Δεν μπορείς να είσαι σίγουρος, όταν αγαπάς κάποιον -ή κάτι.

Καμιά φορά η γλώσσα σου πετάει καρφιά και άθελά της τρυπάει την αγάπη, την τραυματίζει.

Κι αυτή ματώνει και το κόκκινο γεμίζει σελίδες ολόκληρες και οι σελίδες αυτές καταλήγουν να είναι πορφυροί τόμοι στοιβαγμένοι σε κάθε πιθανό σημείο, με δίκη τους ψυχή, φωνή και ανάσα.

Άλλες φορές, η ίδια η αγάπη τρυπάει τη σάρκα σου και διαπερνάει τα όργανά σου και σε αποδυναμώνει και σπας σε χίλια κομματάκια σκορπισμένα σε κάθε πιθανό σημείο.

Αυτές τις φορές το αίμα σου γίνεται μελάνι και γεμίζει σελίδες ολόκληρες με ματωμένα λόγια, και οι σελίδες γίνονται τόμοι με τη δική σου ψυχή, τη δική σου φωνή και τη δική σου ανάσα.

Όμως, εν τέλει, τίποτα από αυτά δεν έχει σημασία. Τουλάχιστον όχι κατά τη δική μου γνώμη… Γιατί -ανεξάρτητα από το αν αυτό σου φαίνεται θλιβερό- αυτοί οι τόμοι δεν είναι, παρά η αρρωστημένη φαντασία μου που χρειάζεται να εκλογικεύει κάθε τι που με πονάει.

~₦ικήτα~

 

 

©Νικήτα, Topicαπ 29/3/18
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: