Είμαστε οι καλύτερες δυνατές προϋποθέσεις, είμαστε οι καλύτερες δυνατές επιλογές μας, είμαστε το αρνητικό τους αποτέλεσμα, τα συναισθήματά μας και οι συνέπειες όλων αυτών. Είμαστε το τελικό αποτέλεσμα, το θετικό και το αρνητικό…Κάθε πρωί ανοιγοκλείνουμε τα βλέφαρά μας. Κάθε πρωί, είτε από συνήθεια, είτε από επιλογή -συνειδητή ή ασυνείδητη- ξυπνάμε. Ξυπνάμε μαζί ή χώρια. Εκείνα τα πρωινά που ξυπνάμε μαζί, αναρωτιέμαι αν με θα με ρωτήσεις κι εσύ, όπως όλοι, τι θα κάνουμε τελικά και τι αρνητικές συνέπειες έχει το οτιδήποτε κάνουμε, το οτιδήποτε χάνουμε, πόσο κοστίζει η επόμενη κίνησή μας.

Σε κοιτάω και πάντα σου απαντάω το ίδιο. Είναι πολύ απλό. Πάντα ήταν είναι και θα είναι τόσο απλό, που πιστέψαμε στην πολυπλοκότητά του, γιατί χωρίς τα μυστήρια -εκείνα που θεριεύουν στα άρρωστα μυαλά μας- θα είχαμε τινάξει τα μυαλά μας στον αέρα.

Να θυμάσαι: είμαστε τα φετίχ που δεν καλοπερνούν με την πραγματικότητα, όπως και κανείς άλλος συνεπής με την ειλικρίνεια, φυσικά. Όλοι έχουμε το ίδιο κοινό συντηρούμε τις καταστάσεις, κρατάμε τα προσχήματα, προφασιζόμαστε, γιατί κάπως πρέπει να ζήσουμε: συγκαταβατικά…

Ηρεμία, τάξη και ασφάλεια.

Κόβουμε το αλκοόλ, κόβουμε τα τσιγάρα, κόβουμε τις καταχρήσεις, ξεχνάμε πώς είναι να γυρνοβολάμε σαν τα αδέσποτα στο κέντρο της πόλης, σε εκείνα τα μπαρ που παραλληρούσαμε, ξεχνάμε να γλειφόμαστε σαν τα σκυλιά και να λυσσάμε από ακραία ηδονή, να γινόμαστε εραστές και σάτυροι.

Φοβόμαστε πια να εκτεθούμε, δεν κοιτάμε ευθεία, ίσια στα μάτια. Αναρωτιόμαστε αν είμαστε οι μόνοι που δεν γινόμαστε πλέον κομμάτια επειδή κομματιαζόμαστε τα βράδια, μαζί ή χώρια. Φοβόμαστε τη μοναξιά γιατί λέμε πως θα μας καταστρέψει και ίσως μας σκοτώσει… Αρχίδια. Θα την πάρουμε μαζί στο θάνατό μας όπως την κληρονομήσαμε με το ζόρι και στη γέννα μας.

Ποιον να κατηγορήσω; Ζηλεύω, ρε φίλε, το σύμπαν, όχι γιατί είναι αιώνιο, ατελείωτο και σε μια ηδονική χαοτική τάξη, αλλά γιατί ενώ τα καταφέρνει είναι συνεχώς κάπως αυτοκαταστροφικό. Και μου θυμίζει τον έρωτά μας…

Λάθος. Τον έρωτά μου.

Ο δικός μου, που είναι εκείνη η απελπισμένη προσπάθεια της καύλας να εκβιάσει την πραγματικότητα και να την προσπεράσει, να ανατρέψει το καθεστώς του ρομαντισμού και της κοινωνικής καθωσπρέπιας, φέρνοντας στην εξουσία, όχι ένα νέο σύστημα, αλλά έναν ακόμα εξουσιαστικό μονάρχη.

Με μια διαφορά όμως: αυτός θα είναι ο πρώτος εξουσιαστής που θα συνιστά στους υπηκόους του την αυτοκτονία μετά από μια εξαντλητική μέρα παιχνιδιού στα κρεβάτια και μανιφέστα από το μέλλον.

Ο έρωτας, τα ναρκωτικά, η εκτέλεση των ρουφιάνων από το αντάρτικο πόλης, δεν είναι παρά μια προσπάθεια να πεθάνουμε ακριβώς όπως και οι υπόλοιποι. Απλά πιο κουρασμένοι. Μα ίσως και λίγο πιο ευτυχισμένοι…
Εξαϋλώσου!

~ґιάννηҁ~

Photo by: despinaniki

 

 

 

©Γιάννης, Topicαπ 30/4/18
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: