Χαμένος.

Η ζεστή υγρασία μπήγεται σε κάθε κύτταρο,
ο ήλιος σε καμένο αέρα απλώνεται,
με το θολό, άρρωστο, σκεδασμένο κίτρινο
να πνίγει την ανάσα,
να απομυζά τον τόνο,
να σε σπρώχνει σε ύπνο ζαλισμένων ονείρων.
Προσπαθώντας να μαζέψω την συγκέντρωση της μέρας,
κοιτώ -σαν- επίμονα κάποιο σημείο,
σβήνοντας τον «περίγυρο»,
κοιτώντας, εστιάζοντας , καταπίνοντας βαριά ανάσα.
Προσπαθώ να κρατήσω το σχήμα μερικών σκέψεων,
προσπαθώ να διατηρήσω την απόμακρη, εποπτική, συνειδητή «ταυτότητά» μου,
να μην παρασυρθώ σε χίλιους ήδη ηλιθίους συνειρμούς,
σε χίλιους άχρηστους μονολόγους.
Αφήνω το απροσδιόριστο δειλινό να δροσίσει τα μάτια μου,
τα ερχόμενα σκοτεινά χρώματα των ξεραμένων πλαγιών
να αραιώσουν το κίτρινο, το λευκό, το αιχμηρό πορτοκαλί,
γιατί ας ήταν μόνο αυτά που σκορπίζανε το βλέμμα του μυαλού μου
καταντώντας το «κάποιο σημείο» αυτό
μια απέραντη επιφάνεια σύγχυσης •
είτε υγρά, είτε ζεστά, είτε μαύρα σε σκοτεινά νερά,
κάτω από άστρα ή ξεβαμμένα ταβάνια,
η καταβόθρα της ενέργειας και το θολό μυαλό είναι πάντα εκεί,
να ξετρυπώσουν στις στιγμές αμφιβολίας.

~Ѻρέστης~

Photo by: despinaniki

 

 

 

 

©Ορέστης, Topicαπ 24/7/18
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s