Το μυστικό του χρόνου.

Ο χρόνος, λέει μια θεωρία, είναι σταθερός, προκαθορισμένος και αιώνιος κι εμείς είμαστε αυτοί που περνάμε από μέσα του. Απλά υπάρχει κι εμείς τον δρασκελίζουμε. Ένας δρόμος που πηγαίνει μόνο μπροστά και ό,τι και να γίνει, δεν υπάρχει η δυνατότητα να γυρίσεις πίσω, είσαι αναγκασμένος να περπατάς μόνο μπροστά, μέχρι το τέλος. Εύκολο θα ήταν, αλήθεια, αν τον συλλαμβάναμε με αυτόν τον τρόπο. Τότε σίγουρα θα το παίρναμε απόφαση πως δεν μπορούμε να γυρίσουμε κι ό,τι κι αν έγινε 2 βήματα πίσω, θα το προσπερνάγαμε αναγκαστικά. Είναι εκεί, χτισμένος και αόρατος και όμως τόσο παρόν. Προχωράμε στα σπλάχνα του ώρα την ώρα, λεπτό το λεπτό και κάνουμε στάσεις μόνο για να αισθανθούμε. Για να γευτούμε ένα νόστιμο φαγητό, για να πονέσουμε, για να ερωτευτούμε. Σταματάμε για να φέρουμε στον κόσμο ένα παιδί, σταματάμε για να πανηγυρίσουμε, σταματάμε για να πενθήσουμε. Εκείνες τις στιγμές νιώθουμε όντως ότι σταματήσαμε το χρόνο, ενώ στην πραγματικότητα, οι μόνοι που σταματάμε είμαστε εμείς. Δε μας ξεγελάει, δε μας χλευάζει, απλά υπάρχει και «περιμένει» να τον διαπεράσουμε. Το μόνο που μας επιτρέπει να διαλέξουμε, είναι το πώς θα το κάνουμε, πόσες στιγμές θα νομίσουμε οι τρελοί πως σταματήσαμε το χρόνο.

Μην ξεγελιέστε όμως, ο χρόνος είναι μια έννοια αμείλικτη. Δε χαμπαριάζει από επιθυμίες και συναισθήματα. Προσφέρει πολλά και τα αφήνει απλά εκεί, περιμένοντάς σε να περάσεις, δε δίνει δεύτερες ευκαιρίες, ούτε την πολυτέλεια να το ξανασκεφτείς. Έχει, όμως, ένα μεγάλο, δύσκολο και καλά κρατημένο μυστικό. Ναι, υπάρχει τρόπος να εκμεταλλευτείς το χρόνο, υπάρχει τρόπος να το νικήσεις, υπάρχει τρόπος νοητά να τον σταματήσεις.

Και όχι, δε γίνεται με αλχημείες και μηχανές του χρόνου. Ούτε με Botox γίνεται, ούτε με το να περνάς τον εαυτό σου μέσα από τα παιδιά σου. Ο μόνος τρόπος να «ελέγξεις» το χρόνο είναι να είσαι παρόν. Σε όλη σου τη διαδρομή, σε όσες περισσότερες στιγμές μπορείς, να είσαι συνειδητά παρόν. Να ζυγίζεσαι κάθε λεπτό με το χρόνο, να αρπάζεις ό,τι αφήνει στο δρόμο σου. Να μην ξυπνήσεις μια μέρα και να πεις πώς πέρασαν τα χρόνια, γιατί θα ξέρεις ακριβώς πως πέρασαν. Γιατί ήσουν εκεί. Δε χρειάστηκε να γυρίσεις πίσω, να νιώσεις την ανάγκη να γυρίσεις πίσω να διορθώσεις κάτι, γιατί όταν είσαι συνειδητά εκεί δε νιώθεις τίποτα σα να έγινε εν αγνοία σου, εν απουσία σου. Ακόμα και μια λάθος επιλογή, είναι ένα μάθημα, δε είναι ένα «όπα, τι έγινε τώρα ρε παιδιά; Πώς το έκανα αυτό;» Κοίταξες το χρόνο στα μάτια, συνειδητοποίησες το κάθε λεπτό του, βίωσες την κάθε ώρα στο πετσί σου.

Είναι εύκολη, ξεκούραστη και απολαυστική η ζωή όταν είσαι παρόν. Όταν πρωταγωνιστείς μέσα σε αυτή. Πρέπει, όμως, να μάθεις να αναμετριέσαι με το χρόνο και να τον κερδίζεις κάθε μία στιγμή.

Κι αυτά είναι κόλπα ζόρικα, που κάνουν στις Ινδίες.

~ℂarrie~

Photo by: despinaniki

 

 

 

 

©Carrie, Topicαπ 24/4/18
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s