεί να κρατά μεγαλύτερη βαλίτσα. Μπορεί και μικρότερη. Μην κρίνεις από αυτό, θα φύγει ουσιαστικά μόνο όποτε εσύ τον διώξεις.

~Ṣiren~

 

 

 

©Siren, Topicαπ 14/3/18

 

Advertisements

Μια σκέψη σχετικά μέ το “Διώχνοντας τους τοξικούς.

  1. Ο/Η makestorytelling λέει:

    Υπέροχη τοποθέτηση!

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: