Τους ακούς και δεν τους ακούς συνάμα, τους κοιτάς αλλά μπορεί να μην τους βλέπεις. Βιώνεις τη στιγμή, ενώ δεν τη νιώθεις πραγματικά. Δεν καταλαβαίνεις τι συμβαίνει, τι θέλουν από εσένα, ή καλύτερα- μήπως πολύ απλά δεν αφήνεσαι να σε συνεπάρει η εκάστοτε ανθρώπινη σχέση, γιατί θα τσαλακωθείς, θα βρεθείς σε παντελώς άγνωστα νερά , θα ανοιχτείς πραγματικά. Μήπως η απογύμνωση του εσωτερικού σου κόσμου είναι το πρόβλημα σου; Ή μήπως δεν είσαι ακόμη έτοιμος να λάβεις ένα μήνυμα, όπως άλλες φόρες δεν είναι έτοιμοι οι άλλοι να μας δώσουν ένα μήνυμα που θα καταλάβουμε;

Μην απολογείσαι σε ανθρώπους που δεν αξίζουν, διότι δεν θέλουν ή ποτέ δεν θέλησαν ποτέ δεν θα καταλάβουν όλο το παραμύθι που έκτισαν γύρω σου. Μαζί σου ήταν στην προσπάθειά τους να νιώσουν εκείνοι καλύτερα με τον εαυτό τους, ακόμη και υποσυνείδητα. Θα αρχίσουν να σε ρίχνουν κομματάκι κομματάκι. Θα αρχίσει η ψυχολογία σου να πέφτει, η αυτοπεποίθησή σου να καταρρέει και πριν καν το καταλάβεις είσαι ένα ράκος.

Συμβαίνει και θα συνεχίσει να συμβαίνει σε όλους μας. Άνθρωποι οι όποιοι σε βλέπουν δυναμικό, ως »καλύτερο», θα προσπαθήσουν να σε ρίξουν, για να ανέβουν. Το θέμα είναι εσύ να μην υποκύψεις. Πώς γίνεται αυτός το τοίχος που έχεις μέσα σου να γκρεμίζεται τόσο εύκολα; Μάλλον δεν είχε γερά θεμέλια εξ’ αρχής.

Ίσως πρέπει να συζητήσεις λίγο με τον εαυτό σου για το τι είναι σημαντικό και μη.
Αναρωτήσου, τι είναι ομορφιά και γιατί σε αγγίζει, πότε και πώς. Τι επιλεγείς να δεις και τι να απορρίψεις; Τι επιλεγείς να κάνεις για να ικανοποιηθείς; Να ικανοποιήσεις πόθους που ούτε κι εσύ δεν καταλαβαίνεις από πού πηγάζουν. Από πού πηγάζει αυτό που θεωρείς αρεστό, θεμιτό, ικανοποιητικό, αυτό που -φαινομενικά- σε αδειάζει, αυτό που τόσο μόχθο μπορεί να θέλει, αλλά κομμάτι σου είναι και χωρίς αυτό βλέπεις  ανούσια τη ζωή;

Είναι πράγματα, τα οποία βλέπεις, νιώθεις, ακούς και ξάφνου η καθημερινότητα, το κατεστημένο, φαντάζουν τόσο μακρινά… Αυτά που κάνεις για να αναδειχθείς -θέλοντας και μη- ξαφνικά φαντάζουν γελοία, ανούσια. Όλα όσα σκέφτεσαι και καταπιάνεται, ξάφνου είναι ένα πετραδάκι στην πλαγιά.

Αναλογίσου τις αποφάσεις, τις σκέψεις σου, σαν πλοία, που στη θάλασσα κινούνται. Κοίτα πώς περνούν… Μια νοσταλγία με κατακλύζει. Δεν με ενδιαφέρει να ξέρω προορισμό, ούτε αν παν’ ή αν γυρνούν. Μου αρκεί που είναι σε συνεχή κίνηση. Που δεν το βάζουν κάτω. Η κίνηση είναι το παν. Την εγρήγορση τη συνηθίζεις και η απόλαυσή σου γίνεται εθισμός, καλός, γλυκός, πραγματικός, δημιουργικός. Αντίθετα, η ακινησία γίνεται εθισμός που σε τρώει. Λίγο θέλει για να συνηθίσεις το τίποτα και χωρίς καν να το καταλάβεις, βρίσκεσαι μέσα στα χεριά σφιχτά γραπωμένος της βολής, της πιο θανατηφόρας επιδημίας.

~ℒuna~

Photo by: despinaniki

 

 

 

 

 

©Lluna, Topicαπ 4/6/18

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: