Μην ξεχάσεις να θυμάσαι.

Είναι ιδιαίτερο εκ μέρους μας να κολλάμε στο παρελθόν. Όσο και να προσπαθήσει κάποιος –ίσως- να κατακρίνει μια τέτοια τάση, να καταδικάσει τις συνέπειές της ή να απορρίψει το αντικείμενο της έλξης της, τελικά καταλήγω πως είναι ωραίο να μπορούμε να προσκολλόμαστε στο παρελθόν, στο είδος αυτό του παρόντος που παίζει στο μεταξύ φαντασίας και πραγματικότητας –δηλαδή στο παρόν της μνήμης.

Κάποια ανεξίτηλα παρόντα, όχι φανταστικά, αλλά άμεσα, τα οποία βιώθηκαν βαθιά, επηρέασαν και καθόρισαν, αξίζουν πρόσθετα μερίδια του γραμμικού χρόνου μας, όπως τελικά διατρυπούν με την ένταση τους την στιγμή που τους αντιστοιχεί μέσα σε αυτόν. Όσο σε καθόρισαν, και όσο παραμένεις αυτός που καθορίστηκε, τόσο θα γυρνάνε, περιοδικά, θυμίζοντας σου ουσιαστικά ποιος είσαι, ποια είναι, τι κουβαλάς, συνδέοντας τον εαυτό τους με τόσες άλλες νέες εικόνες που τυχαίνει να βιώνεις τώρα, με μια θάλασσα που σκάει μπροστά, με το αργό σάλεμα των πεύκων, με ένα χαμόγελο, με ένα βράδυ και μια παρέα, με μια στιγμή μέσα στην μέθη που αποτραβιέσαι από το περιβάλλον για να εστιάσεις σε αυτά, μαζεύοντας ξανά την διασκορπισμένη σου ταυτότητα.

Ναι, είναι καλό να χάνεσαι στην νοσταλγία, στις αναπολήσεις, στον πόνο μιας απώλειας πραγμάτων που άξιζαν περισσότερο… από όσο μπορεί να αποτιμηθεί. Ακόμα και η φθορά που έρχεται μαζί έχει κάτι γόνιμο, κάτι αναγκαίο, δεν είναι ένας απλός καταναγκασμός ή εθισμός. Για αυτό κολλάς, για αυτό δεν ξεχνάμε. Και αν κάνεις το βήμα μπροστά, προσπερνώντας το παρελθόν που κτύπησε ξανά στην πόρτα διεκδικώντας άλλο ένα βίωμα της συνεχιζόμενης συνείδησής σου να επισκιάσει, τότε το κάνεις για να διασφαλίσεις από τις φθορές τον ένα εαυτό που είχε καθοριστεί/στιγματιστεί τότε · για να του δώσεις και μια ευκαιρία εξέλιξης, χωρίς όμως να ξεχάσει τις βάσεις του.

Αν εκείνο το παρελθόν, κατέληξε στην πορεία του χρόνου κάτι άσχημο, ίσως πρέπει να αντιμετωπίζουμε την άσχημη κατάληξη, από το να πετάμε και ό,τι καλό μπορεί να προϋπήρξε. Άλλωστε, μια άσχημη κατάληξη είναι ένα μέλλον για εκείνο το καθοριστικό, μοναδικό ή ωραίο παρελθόν… Δεν είναι εύκολη αυτή η διάκριση όμως, και τελικά πονά ίσως ανυπέρβλητα να θυμόμαστε πώς ένα άτομο που μας κάνει ή έκανε κακό ήταν και ο λόγος υπέροχων στιγμών, ή να θυμόμαστε πως ήταν μια κατάσταση που ποτέ δεν θα ξανάρθει.

Το να διαστρεβλώσεις, ωστόσο, το περιεχόμενο ενός παλιού παρόντος για να επιβιώσεις στο κάθε μελλοντικό παρόν, είναι τεχνική απελπισίας. Πώς, βασικά όχι πώς, αλλά γιατί προσπαθείς να σβήσεις κάτι ανεξίτηλο; Επειδή σε διαλύει; Αρκεί; Μην το σβήσεις τότε, κτίσε από πάνω του, αποδεχόμενος και ακέραιος. Προσπάθησε να συλλέξεις τον εαυτό σου παρόλα αυτά, χωρίς να νιώθεις άσχημα για την μνήμη, την νοσταλγία, τον πόνο. Ό,τι ήταν ας μείνει και στο μυαλό σου αυτό που όντως ήταν, και ας προχωρήσεις και για νέα πράγματα που θα είναι, που αργότερα θα αξίζουν.

~Ορέστης~

Photo by: despinaniki

 

 

 

©Ορέστης, Topicαπ 22/5/18
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s