Χίμαιρες

Δεν είμαστε, ούτε ήμασταν, κάποια ανώτερη ουσία μέσα σε απλές σάρκες, γιατί μια τέτοια αντίληψη είναι μια περίπτωση πανανθρώπινα υιοθετημένου εγωισμού. Θέλουμε κάτι παραπάνω, θέλουμε να είμαστε κάτι παραπάνω από πολλά άλλα «αντικείμενα». Θέλουμε να πιστεύουμε πως θα έχουμε ή θα προσεγγίζουμε κάτι παραπάνω από τη ζωή είτε όσο ζούμε, είτε αφού πεθάνουμε. Κι όμως, όλα αυτά δεν είναι παρά μορφές απληστίας τις οποίες ντύνουμε ανά περίπτωση με ό,τι εξωραϊσμό προκύψει. Είναι εξαιρετικά άκομψο να μην αποδεχόμαστε πως δεν διαφέρουμε πολύ από τεχνητές νοημοσύνες, όταν οι ίδιες δομήθηκαν με βάση δομές που αναγνωρίσαμε και μας ενέπνευσαν, στα δικά μας κεφάλια. Έτσι η λειτουργία τους αποδεικνύει πως η «σκέψη» είναι η ίδια ένα πολύπλοκο και πολύ ενδιαφέρον κατά βάθος αιτιοκρατικό φαινόμενο.

Και δεν λέω πως είμαστε, υπό αυτές τις κατηγορίες, η ύλη που μας δομεί, αλλά πως η ύλη δομείτε έτσι ώστε να προκύπτει όλο αυτό που μας συναρπάζει στην ύπαρξη του υποκειμένου, και όπου εμείς είμαστε η ίδια της η λειτουργία. Σα να είμαστε η κίνηση στους τροχούς, ή η συγκεκριμένη αλληλουχία συγκεκριμένων γραναζιών, η μουσική που λανθάνει στο αρχείο του τραγουδιού ή στο cd, ενώ, όταν το πιάσεις στα χέρια σου ή το δεις όπως «πραγματικά» είναι, θα δεις πως παραμένει ένας στερεός δίσκος ή ένα σύνολο από ηλεκτρονικά κυκλώματα και εξαρτήματα.

Επιζητούμε, όμως, μια διάψευση όλου αυτού, ένα αντεπιχείρημα στην κρύα αυτή περιγραφή. Γιατί σκεπτόμαστε τις μηχανές ως απλά άψυχα εργαλεία, τα άλλα ζώα δυστυχώς πολλές φορές ως πολύπλοκους σάκους χημικών ενώσεων, εκλαμβάνουμε λοιπόν ό,τι με το οποίο μια τέτοια αντίληψη νομίζουμε πως μας παρομοιάζει, ως κάτι άθλιο και εξευτελιστικό, μια άκομψη και παρατραβηγμένη άποψη ενός νου που έχει ξεχάσει να’ ναι άνθρωπος και που έχει καιρό να νιώσει το φαινόμενο «άνθρωπος».

Προφανώς και ο άνθρωπος δεν είναι κάτι λιγότερο από αυτό που είναι και προφανώς δεν είναι ένα μάτσο μαλακοί νευρώνες ή ένα cd ή ένα πρόγραμμα/αρχείο. Αλλά προκύπτει ως το μοναδικό φαινόμενο μιας απίστευτα πολύπλοκα οργανωμένης ύλης, μια ουσία από τις πολλές, διαφορετική, σπάνια και με μοναδικές δυνατότητες, ώστε μέσα από την απρόσιτη σύνθεσή του που αντιλαμβανόμαστε ως χάος, να καταλήγει στην ιστορία του να νιώθει τον έρωτα, τα κύματα, τον πόνο και την χαρά, την έκσταση και το ενθεογονικό βίωμα, να ελέγχει την λογική, τον κόσμο του και το μέλλον του, να χρησιμοποιεί παρομοιώσεις με άστρα, σεληνόφως, θάλασσα, ήλιο, ηφαίστεια, φωτιά, και να είναι πεπεισμένος, αλλά όχι άπληστα και εγωκεντρικά, πως όντως συνειδητοποιεί την μοναδικότητά αυτού και όλων των άλλων. Σαν μια προβολή της θάλασσας στην χαοτική αναταραχή που περιπλέκει το σχεδόν ομαλό σώμα της στο αλλοπρόσαλλο ενός σηκωμένου κύματος που σκάει στην ακτή, και φεύγει, συμπληρώνοντας τον μονόλογο μιας θάλασσας που αλλιώς θα έμενε σιωπηλή.

~Ѻρέστης~

Photo by: despinaniki

 

 

 

 

 

 

©Ορέστης, Topicαπ 1/5/18
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s