Εξατμισμένοι λόγοι

«Ένας προσπαθεί να τελειώσει τη βόλτα του».
Ο ουρανός γέρνει και οι ακτίνες εκτινάσσονται μέσα στο γαλάζιο,
αφήνοντας αυτό το κωνικό διάκενο μεταξύ τους,
γιατί με την απόσταση, η ροή οποιασδήποτε ποσότητας αραιώνει.
«Τον έφαγαν οι σκιές, δεν φαίνεται. Ο άλλος νομίζω μονολογεί από μέσα του,
όταν περνούσε, χωρίς να υπάρχει κάποιος στην ευθεία του βλέμματός του,
έκανε μορφασμούς».
Νομίζω δεν ακούγονται φωνές.
«Τους έχασα. Πού σταματά αυτό το ραγισμένο πεζοδρόμιο;»
Είναι τόσο ηλιόλουστα, είναι οι πρώτες μέρες αυτού του μήνα
κατά τις οποίες νιώθω τόσο ζεστά, και όλος ο χώρος ξεδιπλώνεται,
δεν αφήνει τίποτα να εσωκλειστεί.
Αν παρατήσεις, τα αρώματα των αγριολούλουδων στα πάρκα
μυρίζουν πιο έντονα, πιο γεμάτα, πιο απλά
ή ίσως εγώ τα προτιμώ, αφού σημαδεύουν την άστοχη βόλτα με κάτι πικάντικο.
«Έλα, δύο αγκύλες ακόμη θέλω να βάλω, πρέπει να φράξω τις σκέψεις του».
Το παραδέχομαι, ξέχασα να σκεφτώ για δύο λεπτά,
νομίζω,
ένιωθα να διανύω τον αέρα πάνω στα νήματα που μπλέκονταν στα δάκτυλα ·
δεν ξέρω πόσοι έχουν παρατηρήσει τη θαλπωρή εκείνη
που είναι κρυμμένη σ’ ένα φανάρι που κτυπά ο ήλιος,
κάνει μια εκτυφλωτική απλωσιά λευκοκίτρινου χρώματος,
και αυτό παραμένει ο τυπικός σηματοδότης.
«Δύο ακόμη ομιλίες με πλησίασαν, θα έσβησα τα πρόσωπά τους πιο πριν».
«Εσένα, μην σε δω μπροστά μου».
«Περπατούσα πιο πριν μέσα στο πλήθος, θα με είδες».
Θα ήταν ωραία να κατέβω στην θάλασσα, δεν είναι μακριά, μερικές στάσεις,
ίσως πρέπει να επενδύσω σε αυτό το φως.
Αλλά, γνωρίζω, πώς θα χαθεί η μισή ένταση
μέχρι να θυμηθώ τις στιγμές, όταν θα κάτσω,
αν αφεθώ.
«Εκεί έχει ένα παγκάκι, πόση ώρα προλαβαίνω να περιμένω;»
«Αμ, ποτέ δεν προλαβαίνεις την αναμονή,
έρχεται πριν να την θελήσεις,
αλλιώς, χωρίς τις στιγμές της, δεν θα ήταν αναμονή,
ακόμη και αν τελικά η βόλτα δεν ήταν άστοχη
αλλά φραγμένη».
«Δεν θα είμαι μόνος, ακόμα και στην σιωπή,
νιώθω πως ακούω τους μονολόγους όλων των άλλων».
«Θα κάνει πολύ ζέστη για σένα, δεν νομίζεις;»
Αν καθόμασταν στον ήλιο αρκετά, ώρες,
επιτέλους να καώ από μια εξωτερική καθήλωση,
πόσο, αλήθεια, θα ήθελα να αργήσει το «17:30»,
να περίμενα σε μια ασταμάτητη αναβολή του.
Είμαι μόνος σε αυτό το λευκό πανηγύρι; Θα ήθελα για λίγο να με κρύψουν
ώστε να προλάβω την ολοκλήρωση των σκέψεών μου.
Αχ, επιτέλους, ήλιος…

~Ѻρέστης~

photo by: jenni_elric

 

 

©Ορέστης, Topicαπ 3/4/18

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s