Άτιτλο
Τα χρόνια βαριά σαν βροχή φθινοπωρινή
πέφτουν επάνω στα χέρια θα κοιτάς
αναπολείς θύμησες που τόσο γρήγορα σου ξέφυγαν
και η ευχή να ήταν η μπόρα καλοκαιρινή…

Αστέρια
Αστέρια φανερά, αστέρια φωτεινά, μα
μάκρυνα και κρύα.
Μόνο το φως τους βλέπεις τρελαμένο κι
αυτό, και αναλογίζεσαι αν είν’ ακόμα εκεί…
Εύχεσαι η ματιά σου να ήταν πιο δυνατή, πιο μακρινή,
για να τ’αντίκριζες στο γύρισμα
κι όχι στην πρεμιέρα.
Θα ‘θελες χρόνια να ‘χες πιο πολλά, για να μην
σκεφτείς αν θα είναι ακόμα εκεί…

Κύκλοι κλειστοί
Μίλα, μα μην ξεχνάς. Γέλα, μα μην πονάς
κι όταν η ώρα φτάσει, άσ’τον να πει, αγόρασε
τα λόγια του τα φτωχικά, κι απάντα του μ’αναμνήσεις,
όνειρα, κύκλους κλειστούς γεμάτους. Μίλα του με ιστορία, μιας και
παρακάτω δεν θα γράφει για να του αφηγηθείς.
Χαμογέλα γι’αυτά που πέτυχες, κι αν δεν
ξέρεις ακόμα ν’αφηγείσαι, κοίτα
να τα πετύχεις…

~Δημήτρης~

Photo by: despinaniki

 

 

 

 

©Topicαπ, 27/5/18

 

 

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Google photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: