O κύριος Σ. μετά από ένα ατύχημα, πέθανε για 36 λεπτά. Μέχρι το ρεύμα του απινιδωτή να διαπεράσει το σώμα του και η καρδιά του να μπει ξανά σε λειτουργία, εκείνα τα λεπτά που αποσυνδέθηκε από τα γήινα, έφτασε πιο κοντά στο «μεταφυσικό» από τον κάθε ζωντανό. Οι μνήμες του από το ατύχημα είναι θολές, με τις περισσότερες να τις έχουν περιγράψει σε αυτόν μάρτυρες, αφού στάθηκε στα πόδια του. Εκτός από θολές αναμνήσεις και μια διαλυμένη μηχανή από πίσω προς τα μπρος, αυτό που έχει να μοιραστεί αυτός ο άνθρωπος, είναι η εμπειρία του πάνω σε ένα από τα βασικότερα ερωτήματα του ανθρώπου: τι υπάρχει μετά το θάνατο;

«Είχα δει παλιά στην τηλεόραση αυτά που λένε με το φως στο τούνελ και τα λοιπά. Αυτοί δεν είχαν πεθάνει. Βρισκόντουσαν σε μια ληθαργική κατάσταση. Ο νους τους ακόμη δούλευε και η φαντασία τους πρόβαλλε αυτά που σκέφτονταν, σαν σε όνειρο. Να σου πω εγώ τι υπάρχει; Εκεί δεν έχεις σύζυγο, παιδιά, φίλους. Εκεί δεν υπάρχει τίποτα. Έχεις ιδέα πόσα σύμπαντα υπάρχουν σε αυτόν τον ατελείωτο κόσμο; Φαντάζεσαι πώς είναι να βρίσκεσαι παντού; Είσαι ενέργεια και είσαι παντού. Μα δεν είσαι μόνος. Αλλά δεν υπάρχει ούτε ανθρώπινη ύπαρξη εκεί.

»Μετά το ατύχημα ξέρεις τι κατάλαβα; Εδώ που είμαστε φυλακισμένοι, σε αυτό το κομμάτι που λέμε Γη, είναι η κόλαση. Η λέξη τελειότητα, ενέργεια, ευτυχία, χαρά, διοίκηση, είναι ένα τίποτα μπροστά σε αυτό που βιώνεις εκείνη τη στιγμή. Αυτό *ακουμπάει σάρκα* δεν είμαι εγώ. Εδώ δεν είμαι ελεύθερος, εδώ δεν υπάρχω. Όλα είναι περιορισμένα σε αυτά τα τείχη. Κάποιοι φροντίζουν ακόμα περισσότερο να μην υπάρχουμε εδώ κάτω. Κάνουν χειρότερη την κόλασή μας. Μετά από το «κακό» -με ανθρώπινες λέξεις- που με βρήκε, σκέφτηκα πολλές φορές να πάω σε ένα ψηλό σημείο και να πάω να πέσω από κάτω. Γιατί ήξερα τι υπάρχει εκεί και εδώ ήμουν ταπεινά δυστυχισμένος-»

«Μα, εδώ είσαι, γιατί δεν το έκανες;» ρώτησα δύσπιστα για όσα άκουγα. Βλέπεις… δεν μπορείς να έχεις εμπιστοσύνη σε όσα ακούς, ακόμη και στα σοβαρότερα των θεμάτων.

«Γιατί υπάρχει η παρηγοριά. Ξέρω απλά τι υπάρχει μετά και ξέρω ότι αργά ή γρήγορα θα έρθει. Από μικρός -κατάλαβα ύστερα- πως το θάνατο ποτέ δεν τον φοβήθηκα»

Παρόλα ταύτα δεν επαναπαύομαι σε αυτά τα παρήγορα -κατά τη γνώμη μου- λόγια. Ποτέ δεν ξέρεις τι μηχανεύεται ο ανθρώπινος νους και τι παιχνίδια παίζει. Ίσως η κόλαση και ο παράδεισος να είναι εξίσου αμφιλεγόμενα και διαφορετικά, όπως και η ανθρώπινη ύπαρξη. Σίγουρα, πάντως, δεν κατέχω κάποια παρόμοια άποψη μετά εμπειρίας.

Υποθέτω πως απλά ζούμε, λοιπόν, στην Κόλαση, σε μια ήδη μεταθανάτια κατάσταση, περιμένοντας να αναγεννηθούμε. Μπορεί εδώ να είναι και η αίθουσα αναμονής ή ίσως ένας μικρός δρόμος μετ’ εμποδίων, ώστε να ελεγχθούν τα όριά μας. Υποθέτω πως όλοι θα μάθουμε, μα κανείς δεν θα μπορέσει να το μοιραστεί σε όσους έμειναν πίσω.


Ṃαίρη ₮ζέιν

Photo by: jenni_elric


 

 

 

 

 

©Μαίρη Τζέιν, Topicαπ 18/7/18
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: