Το δικό σου καταφύγιο

Ένα βήμα μπρος, δύο βήματα πίσω σαν ταγκό. Ένα βήμα να μιλήσω, μα το παίρνω πίσω. Και προσθέτω άλλη μια σκοτούρα στη βδομάδα μου, δεν έφταναν αυτές που είχα, ήταν λίγη η θολούρα.

Δύο καυγάδες ήταν αρκετοί για να χαλάσει το λιβάδι, να σκοτεινιάσει ο ουρανός και τα ζώα να τρέχουν ανήσυχα και ανασφαλή, το άλλο δεξιά, το άλλο αριστερά. Ο ήλιος παραμόνευε πίσω από τα σύννεφα και περίμενε την ώρα του να βγει, όμως οι μέρες περνούσαν και η ώρα του δεν ερχόταν.

Οι διαμάχες συνεχίζονταν και το λιβάδι όλο και χειροτέρευε. Και οι δύο πλευρές έκαναν το ίδιο. Πρώτα επιτίθονταν η μία στην άλλη με μανία. Καμία τους δε θυμόταν τις καλές ημέρες, όταν το λιβάδι ήταν ήσυχο και έσφυζε από ζωή. Το μόνο που τους ένοιαζε ήταν η στιγμή. Έπρεπε να αποδειχθεί πως εκείνη είχε δίκιο και η άλλη είχε σίγουρα άδικο. Μόλις έβλεπαν ότι η επίθεση δεν έβγαζε πουθενά, άρχιζαν να μαζεύονται και οι δύο. Δύο βήματα πίσω. Ένα γιατί μπορεί να έχω και άδικο. Και ένα γιατί με ενοχλεί η κακοκαιρία στο λιβάδι.

«Ο ήλιος είναι από πίσω» είπε η μια πλευρά κ έδειξε με το δάχτυλο. Η άλλη δυσπιστη συνέχισε να υπερασπιζεται τις απόψεις της, κανοντας τα βήματα της. Αν δεν την επαιρνε από το χέρι να την πάει στον ήλιο θα είχαν ακόμα καταιγίδες. Γι’ αυτό και δεν μπορεί να ευτυχήσει η καθεμία μόνη της.

Άλλο ένα πρόβλημα στο λιβάδι θα σήμαινε άλλο ένα πλήγμα. Όμως συνέβη. Ζήσε μ’ αυτό. Μη φέρνεις την καταστροφή, θα περάσει. Έτσι είπα με την εσωτερική μου φωνή στα εσωτερικά μου αυτιά. Γιατί το πρόβλημα στο λιβάδι ήταν το τελευταίο πράγμα που ήθελα να μου συμβεί εκείνες τις μέρες. Γιατί το λιβάδι, ξέρεις, το είχα σαν καταφύγιο. Ήταν πράσινο και δροσερό είχε σκιά αλλά και ήλιο. Έτσι, όταν όλα τα άλλα γίνονταν λίγο πιο σκούρα από το επιτρεπτό, πήγαινα τρέχοντας στο λιβάδι και γέμιζα το ντεπόζιτο με χρώμα.

Όμως μια μουντή κακοκαιρία στο λιβάδι για τόσες πολλές μέρες; Αυτό σήμαινε σίγουρα καταστροφή. Όπως και να χει, η καταστροφή πέρασε για την ώρα και είδα κάνα δυο ηλιαχτίδες. Μη με ρωτήσεις πώς. Παραλίγο να χάσω και το καταφύγιο και να κάνω παρέα μόνο με τις μουντίλες, αλλά στάθηκα τυχερή. Ή απλά έξυπνη.

Δεν ξέρω πόσες λέξεις έγραψα και λόγω του ψυχαναγκασμου μου φοβάμαι μη βγω εκτός ορίου. Το λιβάδι μου το έχω ακόμα και αν οι λέξεις μου είναι λιγότερες ή περισσότερες θα πάω εκεί να ξεχαστώ. Να ξεχάσω τις ατέλειές μου, να θυμηθώ την τελειότητά μου.

~Ṣiren~

Photo by: despinaniki

 

 

 

©Siren, Topicαπ 4/7/18

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s