H κραυγή της «Α»

Ήθελα από καιρό να γράψω ένα κείμενο για την κακοποίηση, ειδικότερα κατά των γυναικών, όμως κώλωνα. Έλεγα στον εαυτό μου να κάτσει στα αυγά του, εφόσον δεν το έχει βιώσει, γιατί δε θα μπορεί να το περιγράψει. Εξάλλου, πάντα προσπαθούσα να βρω δικαιολογίες γι’ αυτά που με δυσκόλευαν. Έτσι, με τη δικαιολογία ότι είναι ένα ευαίσθητο θέμα, το άφηνα δειλά στην άκρη, χωρίς όμως και να το ξεχνάω. Σαν το ρούχο που αφήνεις στην καρέκλα γιατί δεν ξέρεις αν είναι για την ντουλάπα ή για τα άπλυτα.

Μετά από ένα περιστατικό που με πόνο αναφέρω ότι συνέβη σε μια γυναίκα του στενού μου κύκλου, αποφάσισα να το πάρω από την καρέκλα, να το πλύνω και να το βάλω στη ντουλάπα. Δε θα μιλήσω για την κακοποίηση ως φαινόμενο σε αυτό το κείμενο. Δε θα προσπαθήσω μέσω αυτού να την πολεμήσω, ούτε με τους δράστες θα ασχοληθώ. Αυτό που θέλω, είναι να απευθυνθώ στις γυναίκες που το βιώνουν.

Θέλω να δώσω σε αυτές τις γυναίκες κουράγιο. Πρέπει να βρίσκουν τη δύναμη να μιλούν. Ξέρω ότι έχουν πονέσει, φαντάζομαι ότι φοβούνται, όμως πρέπει κάποιος να τους υπενθυμίσει ποιες είναι. Αφού λοιπόν, δε θα μπορούσα να το κάνω εγώ επιτυχώς, έρχεται να το κάνει μία από αυτές. Η γυναίκα στην οποία αναφέρθηκα προηγουμένως -ας την ονομάσουμε «Α»- βρήκε τη δύναμη και μου μίλησε.

Όταν έμαθα για αυτό που συνέβη στην Α, βασανιζόμουν για μέρες σκεπτόμενη τι θα μπορούσα να της πω. Να έστελνα ένα μήνυμα συμπαράστασης και αγάπης; Να έπαιρνα ένα τηλέφωνο να ευχηθώ γρήγορη ανάρρωση; Ήξερα ότι ήθελα να τη βοηθήσω, όμως φοβήθηκα πολύ. Φοβήθηκα ότι οι λέξεις δεν είναι αρκετές και οι πράξεις είναι ανούσιες. Όμως η Α με πρόλαβε και αντί να τη βοηθήσω εγώ, με βοήθησε αυτή. Κι αυτό, επειδή είναι ηρωίδα. Λίγες μέρες μετά το συμβάν δέχτηκα από την Α ένα μήνυμα το οποίο και σας παραθέτω αυτούσιο.

«Ειρήνη μου καλημέρα. Θέλησα να μοιραστώ μαζί σου κάποια συναισθήματα μου πόνου και πικρίας που αρκετές γυναίκες τα έχουν νιώσει όταν έχουν δεχθεί τη σωματική βία και κακοποίηση.Υπάρχουν εκεί έξω κάποιοι που λέγονται «άντρες», καθάρματα που σε τσακίζουν στο ξύλο μέχρι θανάτου για να σε κλέψουν. Υπάρχουν και αυτοί οι ψυχάκηδες με την αρρωστημένη τους ζήλια και τρέλα που κάνουν το ίδιο. Και οι δύο τύποι κυκλοφορούν ελεύθεροι και παραμονεύουν για το επόμενο θύμα τους. Ο σωματικός πόνος και οι πληγές θα σβήσουν. Η τσακισμένη, βεβηλωμένη, και κενή καρδιά σου θα χτυπάει κάθε μέρα και θα ακούει τους ήχους από τα δυνατά χτυπήματα στο κεφάλι σου. Ναι… Ο χρόνος είναι ο καλύτερος γιατρός και εμείς οι γυναίκες, που είμαστε και μητέρες έχουμε απεριόριστη δύναμη, πείσμα, τόλμη και προχωράμε μπροστά. Τα σαρώνουμε όλα στο διάβα μας γιατί μας αγαπάμε και γιατί κάποιοι άνθρωποι παραδειγματίζονται από εμάς, τη δύναμη μας και το κουράγιο μας. Ειρήνη μου, σε αγαπώ! Είσαι μια ξεχωριστή γυναίκα που από μικρή ηλικία έχεις περάσει άσχημες καταστάσεις. Είσαι όμως δυνατή και έτσι να μείνεις πάντα. Μαχήτρια της ζωής.»

Αυτό θέλω με τη σειρά μου να είναι και το μήνυμα προς όλες τις γυναίκες που έχουν βιώσει κάτι ανάλογο. Τα σαρώνουμε όλα στο διάβα μας γιατί μας αγαπάμε.

~Ṣiren~

 

 

©Siren, Topicαπ 30/3/18
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s