Πρέπει να μάθεις να φεύγεις.

Θυμάσαι, όταν ήσουν παιδί που πήγαινες με την μητέρα σου επίσκεψη στον καλύτερό σου φίλο και μόλις η ώρα πλησίαζε δέκα σε φώναζε για να φύγετε; Μα εσύ δεν ήθελες, και έκλαιγες και παραπονιόσουν και φώναζες. Τόσο εσύ, όσο και ο φίλος σου τρέματε την ώρα του χωρισμού. Ακόμη και αν δε το κατάλαβες ποτέ, από τη στιγμή εκείνη και στο εξής αναγκάστηκες να μάθεις να φεύγεις.
Κυριολεκτικά και μη, θα χρειαστεί πολλές φορές στη ζωή σου να αποχωρήσεις. Θα χρειαστεί να φύγεις από το σπίτι σου για να πας να σπουδάσεις, να δουλέψεις, να ανεξαρτητοποιηθείς τέλος πάντων και να δεις με τα δικά σου μάτια τον κόσμο. Ίσως αργότερα να αναγκαστείς να φύγεις από μία δουλειά γιατί η αμοιβή που σου προσφέρει είναι για κλάματα κι εσύ δουλεύεις σαν το σκυλί χαρίζοντας υπερωρίες. Σίγουρα θα πρέπει μία στο τόσο να φεύγεις από τον τόπο σου, από το μικρό σου γνώριμο κόσμο, αποχαιρετώντας έτσι μέρη που περπάτησες, ανθρώπους που αγάπησες και θάλασσες που αγνάντεψες. Να φεύγεις για να ταξιδέψεις σε άλλες χώρες, πόλεις, νησιά, να γνωρίσεις ανθρώπους, να αγαπήσεις και να απογοητευτείς, να δημιουργήσεις εμπειρίες.

Το να φεύγεις, δηλαδή, όπως θα έχεις ήδη καταλάβει, είναι αναπόφευκτο και σχεδόν αναγκαστικό. Και ευτυχώς να λες που αναγκαζόμαστε να φεύγουμε πού και πού, γιατί αλλιώς πώς στο διάολο θα ξέραμε ποιοι πραγματικά είμαστε;

Δε θα μπω στον κόπο να σου πω ότι αυτό με τον καιρό συνηθίζεται, γιατί θα σου πω ψέματα. Ο αποχωρισμός δε συνηθίζεται ποτέ και αυτή είναι και η μαγεία του. Κάθε αποχωρισμός είναι και διαφορετικός. Το να φεύγεις μακριά από ανθρώπους νομίζω κατατάσσεται αμέσως, χωρίς ιδιαίτερη συζήτηση, στους πιο δύσκολους αποχωρισμούς. Μα να ξέρεις πως θα χρειαστεί. Και εκεί δε πρέπει να δειλιάσεις. Υπάρχουν άνθρωποι από τους οποίους πρέπει να απομακρυνθείς. Άνθρωποι τοξικοί, κουραστικοί, άνθρωποι που δε σου προσφέρουν κάτι και μεταφέρουν μία αγχωτική σαπίλα στη ζωή σου. Όλοι είχαμε αφήσει τέτοιους ανθρώπους να μπουκάρουν στη ζωή μας. Γιατί πώς σκατά να ξέρουμε τι άνθρωποι είναι αν δε τους αφήσουμε να μπουν;

Άσε που μερικοί από εμάς, ας μην κοροϊδευόμαστε, γουστάραμε κιόλας να μπουν στη ζωή μας, για να την κάνουν λίγο μπάχαλο, να την ταρακουνήσουν, να μας καταστρέψουν για λίγο την ψυχική ηρεμία, ρε φίλε. Μα όταν έρθει η κατάλληλη ώρα θα χρειαστεί να αποχωρίσεις. Μη κωλώσεις. Να τους κοιτάξεις κατάματα και να πεις αντίο.

Το ξέρω θέλει δύναμη και κουράγιο το κάθε αντίο, μα στα αλήθεια φίλε μου, πρέπει να μάθεις να φεύγεις.

~Ӎαρίζα~

Photo by: despinaniki

 

 

 

 

©Μαρίζα, Topicαπ 20/7/18
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s