Εξαρτησιογόνοι άνθρωποι.

Καθόταν στο τραπεζάκι σιωπηλός με ένα τασάκι στο πλάι του και ένα τσιγάρο στους δείκτες του. Οι ακτίνες του ηλίου άγγιζαν τρυφερά το πρόσωπό του, ενώ παράλληλα δημιουργούσαν σχέδια με τον καπνό που φυσούσε. Μου είχε πει ότι θα το κόψει. Τα μάγουλά μου κοκκίνισαν από θυμό. Πάλι τα ίδια: υποσχέσεις, υποσχέσεις χωρίς κατάληξη, χωρίς την προκαθορισμένη κατάληξη που μου είχε επιτρέψει ο ίδιος να δώσω και να θεωρώ ως τελικό αποτέλεσμα την εκπλήρωση τους. Ξεφυσάω από αγανάκτηση. Στέκομαι όμως και τον παρατηρώ ακόμα. Στο μυαλό μου στριφογυρίζουν όλα εκείνα που μου είχε τάξει. Χθες πάλι του έστελνα μηνύματα, τον έπαιρνα τηλέφωνο… Καμία απάντηση και σήμερα σαν να μην συμβαίνει τίποτα. Ναι, φοβάμαι μην τον χάσω. Δεν θα πω τίποτα.

Αλλά αυτό το πράγμα με το τσιγάρο μπορεί να με φτάσει στα άκρα. Με γρήγορα βήματα φτάνω στο τραπεζάκι, αρπάζω το τασάκι και το εξφεντονίζω στον τοίχο. Μικρά κρυσταλλένια κομμάτια, αναμειγμένα με στάχτη έχουν πλέον πάρει μια θέση κάτω από το κόκκινο κάδρο με εκείνη την ξανθιά ήρεμη κοπέλα, να με κοιτά ατάραχη.

Αυτό με το τσιγάρο πρέπει να σταματήσει, κατάλαβες; Είσαι εξαρτημένος, Ε-Ξ-Α-Ρ-Τ-Η-Μ-Ε-Ν-ΟΣ! Φτάνει πια! Πανάθεμα σε… Του φωνάζω, πλέον εξαγριωμένη.

Με κοιτάει σαστισμένος. Με καρφώνει με το βλέμμα του νευριασμένος, μα είναι τόσο όμορφος… Κάθεται σταυροπόδι στην καρέκλα του σκηνοθέτη, την αγαπημένη του. Παίρνει το βλέμμα του, κοιτάει απ’ έξω. Με τους δείχτες του κρατάει το τσιγάρο ακόμα..
Με κοιτάει παγωμένα πλέον, ρίχνει την στάχτη στο πάτωμα
-Και εσύ είσαι εξαρτημένη….
Σε τι είμαι εγώ εξαρτημένη; Ούτε καπνίζω, ούτε πίνω, τίποτα! Άκουσες, ρε;
– Έχεις εξάρτηση με εμένα!
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Εξάρτηση. Μια λέξη με χιλιάδες πρόσωπα και ουσίες, που μπορεί να συνοδευτεί και να δημιουργήσει μια κύρια πρόταση. Θα σταθώ κυρίως στην εξάρτηση που επικρατεί μεταξύ των ανθρώπινων σχέσεων, ανεξάρτητα από το αν εκείνες είναι φιλικές, ερωτικές ή οικογενειακές. Τι συμβαίνει όταν ένας άνθρωπος απορροφάται μέσα στην ουσία του άλλου, την κατακτάει και την κάνει δική του; Χάνει το δικό του χαρακτήρα, γίνεται η ενσάρκωση του άλλου, επιθυμεί, πράττει, δέχεται ό,τι και ο άλλος. Κρέμεται από πάνω του -πράγμα λογικό, αφού ο ίδιος ως υπαρκτό πρόσωπο δεν έχει κάτι δικό του να υποστηρίξει. Με συνέπεια να πνίγει το άτομο από το οποίο έχει εξαρτηθεί.

Η ελευθερία συνιστάται στο να είμαι σε θέση να επιλέγω ανάμεσα σε ό,τι είναι δυνατόν για μένα και να είμαι υπεύθυνος για την επιλογή μου.

~Jorge Bucay

Σταδιακά όλο αυτό κάποια στιγμή θα γίνει αντιληπτό τόσο από τον αποδέκτη, όσο και από τον «εξαρτημένο». Ύστερα από αυτή τη διαπίστωση, το πιο ευεργετικό για τον εξαρτημένο είναι να πέσει σε ένα άλλο είδος εθισμού, με ένα άλλο πρόσωπο που μπορεί να αγαπήσει και να υποστηρίξει πολύ περισσότερο. Να πέσει στην αυτό-εξάρτηση.
Να εξαρτηθεί από τα δικά του θέλω, τις δικές του πράξεις, τα δικά του χαρακτηριστικά και μόνον! Αυτό δεν αναιρεί την δημιουργία πανομοιότυπων σχέσεων, αλλά ευνοεί και ανασυγκροτεί την δημιουργία υγιών ανθρώπινων σχέσεων. Δίχως τοξικότητα.

Για να γίνω αυτο-εξαρτώμενος πρέπει να σκέφτομαι τον εαυτό μου ως το επίκεντρο όλων των πραγμάτων που μου συμβαίνουν.

~Jorge Bucay

~Âναστασία~

photo by: despinaniki

 

 

©Αναστασία, Topicαπ 16/4/18

 

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s