Πφφφ… πάλι αυτός ο ηλίθιος ήχος ξυπνητηριού. Με μία γρήγορη κίνηση αρπάζω το κινητό και το απενεργοποιώ. Κάθε πρωί ξυπνάω με αυτό το πράγμα και κάθε πρωί το μετανιώνω που το έχω βάλει να με ξυπνάει έτσι. Να μου πεις όμως, δεν θα είχε και αυτό το αποτέλεσμα, να με ξυπνάει κατευθείαν.

Είναι 7 και μισή πρέπει να σηκωθώ γρήγορα να ετοιμάσω το παιδί, οχτώ ακριβώς το σχολικό θα είναι απ’έξω! Τον βλέπω δίπλα μου, κοιμάται τόσο όμορφα και τόσο βαριά που δεν αντιλήφθηκε το ξυπνητήρι. Εδώ και τόσα χρόνια δεν μπορώ να καταλάβω πώς δεν ξυπνάει με τίποτα! Ένα φιλί στο μέτωπο και λίγο μεθοδικό πείραγμα στο αυτί. Έχει κλειστά τα μάτια του αλλά αρχίζει να μονολογεί.
– Πάλι αυτό το πείραγμα; Με ενοχλεί όταν με ξυπνάς έτσι, αγάπη. Με αρπάζει στην αγκαλιά του.
-Συνήθισε το, μόνο έτσι ξυπνάς! Πρέπει να σηκωθώ, να ξυπνήσω το παιδί.
– Εγώ απλά σου έδωσα λίγη δύναμη για σήμερα για την δουλειά. Ξέρω ότι θα φορέσεις την επαγγελματική μάσκα σου, αλλά επίσης γνωρίζω και το άγχος σου.
Τον φιλάω και σηκώνομαι γρήγορα. Έχει δίκιο. Δεν κοιμήθηκα ιδιαίτερα απόψε, σκέψεις τριβέλιζαν το μυαλό μου και στριφογύριζα διαρκώς. Ξυπνάω εκείνο το υπέροχο πλάσμα που σε λίγες μέρες θα γίνει οχτώ χρονών.
-Μαμά δεν θέλω να πάω σχολείο. Και μου κάνει μια γκριμάτσα λυπημένη. Δεν μ’αρέσει εκεί. Θα με κοροϊδεύουν πάλι τα παιδιά.
Τον αρπάζω στην αγκαλιά μου.
-Ούτε και εγώ θέλω να πάω στην δουλειά μου, αλλά, μικρέ μου, πρέπει να πάμε και οι δύο. Άμα σε πειράξει κανένας θα έρθεις να μου το πεις εντάξει; Και η μαμά θα τα φτιάξει όλα.
-Έλα, μανούλα, ας μην πάμε, είμαστε άρρωστοι -έτσι θα πούμε. Μου λέει κλείνοντάς μου ζωηρά το μάτι.
-Μμμ θα πάμε και οι δύο, ζωή μου. Μετά θα σε γυρίσει ο μπαμπάς και θα παίξουμε όλοι μαζί ναι;
Τον γεμίζω με φιλιά. Τον ντύνω και τον πάω στο σχολικό.Επιστρέφω, ντύνομαι αυστηρά, γράφω ένα σημείωμα στον άντρα μου δίπλα από το πρωινό του και φεύγω γρήγορα.
Το πρόσωπο μου σοβαρεύει καθώς μπαίνω στο χώρο εργασίας. Ήρθε η ώρα να φορέσω την μάσκα μου! Ισιώνω την πλάτη μου, βάζω το αυστηρό βλέμμα. Χαιρετάω τυπικά, επαγγελματικά. Μπαίνω στο γραφείο μου, κλείνω την πόρτα. Η μέρα θα συνεχιστεί, θα περάσει και θα έρθει η επόμενη.

Ο χαρακτήρας ενός ανθρώπου διαθέτει ένα υπέροχο χαρακτηριστικό που οι περισσότεροι δεν έχουν παρατηρήσει, παρόλο που καθημερινά το βιώνουν και αποτελούν αποδέκτες αυτού.

Στην ιστορία παραπάνω υπάρχει ένα πρόσωπο. Τρείς διαφορετικοί ρόλοι. Τρείς διαφορετικές εκφάνσεις του χαρακτήρα. Όλοι οι άνθρωποι διαθέτουμε αυτό το όμορφο προσόν που μας καθορίζει μέσα στην καθημερινότητά μας. Γι’ αυτό και οι χαρακτηρισμοί του καθενός μας ποικίλουν σε όλες τις σχέσεις που αναπτύσσονται. Τόσο μέσα στην οικογένεια, στις φιλικές ή ερωτικές σχέσεις και στην εργασία.

Οι συμπεριφορές μας διαφέρουν σε κάθε πεδίο της ζωής μας και αυτό είναι που μας καθορίζει στη ρουτίνα μας. Αλλιώς συμπεριφερόμαστε στην εργασία, αλλιώς στην παρέα μας, αλλιώς σε μια σχέση. Παρατηρήστε τον εαυτό σας σε όλους αυτούς τους τομείς. Μια υπέροχη προσαρμοστικότητα του χαρακτήρα μας, διαφορετικές πτυχές του εγώ μας που ούτε καν το παρατηρούμε στο πέρας της ημέρας!

~Âναστασία~

Photo by: jenni_elric

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: