Πρώτα κλωτσάει η ψυχή. Φωνάζει δυνατά από μέσα, αναταράσσεται. Προσπαθεί, παλεύει να της δώσεις σημασία. Ύστερα κλωτσάει η καρδιά. Μια αίσθηση στη μέση του στήθους και λίγο αριστερά. Ένα πνίγομαι, ένα θα πάθω κάτι. Τελευταίο κλωτσάει το κορμί. Πόδια που θέλουν να τρέξουν αλλά μένουν καρφωμένα, μουδιάζουν. Χέρια που θέλουν να αγκαλιάσουν αλλά κρέμονται σαν άψυχα. Τα μηνίγγια χτυπάνε γιατί ο εγκέφαλος έχει πάρει φωτιά και το αίμα βράζει αλλά εσύ στέκεσαι σαν άγαλμα. Η φωνή που θέλει να βγει γίνεται ξερόβηχας και όσα θέλεις να φωνάξεις τα καταπίνεις. Δηλητήριο καθαρό. Κατεβαίνει στο στομάχι και δημιουργεί αναγούλα. Δηλητηριάζει το πεπτικό σύστημα κι εκείνο βγάζει alert. Πονάς, μια προειδοποίηση ότι τα γεννητικά σου όργανα δυσλειτουργούν. Σε τιμωρούν, τρελαίνοντας τις ορμόνες σου, γιατί προσπαθείς να τα κρατήσεις σβηστά, σεμνά και ήσυχα, ενώ φλέγονται. Ταχυπαλμία, ανάσες κοφτές, γιατί δεν σου φτάνει το οξυγόνο εκεί μέσα που στέκεσαι σαν διακοσμητικό φυτό. Ο εγκέφαλος δεν οξυγονώνεται καλά και δε σκέφτεσαι καθαρά, το σώμα νιώθει κουρασμένο και σέρνεται.

Μαύροι κύκλοι και δέρμα θαμπό. Βλέμμα θολό, απροσδιόριστο και χείλη σφιγμένα. Είσαι, όμως, δυνατός/ή. Ξέρεις να επανέρχεσαι, να ρυθμίζεις την αναπνοή σου. Χαμογελάς, αυθυποβάλλεσαι, κάνεις ένα σαρκαστικό σχόλιο, γελάς δυνατά και διώχνεις τους δαίμονες για λίγο. Κάνεις στην Ψυχή ένα μεγάλο σσσουτ. Κι εκείνη πληγωμένη μαζεύεται, γιατί δεν την καταλαβαίνεις, δε βλέπεις ότι θέλει το καλό σου, δε βλέπεις ότι το μόνο που προσπαθεί είναι να σε κάνει ευτυχισμένο.

Κι αλήθεια, μόνο αυτή μπορεί. Είναι η κινητήριος δύναμη όλης σου της ύπαρξης. Ότι και να υπαγορεύει το μυαλό, ό,τι και να ζητά η καρδιά. Λένε ακολούθα την καρδιά σου ή άκου το μυαλό σου. Εγώ θα σου πω άσε την ψυχή σου να πάρει τα ηνία. Μην την αγνοείς. Φωνάζει καθημερινά με χίλιους δυο τρόπους. Από τα δάκρυα που έρχονται χωρίς λόγο στα μάτια σου, μέχρι τον αδικαιολόγητο πόνο που σε ταλαιπωρεί εδώ και λίγο καιρό. Είναι η Ψυχή σου που σου φωνάζει «Άκουσέ με, πριν να είναι αργά».

Όσο μιλάει η Ψυχή, όσο σε σκουντάει και σε βασανίζει, να χαίρεσαι. Όσο ιδρώνεις και δεν αντέχεις, θέλεις να φύγεις, θέλεις να επαναστατήσεις, να είσαι ευγνώμον. Είσαι τυχερός που η ψυχή σου είναι ζωντανή και προσπαθεί να επικοινωνήσει, πιστεύει σε σένα και σε βοηθάει. Παλεύει να σου δώσει αυτά που λαχταράς και πίστεψέ με, μόνο εκείνη τα ξέρει.
Να φοβάσαι όταν η ψυχή σωπάσει. Να φοβάσαι όταν συμβιβαστείς. Να θορυβηθείς όταν συνηθίσεις το τίποτα. Να ταραχτείς όταν πάψεις να πονάς και να μπουχτίζεις. Να πανικοβληθείς όταν η Ψυχή σου τα παρατήσει με την πάρτη σου. Γιατί εκεί θα ξεκινήσει μια συνεχόμενη ευθεία γραμμή χωρίς αναταράξεις, μέχρι να σταματήσει τελείως.

~ℂarrie~

Photo by: jenni_elric

 

 

 

 

©Carrie, Topicαπ 15/5/18
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: