Ποιο είναι ίσως το πιο δύσκολο πράγμα στον κόσμο; Ευκολάκι, θα μου πεις! Μα φυσικά οι σχέσεις των ανθρώπων. Όλες. Μερικές όμως είναι πιο ύπουλες από τις άλλες γιατί δίνουν μια εντελώς άλλη ψευδαίσθηση. Πάρε για παράδειγμα ένα πάρα πολύ ωραίο αυτοκίνητο, άνετο, με θύρα mp3, θήκη για τον καφέ και τασάκι, το οποίο όμως υπολειτουργεί, πάει αργά, ζορίζεται και συχνά σταματάει κιόλας. Μπαίνεις μέσα και νιώθεις πάρα πολύ άνετα και όμορφα, πουλάς μούρη, βάζεις τέρμα την αγαπημένη σου μουσική, ανάβεις τσιγάρο και το διασκεδάζεις. Κι όλα αυτά μέχρι να αρχίσει να αγκομαχάει.

Εκεί κλείνεις τη μουσική, δυσανασχετείς κι εύχεσαι κρυφά να είχες ένα λιγότερο εντυπωσιακό αμάξι αλλά πιο λειτουργικό. Κι όλα αυτά μέχρι να πάρει ξανά μπροστά και να τα ξεχάσεις όλα. Κι αυτό γιατί όταν λειτουργεί σωστά, νιώθεις υπέροχα! Νιώθεις ότι ο κόσμος σου ανήκει, ότι τίποτα δεν θα μπορούσε ποτέ να σου χαλάσει αυτή την αίσθηση! Κι εκεί απότομα σταματάει. Σχεδόν σα να σε κοροϊδεύει. Κι ύστερα σκέφτεσαι πως όλη αυτή η αίσθηση δεν ήταν παρά ένα ψέμα.

Η κάθε μία από τις δύο καταστάσεις μοιάζει εξίσου αληθινή στη διάρκεια που τη ζεις και πολύ μακριά από την άλλη, σχεδόν την καταργεί! Και φυσικά, δε λες σε κανένα ότι το τέλειο και ζηλευτό αμάξι σου, βγήκε λίγο μάπα, γιατί δε θέλεις να καταλάβει κανείς ότι επένδυσες τόσα σε κάτι που όλο χαλάει και να σε πουν χαζό!

Φαντάζομαι μέχρι εδώ θα έχεις κάνει ήδη το match. Ίσως δεν το τσέκαρες καλά πριν το πάρεις, σε θάμπωσε και λίγο, ίσως οδηγούσες κι εσύ με λάθος τρόπο, ίσως δεν πήγες να το αλλάξεις και να το διορθώσεις όσο ήταν καιρός, ίσως και όλα μαζί. Και τώρα δέθηκες και ξέμεινες με αυτό το αμάξι κι έχεις επενδύσει και τόσα πολλά για να πάρεις άλλο. Κι αυτό όσο πάει δουλεύει και πιο λίγο, μεγαλώνουν οι στιγμές που υπολειτουργεί και είναι περισσότερες από αυτές που το χαίρεσαι. Κι όσο πάει βγάζει κι άλλα προβλήματα, που υπήρχαν μεν, αλλά δεν τα έδινες σημασία τόσον καιρό.

Και μένεις εκεί, μην μπορώντας να αποδεχτείς την επιλογή σου που βγήκε λάθος. Κατεβαίνεις και πας με τα πόδια όσο μπορείς, αλλά αυτό είναι εκεί και σε περιμένει να το φτιάξεις και να το οδηγήσεις ξανά. Περπατάς, βλέπεις διάφορα αυτοκίνητα που πάνε σφαίρα και τους οδηγούς χαρούμενους και ζηλεύεις. Ύστερα σκέφτεσαι ότι έτσι ήσουν κι εσύ ώρες ώρες και οι άλλοι ζήλευαν εσένα. Ποιος ξέρει τι κρυφά κουσούρια έχουν κι εκείνα όλα τα φαντεζί αυτοκίνητα… Τουλάχιστον το αμαξάκι σου έχει τα δικά σου, ολόδικά σου κουσούρια, που τα ξέρεις, τα αγαπάς και τα μισείς, σε μεγάλωσαν και σε κούρασαν, αλλά είναι δικά σου. Και γυρνάς πίσω, κάθεσαι στο τιμόνι, βάζεις μπροστά και ψιθυρίζεις: «Θα σε πάω στο μάστορα και θα σε οδηγήσω πατώντας μαλακά το συμπλέκτη, αν ακόμα πας, αν όμως σταματήσεις στη μέση του μεγάλου δρόμου, θα βγω και θα περπατήσω ευθεία μπροστά με τα μαλλιά μου να ανεμίζουν».

Ή μπορεί και να μη γυρίσεις πίσω στο δυσλειτουργικό αμάξι και να αποφασίσεις να συνεχίσεις με τα πόδια, μόνος, γιατί μπορεί να πας πιο αργά και χωρίς μουσική, αλλά πας εκεί που θες με σταθερά βήματα, χωρίς ψευδαισθήσεις. Εσύ αποφασίζεις.

Κι αν με πίστεψες, με συγχωρείς γιατί νιώθω πως σε ξεγέλασα. Η ζωή αποφασίζει και μάλιστα χωρίς να σε ρωτήσει. Διότι εκείνη, ξέρει πάντα καλύτερα.

~ℂarrie~

Photo by: Mary Jane

 

 

 

©Carrie, Topicαπ 1/5/18
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: