Ένα κατηγορώ στην εξουσιαστικότητα του νομού.

Το παρόν κείμενο δεν αποτελεί ούτε κάποιου είδους επιστημονική ανάλυση σε σχέση με τα (παρα)δικαστικά »δρώμενα», ούτε οιανδήποτε προσπάθεια φενακισμού.
Απλά, λιτά και απέριττα είναι μια προσωπική δήλωση αηδίας ,που προσπάθησα αρκετά να αποφύγω είναι η αληθεία, δίοτι δεν ήθελα να γράψω κάτι παρωχυμένο ή ακομη χειρότερα ανακριβές!
Η περί ης ο λόγος, αστική δικαιοσύνη και ο τρόπος με τον οποίο κρίνεται ο καθείς ένοχος-αθώο, ή δυνάμει κίνδυνος για το δήθεν κοινωνικό σύνολο.
Εκούσια δεν έχω, ούτε θέλω να έχω πολλά πάρε δώσε με την αστική δικαιοσύνη ,ακούσια παίζει και να μην γλυτώσει κανείς τα τραβολογήματα,εάν και εφόσον όμως η αστική Δικαιοσύνη θέλει να κρατήσει έστω τα στοιχειώδη προσχήματα, θα πρέπει να πάψει να είναι τιμωρητική στον αδύνατο και ευνοϊκή στον δυνατό με τόσο έκδηλο και προφανή τρόπο. Δεν πιστεύω σε καμία ή σχεδόν καμία τιμωρία. Πιστεύω σε μια δικαιοσύνη, η οποία δεν απορρέει από κάποιο ‘εκλεκτό’ σώμα ανθρώπων, αλλά σε μια δικαιοσύνη που απορρέει από καθημερινούς ανθρώπους. Παίρνει ενορατικά μέτρα και εμπνέει αυτούς που προβαίνουν σε δυσλειτουργικές πράξεις ώστε να διοχετεύσουν την ιδιαιτερότητά τους με τέτοιο τρόπο ώστε να εξελίσσονται αρμονικά με την κοινότητα και το ευρύτερο κοινωνικό πλαίσιο. Δεν εξαιρώ τους ανθρώπους, που διαφωνώ κάθετα με τη δράση τους, προσπαθώντας ακόμα και σε αυτή την περίπτωση να τιθασεύσω το θυμικό μου!Δεν μπορώ να πιστέψω στην ιδέα της φυλακής. Όμως υπάραρχει,και μάλιστα υφίσταται με στην πιο απάνθρωπη μορφή της, την πιο τιμωριτική και σε μια αδιανόητη προσπάθεια βιασμού και εξόντωσης της εκάστοτε ανθρώπινης ύπαρξης . Αδυνατώ να καταλάβω πως υπάρχει η τιμωρία της φυλάκισης,του εγκλισμού και της πλήρους αποκοπής απο το υπόλοιπο κοινωνικό σύνολο με όρους τέτοιους , που κανέναν μέχρι τώρα δεν σωφρόνισε κι ας ονομάζεται σωφρονιστικό το σύστημα παρά μονάχα κατέστρεψε. Πρόκειται για μια διεστραμμένη επινόηση εκείνω των »εκλεκτών» (για τους οποίους ειχα γραψει στο προηγούμενο κείμενο) είναι βάρβαρη και παλαιολιθική!

Αντί επιλόγου, και προκειμένου να μην μακρυγορήσω εγώ, παραθέτω ένα κομμάτι του Φραντζ Καφκα, περί εξουσιαστικότητας του νόμου, το »ΠΡΟ ΝΟΜΟΥ» :

»Προ του Νόμου στέκεται ένας θυρωρός. Σ’ αυτόν το θυρωρό έρχεται ένας άντρας απ’ την ύπαιθρο και παρακαλεί να του επιτραπεί η είσοδος στο Νόμο. Όμως ο θυρωρός λέγει ότι δεν μπορεί να του επιτρέψει τώρα τήν είσοδο. Ο άντρας συλλογίζεται κι έπειτα ρωτάει αν θα μπορέσει νά μπει αργότερα. «Μπορεί», λέγει ό θυρωρός, «τώρα όμως όχι».

Επειδή η πόρτα του Νόμου μένει όπως πάντα ανοιχτή κι ο θυρωρός παραμερίζει στην άκρη, σκύβει ο άντρας για να ιδεί ανάμεσα απ’ την πόρτα στο εσωτερικό. Καθώς το αντιλαμβάνεται αυτό, ο θυρωρός, γελάει λέγοντας: «Αφού σε τραβάει τόσο, δοκίμασε, λοιπόν, να μπεις παρά την απαγόρευσή μου. Όμως πρόσεξε: είμαι δυνατός. Κι είμαι μόνο ο κατώτατος θυρωρός. Από αίθουσα σε αίθουσα όμως στέκονται θυρωροί, ο ένας δυνατότερος, απ’ τον άλλον. Ακόμα και την θέα τού τρίτου δέν μπορώ μήτ’ εγώ να την υποφέρω».

Τέτοιες δυσκολίες δεν τις περίμενε ο άνθρωπος της υπαίθρου· ο Νόμος θα έπρεπε αλήθεια να είναι στον καθένα προσιτός, συλλογίζεται, καθώς όμως κοιτάζει τώρα καλύτερα τον θυρωρό με την γούνα του, την μεγάλη μυτερή μύτη του, το μακρύ, αραιό, μαύρο ταταρικό γένι του, αποφασίζει μολαταύτα να περιμένει, καλύτερα, ώσπου να λάβει την άδεια της εισόδου. Ο θυρωρός τού δίνει ένα σκαμνί και τον αφήνει να καθήσει στο πλάι της πόρτας. Εκεί κάθεται μέρες και χρόνια. Πολλές φορές δοκιμάζει να του επιτραπεί η είσοδος και κουράζει τον θυρωρό με τα παρακάλια του. Ό θυρωρός συχνά αρχίζει μαζί του μικροανακρίσεις, τον ρωτά για την πατρίδα του και για πολλά άλλα, όμως είναι ερωτήσεις αδιάφορες, όπως τις κάνουν οι μεγάλοι κύριοι, και στο τέλος του επαναλαμβάνει πάντα ξανά πως ακόμα δεν μπορεί να του επιτρέψει την είσοδο. Ο άντρας, που για το ταξίδι του είχε εφοδιαστεί με πολλά, μεταχειρίζεται το παν, όσο κι αν είναι πολύτιμο, για να δωροδοκήσει τον θυρωρό. Αυτός βέβαια τα παίρνει όλα, όμως, λέγει: «Τα παίρνω μόνο και μόνο για να μη νομίσεις πως έχεις παραλείψει κάτι».

Στο διάστημα των πολλών ετών ακατάπαυστα σχεδόν παρατηρεί ο άντρας τον θυρωρό. Ξεχνά τους άλλους θυρωρούς, κι αυτός ο πρώτος του φαίνεται πως είναι το μόνο εμπόδιο για την είσοδό του στο Νόμο. Αναθεματίζει την ατυχία, τα πρώτα χρόνια αδιάκριτα και μεγαλόφωνα, αργότερα, όταν γεράσει, σιγομουρμουρίζοντας μόνο μέσα του. Ξαναμωραίνεται, κι επειδή κατά την μακροχρόνια παρατήρηση του θυρωρού διέκρινε ακόμα και τους ψύλλους στο γιακά τής γούνας του, παρακαλεί και τους ψύλλους να τον βοηθήσουν να μεταπείσει τον θυρωρό.

Στο τέλος αδυνατίζει των ματιών του το φως, και δεν ξέρει αν πραγματικά σκοτεινιάζει γύρω του περισσότερο ή αν τον απατούν μόνο τα μάτια του. ‘Ωστόσο, διακρίνει τώρα στο σκότος μια λάμψη, που βγαίνει άσβηστη από την πόρτα τού Νόμου. Τώρα πια δεν θα ζήσει ακόμα πολύ. Πριν πεθάνει, συνοψίζονται μέσα στο μυαλό του όλα όσα έπαθε όλον τον καιρό σ’ ένα ερώτημα που δεν είχε απευθύνει ποτέ στο θυρωρό. Του γνεύει επειδή δεν μπορεί πια ν’ ανορθώσει το σώμα του που παγώνει. Ο θυρωρός πρέπει να σκύψει χαμηλά επάνω του, επειδή η διαφορά του ύψους έχει αλλάξει πολύ προς ζημιά του άντρα. «Τί θέλεις λοιπόν να μάθεις ακόμα τώρα;», ρώτησε ό θυρωρός· «είσαι αχόρταγος». «Όλοι αλήθεια πασκίζουνε για το Νόμο», λέγει ο άντρας· «πώς συμβαίνει να μη ζητήσει κανείς, εκτός από εμένα, όλα αυτά τα χρόνια να του επιτραπεί η είσοδος;» Ο θυρωρός καταλαβαίνει πως ο άντρας είναι πλέον στα τελευταία του και, για να προφτάσει την ακοή του, του φωνάζει δυνατά: «Εδώ δεν μπορούσε κανένας άλλος να ’χει άδειαν εισόδου, επειδή αυτή η μπασιά ήταν προορισμένη μόνο για σένα. Τώρα πηγαίνω να την κλείσω».

~Γιαννης~

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s