Της μηχανής τα χρώματα, γεμάτα μ’αναμνήσεις, αρώματα ζωής θυμίσεις.
Αγάπες άστεγες, ξεθωριασμένες, σαν στον ήλιο ξεχασμένες. Στιγμές μέσα θαμμένες, μουσκεμένες σαν από μπόρα καλοκαιρινή, ηλιόλουστη.
Της μηχανής τα χρώματα δεν θα αλλιωτεύσουν
και σαν ουράνιο τόξο κάθε φορά θα βγουν, την ψυχή να ημερεύσουν.

~Δημήτρης~

Photo by: despinaniki