Μέσα από ένα βιβλίο.

Διαβάζοντας τις τελευταίες γραμμές, το έκλεισε με λύπη. Ο γεράκος δίπλα της την παρακολουθούσε χαμογελώντας. Σηκώθηκε από την καρεκλά του και την πλησίασε. Τράβηξε την καρέκλα που βρισκόταν στο πλάι της και σέρνοντας την, έκατσε δίπλα της. Άρχισε να τη ρωτάει για την ζωή της, τις σπουδές, για την δουλειά της…

– Είσαι πολύ νέα για να είσαι σκυθρωπή, δεν νομίζεις;
– Δεν ξέρω, αλλά το τελευταίο καιρό δεν βαίνουν καλώς όλα αυτά.
– Και τι έγινε λοιπόν; Είμαι εβδομήντα χρονών. Πιστεύεις ότι όλη μου η ζωή ήταν μια ταινία με happy end που όλοι επιθυμούν να έχουν στην ηλικία μου;
– Έχετε δίκιο, αλλά κάποιες φορές δεν μου μένει χρόνος να κάνω αυτά που θέλω, αυτά που “πρέπει” να κάνω για την ηλικία μου. Να ταξιδέψω, να περάσω άπλετο χρόνο με την οικογένεια μου με την παρέα μου και το αγόρι μου. Ο μόνος χρόνος που μου απομένει είναι αυτή η μία ώρα μετά από όλη την κουραστική μέρα να ξαπλώσω, να κλείσω τα μάτια μου, προετοιμάζοντάς με για την επόμενη -το ίδιο εξαντλητική- μέρα.
– Έχω κάνει τόσα πολλά πράγματα στην ζωή μου. Άσε με να σου πω κορίτσι μου… Έχω γυρίσει τα πανέμορφα στενά της Νέας Ορλεάνης, έχω πάει στον εξωτικό Αμαζόνιο, έχω επισκεφτεί την πιο πληθυσμιακή χώρα την Κίνα έχω ανοίξει διάλογο με έναν Κινέζο παρόλο που δεν ξέρω να μιλάω Κινέζικα, έχω αγαπήσει μία κοπέλα που ήταν εγωίστρια, μια που ήταν ευαίσθητη, έχω παντρευτεί επίσης μια. Έχω πάρει διαζύγιο, έχω σκοτώσει, έχω μπει φυλακή, έχω καταπατήσει νόμους, έχω κάνει καταχρήσεις, έχω εξιχνιάσει ένα έγκλημα.
Η κοπέλα έσυρε την καρέκλα της λίγο πιο μακριά του. Φοβισμένη από όλα αυτά που έχει ακούσει, η απορία διαγραφόταν στο νεαρό πρόσωπο της.
-Πώς είσαι έξω από την φυλακή μετά από όλα αυτά, πώς τυχαίνει να εξιχνιάσεις ένα έγκλημα, ενώ εσύ ο ίδιος θεωρείσαι δολοφόνος;
Ο γεράκος έβαλε τα γέλια, τα γερασμένα λακκάκια του από το γέλιο επανήλθαν.
– Με ένα ισχυρό μέσο.
-Το οποίο είναι;
-Το βιβλίο. Να σαν και ένα τέτοιο που κρατάς κι εσύ.

Ένα ισχυρό «μέσο» να ταξιδέψεις, να ενσαρκωθείς με έναν ήρωα. Να γίνεις κάποιος άλλος, με διαφορετικά εγώ, διαφορετικά στερεότυπα και κρίση. Συνάμα, όμως, να σκέφτεσαι τι θα γινόταν εάν εσύ ήσουν η ηρωίδα/ήρωας, πώς θα λειτουργούσες, πώς θα αισθανόσουν εάν πράγματι βρισκόσουν στη θέση του. Να καταλάβεις εσένα, μόνο και μόνο από μια ιστορία. Έχοντας μια μαγική ιδιότητα όμως να σου προκαλεί δέκα χιλιάδες συναισθήματα λύπης, χαράς, νοσταλγίας… Να σε βγάζει από το κόσμο σου εκείνη την ρουτίνα που είναι υποφερτή, αλλά και κουραστική. Ανοίγοντας το βιβλίο, εισέρχεσαι σε ένα κόσμο μοναδικό, σε μια άλλη χωρά που απλά περιγράφονται τα στενάκια εκείνα που δεν έχεις δει ποτέ σου, κι όμως καταφέρνεις να τα κάνεις εικόνα, να βρεθείς σε αυτά και να τα λατρέψεις μέσα από τα μάτια ενός άλλου ανθρώπου.

Γιατί να λαμβάνεις έτοιμα ερεθίσματα, όπως αυτά της ταινίας; Γιατί να μην ταυτιστείς με τον πρωταγωνιστή στο εκατό τοις εκατό; Όχι απλά να γνωρίζεις ότι νιώθει οργή, να το αισθάνεσαι! Άνοιξε ένα βιβλίο την επόμενη φορά και πριν διαβάσεις την πρώτη σελίδα, συνειδητοποίησε ότι άλλη μία υπέροχη εμπειρία ακολουθεί, μία εμπειρία που θα έχει γίνει εικόνα στο μυαλό σου, αλλά συναισθηματικά θα είναι υπαρκτή!

~Âναστασία~

 

 

©Αναστασία, Topicαπ 26/5/18
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s