I miss the comfort of being sad
-Kurt Cobain-

Ελληνιστί: Μου λείπει η παρηγοριά του να είμαι θλιμμένος, είχε πει ο Κέρτ Κομπέιν και δεν θα μπορούσε να με βρίσκει περισσότερο σύμφωνη. Το παράθυρο του άρθρου κλείνει σιγά σιγά τώρα που κατάλαβαν για τι πράγμα θα μιλήσω. Οπότε μείναμε όσοι είμαστε σύμφωνοι με αυτό και όσοι έχουν απλά περιέργεια για τη συνέχεια.

Κάποιοι από εμάς έχουν συγκατοικήσει καιρό με το αίσθημα της θλίψης. Κάποιοι άλλοι, ίσως πάμε και αυτή τη σχέση σοβαρά. Βλέπεις… αν αυτό το αίσθημα σε επιλέξει, δεν μπορείς να του αντισταθείς. Σε κάνει ό,τι θέλει και πολλές φορές, ακόμη κι αν πατήσεις πόδι, πάλι σε τουμπάρει. Είναι η πιο διεστραμμένη σου ερωμένη, μα και η καλύτερή σου φίλη.

Περίμενε, να σου εξηγήσω. Θα σου φέρω ένα πιο ρεαλιστικό παράδειγμα. Πόσες φορές μπαίνοντας σε μια σχέση -εσύ ή κάποιος φίλος- έχει παραμεληθεί η παρέα; Έτσι είναι και η σοβαρή σχέση με τη θλίψη. Σε θέλει όλο δικό της. Σε καταπίνει. Σε κρατά κλεισμένο σε ένα δωμάτιο, θέλοντας να μείνεις μόνο μαζί της, κάτω από ένα σεντόνι και πάνω σε μουσκεμένα μαξιλάρια. Είναι σα να ζεις μονίμως στο όριο. Σε εξαντλεί.  Είναι ο κρυπτονίτης σου. Ρουφάει όλες τις δυνάμεις σου και σε αφήνει να απορείς για ποιο λόγο νοιώθεις τέτοια εξάντληση, αφού πήγες μόνο μέχρι το περίπτερο.

Οι φίλοι σε έχουν χάσει, γιατί δεν θες να συναναστραφείς με άλλον κόσμο. Άλλους φίλους τους έδιωξες εσύ, διότι κανείς δεν σου φαινόταν αληθινός ή δεν τους λογάριασες ως μεγάλη απώλεια. Αφού έχεις τη θλίψη σου να σε χαϊδεύει συμπονετικά στον ώμο. Όλα αυτά μέχρι να συνειδητοποιήσεις πόσο σε φρικάρει η μοναξιά και να καταλάβεις πως -όχι απλά νοιώθεις, μα- είσαι μόνος. Ίσως απλά να μην λείψεις σε κανέναν.

Στη διαπίστωση αυτή, το αόρατο χέρι της ερωμένης σου τυλίγεται γύρω από το λαιμό σου και σε σφίγγει. Ξεχνάς τι σημαίνει ήρεμη αναπνοή και τα μάτια αρχίζουν να γυαλίζουν. Εκεί είναι το σημείο που αποφασίζεις ποιον δρόμο θα διαλέξεις: είτε μουσκεύεις το μαξιλάρι με τη βοήθεια της αγαπημένης, είτε καταπίνεις αυτόν τον κόμπο ακόμη μια φορά και σου τα σκάνε οι κρίσεις πανικού αργότερα. Κατάλαβε, επιτέλους πως το να κρύβεσαι πίσω από ένα ποτό και ένα τσιγάρο, δεν θα αποτελεί λύση για πολύ ακόμα.

Αλλά πόσο τη λατρεύεις αυτή την αίσθηση της θλίψης, δεν μπορεί να περιγραφεί. Μιλάμε για μια αρρωστημένη σχέση εξάρτησης. Κάθε φορά που δεν τη νοιώθεις, την αποζητάς. Βάζεις τον εαυτό σου να σκέφτεται πράγματα απαγορευμένα, στην προσπάθειά σου να την καλέσεις πίσω. Και αυτή πάντα θα γυρνάει. Γιατί αυτή μένει μέσα σου και σε βοηθά να φτύσεις τους δαίμονές σου, αγκαλιάζοντάς σε. Παίζετε μαζί κρυφτό από τον έξω κόσμο, κάτω από το μαύρο της σεντόνι. Σου ψιθυρίζει παρήγορα λόγια στο αυτί. Έχετε μεγαλώσει μαζί και ξέρει καλύτερα από τον καθένα ποιος είσαι, γιατί είναι εσύ.

Όλοι όσοι δεν ξέρουν θα πουν ότι υπερβάλεις ή ότι μπορείς να βοηθηθείς, αρκεί να το θες. Τι κι αν δεν πιάνουν πλέον τα χάπια ή δεν έχεις λεφτά για θεραπεία; Μπορεί στην τελική να μην θες να φύγει εκείνη από κοντά σου.

~Ӎαίρη ₮ζέιν~

Photo by: jenni_elric

 

 

 

©Μαίρη Τζέιν, Topicαπ 27/6/18
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: