Τι θα συνέβαινε, αν πράγματι μπορούσαμε να παγώνουμε όποια στιγμή θέλαμε μέσα στο χρόνο; Τι θα συνέβαινε εάν μπορούσαμε να διαγράψουμε όποια στιγμή μας είχε πονέσει στο παρελθόν; Πρόσωπα, καταστάσεις συμπεριφορές…


«Ξύπνησα από εκείνο το βαθύ λήθαργο, έπιασα το κεφάλι μου οι κροτάφοι μου σφυροκοπούσαν αδιάκοπα. Πόσες ώρες κοιμήθηκα, που να πάρει;

Κοίταξα το ρολόι. Είχα τουλάχιστον δώδεκα ώρες ύπνου. Τι μου συμβαίνει; Θλίψη, αυτό σου συμβαίνει, μονολογώ, κοιτάζοντας το ταβάνι. Νιώθοντας κενή. Που να πάρει, εγώ ποτέ δεν θα πρόδιδα έτσι τόσα χρόνια φιλίας. Πώς υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι, συναισθηματικά κενοί; Δεν νιώθουν τίποτα;

Σηκώθηκα γρήγορα. Έπρεπε να κάνω κάτι, να ξεχαστώ. Μπήκα για μπάνιο, έφτιαξα καφέ και ένα τσιγάρο και με το που βγήκα στο δρόμο θα έκανα ό,τι μου ερχόταν. Εξάλλου κανείς δεν γλιτώνει από εκείνες τις ανυπόφορες σκέψεις όταν το βράδυ ξαπλώσει για να κοιμηθεί. Θα γλιτώσω εγώ; Μπορώ τουλάχιστον να προσπαθήσω. Ή έστω να υπενθυμίσω σε εμένα ότι εγώ προσπάθησα γι’ αυτή την φιλία. Μακάρι να μπορούσα να τα διαγράψω όλα αυτά τώρα! Γιατί να υποφέρεις για τα λάθη των άλλων; Γιατί εσύ να τα «πληρώνεις» ενώ έχεις προσάψει το εκατό τοις εκατό της προσπάθειας σου;

Ανάθεμα… Αρπάζω τα κλειδιά και κοπανάω την εξώπορτα του σπιτιού.
Αφού περπάτησα κανένα εικοσάλεπτο, χαμένη στις σκέψεις μου -και κυριολεκτικά χαμένη διότι δεν ξέρω που ακριβώς βρίσκομαι- βλέπω μια καφετέρια μέσα σε δέντρα. Αποπνέει ηρεμία. Εκεί θα πάω.

Βρίσκοντας ένα γωνιακό τραπεζάκι, κάθησα εκεί. Παρήγγειλα έναν καφέ. Έχω οργή μέσα μου και αυτή η ησυχία πιθανό να με τρελάνει. Άφησα τα λεφτά πάνω στο τραπέζι και έφυγα γρήγορα. Άρχισα να τρέχω, προσπαθώντας να εκτονωθώ. Έτρεχα τόσο γρήγορα που ξεχάστηκα ότι βρίσκομαι σε μια πόλη. Προτού προλάβω να περάσω μια λεωφόρο βρέθηκα αντιμέτωπη με ένα κόκκινο αμάξι. Στεκόμουν στην μέση του δρόμου, σοκαρισμένη. Δύο δευτερόλεπτα μετά βρισκόμουν ξαπλωμένη στο δρόμο. Αντιλαμβανόμουν τον κόσμο να φωνάζει, αλλά οι φωνές σιγά σιγά έσβησαν…

Τρείς μήνες μετά…
Ξαπλωμένη σε ένα κρεβάτι με το κεφάλι μου να σφυροκοπάει. Μου είπαν ότι χτύπησα στο κεφάλι, όμως καμία ανάμνηση από το παρελθόν δεν έχω κρατήσει. Δεν θυμάμαι απολύτως τίποτα. Δεν ξέρω ποια είμαι. Ξέρω, όμως, ότι κάτι με βαραίνει. Δεν γνωρίζω τι είναι. Θυμάμαι την φίλη μου χθες βράδυ να έχει έρθει εδώ. Με αγκάλιασε. Τουλάχιστον θυμάμαι τις καλές στιγμές. Χαμογελάω. Θα προχωρήσω την ζωή μου χωρίς να ξέρω ποια είμαι»

Κι αν αναλογιστεί κανείς τι είναι αυτό που μας καθορίζει, είναι οι στιγμές. Αυτό που μας διαμορφώνει είναι ο πόνος, η χαρά. Όλες οι στιγμές εκείνες που θα θέλαμε να ξεχάσουμε. Όλες εκείνες που θα θέλαμε να κρατήσουμε. Όχι όμως σαν δύο διαφορετικές κατηγορίες. Σαν μια κατηγορία. Η ανάμειξη αυτών των δύο κατηγοριών. Δεν έχει καμία σημασία αν νιώθαμε μόνο το ένα από τα δύο συνέχεια. Μια ευθεία γραμμή χαράς ή πόνου. Καμία θεμελιώδης ουσία. Πώς θα ήξερες ότι μπορείς να επιβιώσεις σε έναν συντετριμμένο συναισθηματικό πόνο;

Αυτές είναι οι σκέψεις που καθορίζουν την συμπεριφορά μας. Αυτές είναι οι σκέψεις που σε κάνουν να εκτιμάς τους ανθρώπους γύρω σου, σε ‘κείνες τις όμορφες στιγμές της χαράς. Εκείνες είναι που σε καθορίζουν. Αυτή είναι η αόρατη δύναμη ισορροπίας, αυτή είναι η Ζωή.

~Âναστασία~

Photo by: despinaniki

 

 

 

 

©Αναστασία, Topicαπ 2/6/18
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: