Το μεσημέρι το θεωρώ το πιο νεκρό μέλος της μέρας.
Προτιμώ τον πρωινό ή βραδινό ακρωτηριασμό της νύκτας,
αν και με στοιχειώνει σχεδόν πάντα,
τα αποκόμματά της με ακολουθούν,
μέχρι να μου ξεκολλήσουν ένα ακόμη απόγευμα.Αλλά τα μισώ τα μεσημέρια, τα κλειστά παντζούρια,
την τεχνητή ησυχία, τον φόβο του ήλιου
και θέλω την πολλή οχλοβοή στους δρόμους
τα πετάγματα των λέξεων, την καθημερινή ασυναρτησία,
θέλω να πήξει μέσα μου η αδιαφορία,
να δω τον σάλο σαν ένα διακοσμητικό πλουραλισμό.
Αλλά δεν είναι διακοσμητικός,
είναι η παράσταση της δικής μου χοντροκομμένης ευαισθησίας.
Πώς, αν δεν με σπάσει στα πολλά κομμάτια του,
αν δεν αφήσω ένα μέρος μου σε κάθε άσχετη λέξη
τόσων ομιλιών, τόσων περαστικών,
θα χάσω τα πολλά μετρήματα, τους πολλούς ειρμούς,
τις πολλές βρισιές που θέλω να λύσω;
Θέλω, απεγνωσμένα, να με ρουφήξει το πλήθος,
σαν βδέλλες σε μια αφαίμαξη
να με εξασθενήσουν, για να μείνει ότι αξίζει:
ένας σκελετός του τίποτα,
αλλά που σε κάθε παλμό είναι τα πάντα.
Προς το παρόν με καίει ο ήλιος.
Τα δικά σου μετρήματα λαβώνουν τον ασχημάτιστο χρόνο μου,
με ταλαντώνουν σε ένα βύθισμα-ανάδυση ηρεμίας-άγχους,
με ξοδεύεις για να συνεχίσεις να ξοδεύεις μαζί μου.
Αλλά θα κάτσω μαζί σου,
στην ημιτελή βαβούρα και στην σπασμένη ησυχία,
αντί στων πολλών ομιλιών, θα αρκεστώ στην ζάλη του ήλιου.

~Ορέστης~

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: