Το υπόγειο

Εκρήξεις ακούγονταν. Αλλά δεν μ΄ ένοιαζε. Ακούστηκαν και ήχοι πιο κοφτεροί, αλλά ξέρω, δεν είναι όλα αυτά παρά μια θεατρική παραπλάνηση, μια απόσπαση προσοχής, μια διακοσμητική προσθήκη. Ωστόσο συνέχιζαν. Γιατί, άραγε, ήταν τόσο αποφασισμένοι να σου διασπάσουν την ηρεμία, να σου κόψουν λίγο από την αντίληψη με το να σχίζουν τα νεύρα σου, κάθε φορά που πετάγανε αυτούς τους ήχους; Άραγε ποιοι τους πυροδοτούσαν;

Προσπάθησα να ταυτιστώ με τους μικρούς ήχους του υπογείου μου, με το τυχαίο σύρσιμο των παπουτσιών μου στο σκονισμένο πάτωμα, με κάποιον απειροελάχιστο τριγμό των τοίχων. Ήταν απλώς μια θεατρική παραπλάνηση. Ήταν όντως. Εγώ το δημιουργούσα, με το να μην ταυτίζομαι με τους ήχους που μου ήταν τόσο οικείοι, αλλά παρόλα αυτά τους θεωρούσα «ήχους υπογείου». Θα περίμενα λίγο ακόμη. Ίσως γύρναγα έτσι σε κάποια παλιά θερμή μέρα, ελεύθερη από το πρωί της μέχρι το επόμενο πρωί της, εύθυμη, αλμυρή από κάποιο κολύμπι. Μα, βρισκόμουν ήδη σε μια τέτοια.

Και έβλεπα μέσα από αυτό το ενθουσιώδες τυφλό υπόγειο, μέσα από μια οθόνη, την εικόνα που με τράβηξε μέσα στην θάλασσα. Μόλις με είχε λούσει ολόκληρο μια κρύα βουτιά. Και το νερό έβρεχε τα χείλη μου, η γεύση όντως αλμυρή. Επέπλεα στο ανοικτό γαλάζιο, το οποίο είχαμε αναταράξει. Από μακριά και από κοντά, οι «βροντές» ακούγονταν σαν αντίλαλος μέσα από το μακρινό υπόγειο, σαν διάσπαρτες σκέψεις, αλλά ακούγονταν, αν και από άλλη τελείως πηγή, ξανά, με τα γέλια και το σπάσιμο των κυμάτων.

~Ѻρέστης~

Photo by: despinaniki

 

 

 

 

©Ορέστης, Topicαπ 3/7/18
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s