Όπως τις έρημες λεωφόρους τη νύχτα
Λάμπουμε σαν να ‘μαστε φτιαγμένοι από νέον
Πλάι από δυο Ζήτα που διασχίζουν την Ανθέων
Δε θα την κάνουμε μωρό μου πια κουράστηκα
Να ‘ρθουν να μου την πέσουν να μου εμπνεύσουν τα τετράστιχα
Άμα τρέξω δε θα ρίξουνε με άσφαιρα
Μια σφαίρα θα αναβάλλει το ταξίδι μας στο διάστημα
Είμαι απ’ τα μέρη που θολώνουνε τα όνειρα
Όπως τα είδωλά μας μέσα στα λασπόνερα
Όπως τα μάτια από το πιώμα κάνα απόγευμα
Σαν τα ποτήρια από τις μπόμπες στα κωλόμπαρα
Θέλω να κλέψω δύο βίλλες στο Πανόραμα
Και να την κάνω πριν να βρουν τα αποτυπώματα
Όχι να βρίζω ενώ κλοτσάω τα παπλώματα
Λίγο πριν φύγω για δουλειά τα ξημερώματα
Ρωτάει τι σκέφτομαι όταν έχω αϋπνίες
Μη μείνω πάλι άφραγκος και τρώω απ’ τις εστίες
Μουσική για τσόγλανους, ρεμάλια και παρίες
Τηρούμε όλοι κώδικες που είδαμε σε ταινίες
Μιλάμε με τα χέρια μας σαν νοηματική
Άσ’ τον γέρο μου να λέει «Αυτό δεν ‘ναι μουσική»
Αυτός ο δίσκος ειν’ αμάξι που τσουλάει στη βροχή
Τον ακούνε τα παιδιά προτού ακούσουν ποινή

Γιατί η πόλη δεν κοιμάται αν δεν της πω μια ιστορία
Για άδειες μέρες κι αστικά λεωφορεία
Θα τους ένωνα όλους τους σε μια κηδεία
Μα δεν θέλω να πεθάνω για κανέναν και καμία

Πάντα μου έλεγε πως όλα είναι εντάξει
«Έχεις νεύρα», έλεγε, «θα σου περάσει»
Μα όσο μεγάλωνα κι ο κόσμος γκρεμιζόταν
Φοβόταν μην τρακάρω το κεφάλι σαν τον Boban
Γι’ αυτό της λέω ότι όλα είναι εντάξει
Κατηφορίζω κέντρο τίποτα δεν έχει αλλάξει
Μα δεν ξεχνάει τις φορές που προσευχόταν
Ποτέ να μην τρακάρω το κεφάλι σαν τον Boban…

Δεν είμαι καλή στο να γράφω κριτικές καλλιτεχνικής φύσεως, ή τουλάχιστον δεν το έχω προσπαθήσει. Ωστόσο, δεν μπορώ να αφήσω έξω απ’ τα κείμενά μου ένα από τα αγαπημένα μου κομμάτια από τον τελευταίο δίσκο του ΛΕΞ. Από πολλούς διάβασα ότι έβγαλε ένα δίσκο ίδιο με τον προηγούμενο, ότι λέει τα ίδια σε κάθε κομμάτι, ότι έχει το ίδιο στυλ και ότι μας έχει κουράσει. Εδώ θα διαφωνήσω. Αυτό που έχει λέγεται ικανότητα. Περιγράφει την κατάστασή μου, τις φοβίες μου, τις στιγμές ευτυχίας μου, τις επιθυμίες μου επακριβώς. Όπως το ‘14 με το προηγούμενο σόλο του έτσι και τώρα με βρήκε παντού, εμένα και τόσα ακόμα παιδιά της ίδιας γενιάς σαν να ζει μέσα στα σπίτια μας.

Από αλλού άκουσα και την άποψη «φτάνει, πολλή μιζέρια». Και εδώ θα διαφωνήσω και θέλω από καιρό να απαντήσω λέγοντας ότι αν έχεις βιώσει ό,τι περιγράφει, όχι μόνο μιζέρια δε σου φέρνει ο συγκεκριμένος δίσκος, αλλά ίσα ίσα σε κάνει πιο δυνατό. Ξέρεις ότι δεν είσαι μόνος, ξέρεις ότι το περνάει κι άλλος, σου θυμίζει τι ζεις, πώς το ζεις και πώς καταφέρνεις να επιβιώνεις μετά από αυτό. Σαν λαογραφικό στοιχείο που θα έπρεπε να δοθεί στις επόμενες και τις μεθεπόμενες γενιές αν ήθελαν να μάθουν πώς το ζούσαμε το 2xxx στην Ελλάδα. Ακόμα όσο μεγαλώνω, φοβάται μην τρακάρω το κεφάλι σαν τον Boban, μα εγώ δε θέλω να πεθάνω για κανέναν και καμία. Γι’ αυτό της λέω ότι όλα είναι εντάξει.

Μπορεί το άρθρο αυτής της εβδομάδας να μην είναι ακριβώς άρθρο, όμως τι νόημα έχει να αραδιάζω σκέψεις και συναισθήματα, χωρίς να σας κοινοποιώ και τι είναι αυτό που με εμπνέει; Αφιέρωσε λοιπόν 4 λεπτάκια και άκουσε το Μπόμπαν.

~Ṣiren~

 

 

 

©Siren, Topicαπ 20/6/18
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: