Έμπνευση: Τι είναι; Πώς μοιάζει; Έχει υπόσταση ή μήπως στο μυαλό μας είναι όλα; Πάντα αναρωτιόμουν πώς θα ήταν αν μπορούσα να τη δω… Κάτι μαγικό λαμβάνει χώρα την ώρα που εμπνεόμαστε. Μια σύγχυση αισθήσεων, αισθημάτων, αναμνήσεων… Μια δυσφορία, μια ζάλη και ξάφνου βρισκόμαστε στην επιφάνεια με ένα αίσθημα έκπληξης και διαύγειας.Το άγνωστο, το απρόοπτο, η σύμπτωση αγκάλιασαν την άμεση εμπειρία και δημιούργησαν μια νέα συγκυρία, μια νέα άβυσσο να εξερευνήσεις, όπου περιέχει τους πιο βαθιούς σου φόβους, αλλά και τους πιο ευσεβείς σου πόθους.

Σαν το τέλος να μην σε πρόλαβε αυτή τη φορά, σαν όλη η ανησυχία που κουβαλάει να μην πρόλαβε να σε αγγίξει, καθώς η πινελιά της δημιουργίας σε έπιασε πρώτη και σε κράτησε εκεί σφιχτά να μην ξεφύγεις και σε στράγγιξε από ό,τι έχεις και δεν έχεις, ώσπου να μείνεις άδειος, αλλά και πιο γεμάτος από κάθε άλλη φορά.

Τι είναι η έμπνευση αν όχι σκιρτήματα, σκέψεις γεννημένες από το καρδιοχτύπι της κάθε διαφορετικής στιγμής. Μια απόφαση, μια ιδέα είναι όλα, θα είσαι θεατής στη δική σου τη ζωή ή θα είσαι μέρος αυτής, »πρωταγωνιστής»;

Όπως διάβασα πρόσφατα σε ένα βιβλίο:

 Ο μόνος τρόπος να μπορέσεις, είναι να πείσεις τον εαυτό σου ότι μπορεί.

Είναι αλήθεια αυτό, μεγάλη. Μόνο αν βγάλεις με μανία τις παρωπίδες που το σύστημα σου έχει βάλει η καλύτερα επιβάλει θα μπορέσεις να δεις τον κόσμο διαφορετικά, πολύπλευρα, γνωρίζοντας νέες πτυχές, νέες διαστάσεις, που ακόμη και η κάθε σου πνοή έχει δυνατότητα να πάρει.

Η Έμπνευση γεννιέται από την επανάσταση. Ανέβα σε ένα βουνό, λοιπόν και τσίριξε! Φώναξε! Βγαλ’τα όλα από μέσα σου, δες τον Ήλιο να ανατείλει. Μια ακόμη μέρα ξεκινά… Άσε τα χρώματα να χαραχτούν ανεξίτηλα στη μνήμη σου και ύστερα τρέχα με οποιοιδήποτε μέσο διαθέτεις, πάρε τα χρώματα του ουρανού και δώσε τους μια νέα ζωή, μια νέα υπόσταση γεννημένη από τα δικά σου μάτια, το δικό σου σώμα, τις δικές σου κινήσεις και φωνή.

Μα Εκείνη σε χτυπάει λίγο πιο βαθιά…

Τι θεωρούμε σημαντικό και τι ασήμαντο; Τι είναι αυτό μας κάνει να ζυγίζουμε το νόημα και με ποια κριτήρια κατανέμουμε κάτι στο μυαλό μας ως σημαντικό και ως ασήμαντο; Γιατί κάτι είναι πιο σημαντικό για εμάς από κάποιον άλλον τι μας ωθεί να δώσουμε άξια… Όλοι ζούμε για ένα σκοπό απώτερο. Για κάτι προσπαθούμε, μοχθούμε και ελπίζουμε. Τι είναι αυτή η προσπάθεια; Τι είναι αυτό που μας σαγηνεύει στην όλη διαδικασία του πόνου -ψυχικού ή σωματικού; Πολλοί από εμάς δεν αρκούνται, μέχρι να εξαντληθούν. Ποιες ζυμώσεις συμβαίνουν μέσα μας εκείνη την ώρα, τι σκέψεις περνούν από το μυαλό μας;

Μια τρέλα

Έτσι είναι η έμπνευση…

Σαν ένα τραγούδι που ακούς τη μελωδία και αναπολείς, γλυκαίνεσαι, θυμάσαι, σαν όλη σου η ζωή σε ένα γυάλινο μπουκάλι να μπήκε. Η κάθε σου στιγμή αίφνης μεταμορφώνεται, σαν μια μελωδία ρυθμική γεμάτη στιγμές που να σε γεμίζουν. Σαν μια σύνθεση από τα χρώματα των αισθημάτων, ένας πινάκας άλλοτε αφηρημένος, φουρτουνιασμένος, άλλοτε σαν τη θάλασσα: γαλήνιος, γαλάζιος, γλυκός.

~ℒuna~

Photo by: jenni_elric

 

 

 

 

©Luna, Topicαπ 18/4/17

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: