Αυτά στα οποία πίστευα.

Σαν μικρό παιδί πίστευα ότι, αν ένα μυαλό ανοίξει, δεν μπορεί να κλείσει ξανά. Αν συμβεί αυτό, τότε μάλλον ήταν μισάνοιχτο, έλεγα. Η μαγική λεξούλα ήταν εκείνο το «αλλά» (Δεν είμαι ρατσιστής/ομοφοβικός κλπ, αλλά…). Τότε έβλεπα μια μισάνοιχτη πορτούλα να κλείνει δειλά δειλά. Θεωρούσα ότι αν δεις την αλήθεια -όπως την ορίζει ο Πλάτωνας, τουλάχιστον- δεν θα αποφασίσεις να κλειστείς ξανά στο σπήλαιο με όλους εκείνους τους αφελείς, σαν εμένα που πίστευα κάτι τέτοιο.

Νιώσε…

Σίγουρα πίστευα ότι οι άνθρωποι είναι για πάντα. Τι θα μπορούσε να πάει στραβά, εξάλλου…; Μα σύντομα κατάλαβα ότι οι «φίλοι» μόνο με καίνε με το οξύ τους και οι ανθρώπινες σχέσεις φθείρουν και φθείρονται. Κατάλαβα ότι εγώ φταίω. Ίσως καλύτερα μόνη. Κοίτα να δεις που ξαφνικά σα να νιώθω φτερό.

Μην μπερδεύεσαι… Λέγοντας «παιδί», εννοώ το μυαλό, όχι το σώμα μου. Δεν μιλάω για τα παιδικά χρόνια που μάθαινα να περπατάω, πήγαινα σχολείο για να μάθω να είμαι άνθρωπος -και καλά… Μιλάω για το μικρό μου, αφελές μυαλό, που με έκλεινε μέσα στο σκοτεινό μου κουτί, με γέμιζε ανασφάλειες, άνοιγε θυρίδες για τη χειραγώγησή μου και έβρισκε καταφύγιο σε -δήθεν- αμετάβλητες αλήθειες. Δεν ξέρω αν σου φαίνεται γνώριμη αυτή η εξομολόγηση…

Μικρή, λοιπόν, θεωρούσα τις γραβάτες και τα white collars μια ένδειξη αξιοπιστίας. Μα το κράτος σε αγαπάει, καλή μου, για ‘σένα δουλεύει. Κοίτα τον καλό τον αστυνομικό! Να τον σέβεσαι γιατί κάποια στιγμή θα σε σώσει. Μα κοίτα ένα παλικάρι με στολή… Οι τράπεζες ανοίγουν την αγκαλιά τους για να προστατέψουν τα χρήματά μας. Ο κύριος που μιλάει σε εκείνο το βαρύ βάθρο είναι το κλειδί για ένα καλύτερο μέλλον για ‘σένα. Αλήθεια… Όλα έχουν κανονιστεί και θα χρειαστεί μονάχα ο μπλε σταυρός μας.

Ναι, ήμουν σίγουρη ότι ο πόλεμος ήταν παρελθόν και δεν θα έφτανε ποτέ σε ‘μένα. Ψυχρός ή μη, οι ψυχές των νεκρών στη ζωντανή μας κόλαση δεν θα ακούγονταν με την πτώση μιας οβίδας στη γειτονιά μου. Όπως, επίσης -στα σημερινά επίπεδα- δεν θα φανταζόμουν να βλέπω μικρά παιδιά να ζωγραφίζουν αποκεφαλισμούς, καθώς βρίσκονται μια ήπειρο μακριά από το σπίτι τους και μπροστά από συρματοπλέγματα. Και, πίστεψέ με, το έχω δει.

Ως μικρή ύπαρξη πολλά πίστευα. Πίστευα στις ιδεολογίες, στις θρησκείες, σε εκείνο το κωδικοποιημένο πανί που έχει τη δύναμη να καταστρέψει λαούς και στο κωλόχαρτο που κρατά με συμβόλαιο τις ψυχές μας. Πολλά μπορεί να πιστεύεις μέχρι να μεγαλώσεις…

~Ӎαίρη ₮ζέιν~

photo by: jenni_elric

 

©Μαίρη Τζέιν, Topicαπ 24/3/18
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s