Πώς νικάω το χρόνο.

Και είναι ξανά Τετάρτη που λες και είναι κιόλας Μάιος. Και έχουμε ξεχάσει πώς είναι η άνοιξη, αφού από τον χειμώνα θα πάμε κατευθείαν στο καλοκαίρι. Και έχουμε ξεχάσει πώς είναι να είναι Τετάρτη αφού οι μέρες μοιάζουν όλες ίδιες.

Εκτός από την Παρασκευή. Αχ ναι, η Παρασκευή. Είναι τότε που αρχίζει η διήμερη ελευθερία σου, τότε που τελειώνει το καθήκον και το πρέπει και αρχίζει το «θέλω». Θέλω, που πιο συχνά καταλήγει σε πολύ φαΐ, άσκοπους διαλόγους με τον εαυτό μας, και πεντάωρες ξαπλες στον καναπέ χωρίς να θέλουμε να σηκωθούμε ή να κοιμηθούμε.

Και έτσι μετράμε τις μέρες μας. Άλλες 2 για την Παρασκευή. Άλλες 8 για το καλοκαίρι. Άλλες 36 για τα γενέθλια μου, άλλες 52 για τις διακοπές μου, άλλες αμέτρητες για να πραγματοποιήσω τα όνειρά μου. Άλλες 2 μέρες και θα του στείλω. Αλλά 2 χρόνια και παίρνω πτυχίο. Άλλοι 2 μήνες και παίρνω άδεια. Και μετρώντας τις μέρες μας έτσι, ξεχνάμε τις στιγμές. Αφιερωνομαστε στο μέτρημα του χρόνου και μας ξεφεύγει η πραγματική ζωή μέσα από τα χέρια.

Και σαν να μην έφτανε αυτό, αγχωνομαστε που δε μας φτάνει ο χρόνος. Γιατί δεν είναι ποτέ αρκετός, εκτός αν πρόκειται για χρόνο αναμονής. Και το άγχος μας αφαιρεί χρόνια και έτσι λιγοστευει ακόμα περισσότερο ο χρόνος. Κι έτσι πέρασε η άνοιξη, χωρίς να μυρισω λουλούδι. Πήγα εκδρομή στη φύση και με έπιασε βροχή. Και τότε κατάλαβα πως πάλι δε μου έφτανε ο χρόνος.

Τώρα, λοιπόν, είναι Τετάρτη και γράφω το άρθρο μου αρον αρον γιατί δεν είχα χρόνο. Κι αυτό γιατί έβαλα προτεραιότητες. Γιατί στριμωξα στη μέρα μου ένα 8ωρο δουλειά, 2 ώρες λεωφορείο, μια σχολή και 2-3 ανθρώπους. Στο τέλος της ημέρας δεν ευχαριστήθηκε κανείς. Ούτε αυτοί που τους έδωσα τον χρόνο μου, γιατί πήραν όλοι από λίγο. Ούτε εγώ γιατί δεν έδωσα σε μένα.

00:58 και συνεχίζω να γράφω. Έχω 8 ώρες ύπνο από τώρα. Αυτό συνήθως μεταφράζεται σε 1μιση ώρα ανησυχίες και 6μιση ώρες ύπνο. Και το πρωί που έρχεται φέρνει λίγες ακόμα ανησυχίες. Άγχος στο αστικό, μην έχει κίνηση και βγω εκτός χρόνου και μαύρους κύκλους κάτω από τα μάτια,κάτι που έχω από τα δώδεκα σαν να με νίκησε ο χρόνος.

“Κι ένα τσιγάρο το σηκώνει” τώρα, γιατί έχω κάνει συμφωνία. Η μέρα να τελειώνει όταν θα πέφτω για ύπνο, όχι στις 12. Έτσι μου έδωσα λίγο παραπάνω χρόνο. Τους 3 ανθρώπους τους έκανα 2, αφού έδιωξα τον πιο δυσαρεστημένο. Έτσι μου έδωσα λίγο παραπάνω χρόνο και λιγότερη γκρίνια. Με λιγότερη γκρίνια πάω εκδρομή στη φύση και δε μου καίγεται καρφί για τη βροχή. Με τις εκδρομές στη φύση παίρνω πίσω την άνοιξη και έτσι μου δίνω μία παραπάνω εποχή. Κι αυτοί είναι μερικοί τρόποι για να νικάω τον χρόνο.

~Siren~

Photo by: despinaniki

 

 

 

 

 

©Siren, Topicαπ 23/5/18
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s