Τα πόδια μου γυμνά και μπλεγμένα με το σεντόνι, ξαπλωμένη σε εμβρυική στάση ως συνήθως, με λυγισμένα γόνατα και το κεφάλι μου σκυμμένο προς τα μέσα. Τα μαλλιά μου ανακατεμένα πέφτουν δεξιά και αριστερά από το μαξιλάρι και τα χέρια μου μαζεμένα στο στήθος. Το δωμάτιο πολύ φωτεινό, μιας και λείπουν τα παντζούρια και η ζέστη.Μερικοί έντονοι παλμοί είναι αρκετοί για να κάνουν τα χέρια μου να κινηθούν δειλά και τα βλέφαρά μου να αρχίσουν να τρεμοπαίζουν, καθώς δέχονται το φως του ήλιου. Ξυπνάω.

Κοιτάζω πρώτα το σώμα μου. Σαν να προσπαθώ για λίγα δευτερόλεπτα να με αναγνωρίσω. Μου παίρνει άλλα 2-3 δευτερόλεπτα να επεξεργαστώ τον χώρο, τι μέρα είναι, τι έχω να κάνω. Ακόμη ξυπνάω. Στο επόμενο δευτερόλεπτο γυρνάω το βλέμμα μου στα αριστερά μου. Είμαι μόνη. Η θέα του κενού μαξιλαριού δίπλα μου, μου δίνει ένα μικρό χτυπηματάκι ψηλά στο στομάχι. Χθες δεν ήταν έτσι. Ούτε προχθές. Ωραία ξεκίνησε η εβδομάδα…

Παίρνω βαθιά ανάσα και ψιθυρίζω στον εαυτό μου μερικές συλλαβές, κάτι σαν «μάλιστα». Δεν είναι ωραίο να ξεσυνηθίζεις. Έχουν αρχίσει οι αισθήσεις μου να επανέρχονται από τον ύπνο και έτσι, η μυρωδιά στα σεντόνια μού δίνει άλλο ένα χτύπημα στο στομάχι και ένα κόμπο στον λαιμό. «Αηδίες» σκέφτομαι. Εγώ δεν έκανα ποτέ έτσι. Τι έχω πάθει, τι σκατά είναι αυτά; Προσπαθώ να βάλω τις αισθήσεις μου ξανά για ύπνο, αλλά μάταια. Πρέπει. Λογική. Πρέπει.

Αποφασίζω τελικά και όπως ήταν αναμενόμενο να με παρακούσω. Γυρνάω στο διπλανό μαξιλάρι, χώνω τη μούρη μου και παίρνω μια γερή εισπνοή σαν να σνιφάρω κάτι. Νιώθω τη μυρωδιά να κυριεύει το σώμα μου και προσπαθώ να κρατήσω την αναπνοή μου όσο περισσότερο μπορώ. Εκπνέω και χαμογελάω. Το πρωτόγνωρο είναι ότι κάποιος σήμερα και τέτοια ώρα σκέφτεται τα ίδια. Τελικά δεν είμαι μόνη. Παίρνω άλλη μια βαθιά ρουφηξιά από το μαξιλάρι και σηκώνομαι.

Οι μέρες μου συνεχίζονται έτσι, μέχρι να φύγει η μυρωδιά από το μαξιλάρι, μέχρι να αλλάξω τα σεντόνια, μέχρι να ξεχάσω ότι κάποιος κοιμόταν δίπλα μου. Η εικόνες ξεθωριάζουν από το μυαλό μου, οι μυρωδιές περνάνε γρήγορα και η επιθυμία σβήνει. Η προσμονή εξαφανίζεται σιγά σιγά, ώρα με την ώρα, μέρα με τη μέρα, όχι όμως και η ελπίδα. Ωστόσο κοιμάμαι ακόμα σε εμβρυική στάση. Ακόμα αναστενάζω όταν ξυπνάω μόνη και περιμένω το επόμενο Σαββατοκύριακο ή την επόμενη αργία ή ένα θαύμα.

Γιατί να μας είναι τόσο δύσκολο να είμαστε εκεί που θέλουμε, αναρωτιέμαι. Σκεφτόμαστε και πράττουμε λες και έχουμε δεύτερη ζωή. Ή λες και έχουμε ακόμη και αυτή τη μία ολόκληρη. Κι αυτό είναι ένα μήνυμα που προσπαθώ να του περάσω για να μην ξεβολευτώ εγώ. Όλοι θέλουμε το καλύτερο για τους εαυτούς μας, όμως χωρίς κόπο, χωρίς αλλαγή, χωρίς διαγραφή του παρελθόντος. Στεκόμαστε στο σημείο που μας έβαλαν και περιμένουμε ο ένας τον άλλον.

~Siren~

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: