Το συναίσθημα του φόβου έχει δύο συνιστώσες. Ο φόβος υπάρχει για να μας προστατεύει, είναι η αρχέγονη άμυνα του ανθρωπίνου οργανισμού, ώστε να προστατεύεται από τους εξωτερικούς κινδύνους. Από την εποχή των δεινοσαύρων ακόμη, οι πρόγονοί μας ένιωθαν έντονο φόβο, γεγονός που τους βοήθησε να επιβιώσουν ώστε να υπάρχει σήμερα, η αφεντιά μας. Μιας και οι δεινόσαυροι αφανίστηκαν, ο φόβος μάς βοηθά να επιβιώσουμε από τους σύγχρονους κινδύνους, όπως να μην μας πατήσει φορτηγό, για παράδειγμα. Ωραία όλα αυτά και επεξηγηματικά. Τι γίνεται όμως όταν ο φόβος παύει να είναι προστασία και αρχίζει να γίνεται εμπόδιο;

Σκέψου πόσες φορές μέσα στη μέρα σου νιώθεις φόβο και πόσες από αυτές πραγματικά κινδυνεύεις. Η μία συνιστώσα είναι ο πανικός του πραγματικού κινδύνου να βλαφτείς ή ακόμη και να χάσεις τη ζωή σου, ο φόβος της επιβίωσης. Η άλλη συνιστώσα είναι όλα αυτά που έχουν περάσει μέσα μας σαν κίνδυνος και ο οργανισμός μας, χωρίς να γνωρίζει αν ο κίνδυνος είναι αληθινός ή όχι, βάζει μπροστά τους μηχανισμούς επιβίωσης και αντιδρά σαν να πρόκειται να πάθουμε πραγματικό κακό.

Παραδείγματος χάρην, εάν έχεις αναπτύξει μέσα σου μια βαθιά ανασφάλεια (η οποία με τον καιρό μεταλλάχθηκε σε φοβία) να μιλάς μπροστά σε κοινό, τότε όταν χρειαστεί να το κάνεις, το σώμα διαισθάνεται έναν σοβαρό κίνδυνο. Ταχυπαλμία, εφίδρωση, δυσκολία στην αναπνοή, πανικός, ζάλη, όλα συμπτώματα έντονου φόβου που ισοδυναμεί με το να σε κυνηγάει μία τίγρης. Σοκ και παράλυση, σα να είδες μόλις φάντασμα. Με λίγα λόγια, το σώμα σου εκπέμπει ουσίες που σε θέτουν σε καθεστώς προστασίας σα να παίζεται η ζωή σου.

Μπορεί βέβαια να μη χρειαστεί να μιλήσεις ποτέ σε κοινό, τι συμβαίνει, όμως, αν από αυτό εξαρτάται το αν θα κάνεις ή όχι τα όνειρά σου πραγματικότητα; Ο φόβος που σε προστατεύει από το θάνατο είναι καλός και καθ’ όλα χρήσιμος. Αλλά πόσες φορές από αυτές που αισθάνεσαι τα παραπάνω συμπτώματα κινδυνεύεις πραγματικά να πεθάνεις;
Το μόνο που μας προσφέρει η δεύτερη συνιστώσα του φόβου είναι μια ζωή χωρίς ρίσκα, όπου ο πανικός στο βωμό της προστασίας μάς στερεί τις εμπειρίες, την ωριμότητα και στον πιο επικίνδυνο βαθμό, τα όνειρά μας. Η συνείδησή μας φοβάται αυτόματα, ότι της έχει καταγραφεί ως δυσάρεστο ή τρομακτικό. Ή ακόμα κι ότι μας έχουν πείσει πως είναι κακό κι επικίνδυνο. Το άγνωστο αλλά και το γνωστό. Μην ξεχνάς πως στις μέρες μας ένα ανησυχητικά μεγάλο ποσοστό ανθρώπων φοβάται την αγάπη.

Αυτό που θέλω να μας πω, είναι πως δεν χρειαζόμαστε πραγματικά τη δεύτερη συνιστώσα του φόβου ώστε να επιβιώσουμε πάνω σε αυτόν τον κόσμο. Είναι μια λειτουργία που το μόνο που δεν κάνει, είναι να μας προστατεύει. Δεν έχουμε, ως ανθρώπινες οντότητες, την ανάγκη μιας ακόμη φτιαχτής άμυνας. Ενός ακόμη συμπαγούς τοίχου εμπόδιο στα όνειρά μας. Αυτού του είδους οι φόβοι, είναι κατασκευασμένοι. Κι ό,τι είναι ανθρωπίνως κατασκευασμένο, είναι κι ανθρωπίνως καταστρέψιμο. Γι’ αυτό την επόμενη φορά που θα νιώσεις τον πανικό να έρχεται, σκέψου αν όντως κινδυνεύεις από κάτι ή κάποιον (εαυτού συμπεριλαμβανομένου – μπορεί να αποδειχθεί ο πιο ύπουλος εχθρός). Γιατί φίλε μου άμα δεν πεθαίνεις εκείνη ακριβώς τη στιγμή, να ξέρεις πως πεθαίνεις λίγο λίγο κάθε τέτοια στιγμή.

~ℂarrie~

Photo by: despinaniki

 

 

©Carrie, Topicαπ 17/4/18
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: